Rozdział 7

Pobiadole na początku ;3

Ja wiem, że wy macie ochotę Miśce łeb ukręcić ostatnio (xD), no ale na tym polega cała idea RILY, obiecuję jednak, że od ósmego rozdziału zacznie się między naszymi zakochańcami dziać trochę więcej ...;3

Miśka trochę namieszała i teraz musi jakoś odnaleźć wyjście z labiryntu, który sama zbudowała. Dlatego ja nie lubię kłamać, bo potem trzeba dużo myśleć i zapamiętywać xDDD

Z dzisiejszej notki zadowolona nie jestem, no ale ocenę końcową pozostawiam wam kochani.

W niedzielę wyjeżdżam pod Łódź na 3 dni, inne otoczenie może wpoi mi trochę weny, bo ostatnio średnio z tym u mnie. Ostatnio (w środę xd) miałam kaca życia, serio... Nigdy się tak fatalnie nie czułam i nikomu nie polecam się doprowadzić do takiego stanu i to we własnym domu xDDD

Pozdrawiam rodziców, a w szczególności mamę i tatę, którzy mieli potem ze mnie bekę cały dzień <3 XDDD

Zapraszam do czytania i oceny! <333

~~~~~

Gdyby każdy spotkał w swoim życiu choćby tylko jedną osobę, która mu powie: "Będę Cię kochał, niezależnie od wszystkiego. Będę Cię kochał, nawet jeśli nierozsądnie postępujesz. Nawet wtedy kiedy się poślizgniesz i rozbijesz nos. Kiedy się mylisz, kiedy popełniasz błędy. A także kiedy się zachowujesz jak zwykły człowiek... - nawet wtedy będę Cię kochał". Wówczas opustoszałyby szpitale psychiatryczne. Psychiatrzy raczej nie leczą ludzi, którzy wiedzą i czują, że są kochani. Ja nie czułam się kochana, jednak sama kochałam szczerze i prawdziwie, ukrytą głęboko w sercu miłością, której nie pozwalałam wychodzić na światło dzienne.

Stałam przed lustrem poprawiając ostatni raz makijaż. Spoglądałam co chwila na zegarek wiedząc, że lada moment może już przyjechać po mnie Emilio. Szczerze mówiąc nie miałam ochoty ani na ten cały obiad, ani na jutrzejszą wystawę, na którą przecież również zgodziłam się z nim pójść. Mam wrażenie, że robiłam to wszystko aby udowodnić sobie kilka rzeczy, szkoda tylko, że średnio mi to wychodziło.

Wzięłam leżącą na komodzie w sypialni torebkę i poszłam do kuchni, gdzie siedziała Nat wraz ze swoim chłopakiem - Tomem. Przyjechał wczoraj na kilka dni. Widziałam po przyjaciółce, że jest naprawdę przy nim szczęśliwa. Był to blondyn w podobnym do Natali wieku. Uśmiechnięty, przyjazny z wielkim poczuciem humoru. Od razu szło go polubić.

- Dzieciaczki, ja wychodzę - rzuciłam w  progu do tych zakochańców - Nie zapomnijcie, że Eva jest w pokoju obok, więc grzecznie mi tutaj.

- Dobrze mamo! - rzucił Tom puszczając mi oczko - My zawsze jesteśmy grzeczni.

- Oczywiście, wierze wam na słowo.

- Oj ciotka nie nawijaj już tak bo Ci taśmy zabraknie - zaśmiał się i spojrzał na Nat karcącą go wzrokiem.

- Wiesz kochanie, gdyby Cie pies usłyszał to by się o swoją budę zabił - skwitowała grożąc mu palcem i śmiejąc się przy okazji - A Ty Miśka uważaj tam na siebie.
- Spokojnie, przecież nic mi nie będzie - uniosłam lekko kąciki ust, chcąc ją uspokoić.
- Nie ufam temu gościowi - spojrzała na mnie niepewnie - Nie chcę abyś znów cierpiała.
- Nie martw się, nie może mnie zranić ktoś, kto nie jest dla mnie kimś ważnym. A teraz wybaczcie, ale muszę już iść. Eva jest u siebie i chyba śpi, wrócę za kilka godzin.
-Tylko tam grzecznie! - krzyknął za mną jeszcze Tom, na co się zaśmiałam w duchu.

Opuściłam mieszkanie czując jak zaciska mi się żołądek. W pewnym momencie miałam już ochotę zawrócić, jednak nie mogłam przecież wystawić go na chwilę przed spotkaniem. Tak jak myślałam - czekał już na mnie na dole. Był jak zawsze punktualny i jak zwykle ubrany nadzwyczaj elegancko. Był to jeden z jego znaków rozpoznawczych, gdyż zobaczenie go bez koszuli, krawata i garnituru było czymś niemalże niemożliwym.

- Pięknie wyglądasz - uśmiechnął się na mój widok i pocałował w wierzch dłoni jak to miał w zwyczaju.
- Dziękuję, Ty również - odwzajemniłam uśmiech.
- Wolisz jechać samochodem, czy spacer? Piękna dzisiaj pogoda, więc szkoda dusić się w aucie.
- Zdecydowanie spacer - mężczyzna objął mnie ramieniem i ruszyliśmy w kierunku centrum. 

Ra­dość ze zwykłej chwi­li: to ta­kie pros­te i cza­sem tak nieosiągalne.

Spojrzałem na Lisę opartą głową o szybę w limuzynie. Wracaliśmy ze studia, po dość wyczerpujących kilku godzinach ciężkiej pracy. Tylko muzyka pozwalała mi się całkowicie wyłączać przed otaczającą mnie, szarą rzeczywistością, która ostatnio czułem jakby się na mnie uwzięła. Mimo iż miałem wokół siebie tylu ludzi - czułem się strasznie samotny. Nie ma chyba nic gorszego, niż bycie samotnym pośród ludzi. Brakowało mi ciepła, szczerego uśmiechu, kogoś kto szczerze zapyta: jak się czuję? Kogoś, kogo naprawdę będzie interesować co się ze mną dzieje. Często my sa­mi wy­biera­my tęsknotę... Może dla­tego, że spot­ka­nie po długim cza­sie ocze­kiwa­nia jest jak ulu­biony de­ser, po wy­muszo­nym zjedze­niu obiadu. Lisa spojrzała na mnie posyłając fałszywy uśmiech:
- O czym myślisz? - przysunęła się bliżej mnie, opierając głowę na ramieniu - Ostatnio jesteś jakiś nieobecny.
- Mam trochę spraw na głowie - skwitowałem, nie chcą się jej tłumaczyć, gdyż i tak nie interesowały ją moje problemy - O której jutro wyjeżdżasz?
- Rano. Samolot odlatuje o 10, więc muszę wyjechać wcześniej z domu. Wrócę za kilka dni.
- Liczyłem, że wybierzemy się razem na tę wystawę...
- Mówiłeś, że pójdziesz z Janet jeśli mi wyjazd w tym terminie wypadnie? - spojrzała na mnie pytająco.
- Owszem i wybieram się z Janet. Aczkolwiek myślałem, że ten wyjazd wypadnie Ci później... Daj znać, jak będziesz już na miejscu - pocałowałem ją w czubek głowy i wyjrzałem przez szybę, obserwując przez przyciemniane szkło, jak się toczy życie na ulicach LA.
Gdy stanęliśmy na światłach, zauważyłem ją - ubrana w piękną, niebieską sukienkę i białych szpilkach w jego towarzystwie. Szli powoli, nigdzie się nie spiesząc i śmiali na głos widocznie dobrze się bawiąc w swojej obecności. Poczułem ukłucie w sercu na myśl, jak bardzo są razem szczęśliwi. 

Zawsze pragnąłem jej uśmiechu. W końcu jeśli się kogoś kocha, powinno nam zależeć na jego szczęściu. Nie będę ukrywać jednak, iż marzyłem, że to ja będę ją uszczęśliwiać. Emilio wygrał, zaczął to wszystko lata temu, aż w końcu doczekał się swojej chwili. Nasze rozstanie otworzyło mu drogę, a on wykorzystał okazję. Z transu wyrwała mnie moja partnerka, która zauważyła jak zawzięcie obserwuję coś po drugiej stronie ulicy.
- Mike? - spojrzała w kierunku, w którym jeszcze przed chwilą ja się wpatrywałem - Czy to Michelle?
- Tak, wraz z Emilio Honses.
- Kojarzę go - uniosła lekko kąciki ust - Był niedawno u nas w studio i omawiał sesję z jedną dziewczyną.
- To jego praca - westchnąłem, gdy akurat limuzyna ruszyła na zielonym świetle - Są razem.
- Dlaczego mam wrażenie, że nie jest Ci to całkowicie obojętne? - Lis spojrzała na mnie z delikatnym wyrzutem na co się sztucznie zaśmiałem.
- Wydaje Ci się. Cieszę się, że są razem szczęśliwi - poprawiłem się na siedzeniu.
- To on jest ojcem ten małej, z którą była ostatnio w Neverlandzie?
- Nie, ojciec Evy podobno je zostawił - skwitowałem chcąc zakończyć ten niewygodny dla mnie temat.
Resztę drogi do domu spędziliśmy w ciszy. Widziałem po niej, że nie jest zadowolona zaistniałą sytuacją, jednak starałem się nie zwracać na to większej uwagi. Gdy tylko zajechaliśmy do Neverlandu udałem się do swojego gabinetu, pragnąc samemu podumać w spokoju. Rozsiadłem się wygodnie w fotelu przy biurku, wyciągając na stół całą masę papierów. Przeglądałem je ze spokojem, próbując pozbierać myśli, gdy nagle drzwi do gabinetu otworzyły się:
- Musimy porozmawiać - Lisa wparowała do środka niczym huragan.

- Słucham ? - niechętnie oderwałem wzrok od makulatury, spoglądając na wściekłą kobietę, stojącą po drugiej stronie mojego biurka - O co chodzi?
- Jak długo to potrwa?
- Nie rozumiem? - zmarszczyłem brwi spoglądając na ją niepewnie - Możesz mówić jaśniej?
- Chodzi o nią. Michelle - jej ton był twardy i oschły - Od jakiegoś czasu nie jesteś sobą. Chodzisz zamyślony i nieobecny. Nawet w łóżku nam się przestało układać.
- A więc to tu Cię boli? - zaśmiałem się - Bo seks ze mną nie jest już tak cudowny jak kiedyś?
- Nie rozumiesz... To wszystko przez nią zaczęło się walić!
- Obwiniasz ją za nasze niepowodzenia w łóżku? - powoli wychodziłem z siebie - A może powinnaś spojrzeć na siebie i tam się doszukać problemu, zamiast próbując go znaleźć w innych?
- Jak możesz?! - do oczu napłynęły jej łzy, a ja zacząłem żałować wypowiedzianych słów - Jakoś wcześniej nie miałeś z niczym problemów!
- Przepraszam... - rzuciłem ze skruchą podchodząc do kobiety i delikatnie ją przytulając - Nie powinienem tak mówić... Po prostu ostatnio mam gorszy okres. Nie powinienem Cię za nic obwiniać, to nie Twoja wina, że ostatnio jest między nami gorzej...
- A więc w czym tkwi problem?

- W nas obojgu - spojrzałem na nią - Nie potrafimy stworzyć prawdziwej relacji, wszystko idzie pod media. Brak nam normalności, prawdziwego uczucia, ale to już nie temat na dzisiaj. Wrócimy do tego po Twoim powrocie.
- Chcę wiedzieć teraz - skwitowała - Inaczej będzie mnie ta sprawa męczyć całą podróż i pobyt.
- Proszę, w nerwach nic nie zdziałamy - pocałowałem ją w czoło i odsunąłem się delikatnie - Idź odpocząć, jutro czeka Cię długa droga.
- Mike...?
- Tak? - odwróciłem się i spojrzałem na kobietę.
- W takim bądź razie powiedz mi jedno - wzięła głęboki oddech, a ja kiwnąłem głową - Powiedz mi z ręką na sercu, że nic do niej nie czujesz, że nic was nie łączy. 

Nie spodziewałem się takiej prośby. 'Nic nie czuję?' - Jak mam nic nie czuć? Umierałem z tęsknoty, każda moja myśl była jej poświęcona. Spojrzałem na Lisę nie wiedząc co zrobić. Lepiej było powiedzieć prawdę, która by ją zabolała - czy uszczęśliwić kłamstwem, którego ukrywanie i tak by nas niszczyło? Zło to zło... Mniejsze, większe, średnie, wszystko jedno: proporcje są umowne, a granice zatarte. Nie jestem świątobliwym pustelnikiem, nie samo dobro czyniłem w życiu, ale jeżeli mam wybierać pomiędzy jednym złem a drugim, to wolę nie wybierać wcale. Dlatego też po prostu rzuciłem jej przepraszające spojrzenie i spanikowany wyszedłem z gabinetu. Nie odpowiedziałem jej nic, zostawiając ją z jej niespełnioną prośbą w samotności. Wiedziałem, że ją ranię i nie postępuję fair, jednak musiałem być tez w porządku wobec samego siebie. Opuściłem budynek i ruszyłem ścieżką, przechadzając się po Neverlandzie.

Mimo, iż niebo było pokryte chmurami to ciepłe powietrze miło muskało moją skórę. Usiadłem na jednym z moich ulubionych drzew i spojrzałem w niebo, czując jak do oczu ukrytych pod szkłami okularów, napływają pojedyncze łzy. Myślałem, że najgorsze w życiu to być samotnym. Tak nie jest - najgorsze w życiu to być z ludźmi którzy sprawiają, że czujesz się samotny. Sześć lat temu jeszcze, czułem się najszczęśliwszym człowiekiem na ziemi. Myślałem, że wtedy wygrywam tę walkę, lecz ona zwyciężyła mnie przeszywającym spojrzeniem, którego ostrze utknęło głęboko w moim sercu. Była to porażka, której nigdy nie bałem się ponieść.

Siedzieliśmy z Emilio w jednej z najlepszych restauracji w LA. Po złożeniu zamówienia zatraciliśmy się w rozmowie, dzięki której choć na chwilę zapomniałam o wszystkim innym. Opowiedziałam mu jeszcze raz wszystko od śmierci rodziców, cały pobyt w Londynie aż to teraz - mojego powrotu. Oczywiście bacznie pomijałam temat Michaela jeśli chodziło o Evę, sprzedałam swojemu byłemu pracodawcy tą samą bajkę co Mike'owi: poznałam kogoś w Anglii, zaszłam w ciążę, a on nas zostawił. Nie pogubienie się w tej całej szopce dużo mnie kosztowało. Musiałam być ostrożna, gdyż najmniejszy błąd mógłby się skończyć fatalnie.

- Więc kiedy planujesz powrót do Europy? - spojrzał na mnie popijając łyk wina.
- Za kilka dni, nie mam zaplanowanego konkretnego dnia.

- A może przemyślisz kwestię pozostania tutaj w Ameryce? - uniósł lekko kąciki ust - Nie będę ukrywać, że Twój wyjazd strasznie mnie smuci.

- Niestety, jednak moja decyzja jest nieodwołalna. Musiałoby nie wiem co się stać, abym te plany zmieniła - w tym momencie podszedł do nas kelner, podając nasze zamówienie.

- Szkoda - rzucił, gdy kelner już się oddalił zostawiając nas ponownie samych - Widać Michelle, że przed czymś uciekasz, nurtuje mnie tylko pytanie: przed czym?

- Przed niczym - skwitowałam - Po prostu tam teraz jest moje życie, mój dom.

- Rozumiem - zmienił temat - Jutro wpadnę po Ciebie ok 17, wystawa jest na godzinę 18.

- Świetne, zdążę rano zajść na cmentarz z Evą.

- Strasznie mi przykro, z powodu Twoich rodziców...

- Dziękuję - spuściłam wzrok - To po ich odejściu, wszystko zaczęło się tak mocno komplikować.

- Wszystko dałoby się rozwiązać - zaczął - Gdyby ludzie ze sobą rozmawiali. Tylko komunikowanie się za pomocą słów przynosi efekty. Milczenie rodzi milczenie, wreszcie pojawia się głucha cisza, która zalega jak beton.
- Chyba właśnie to milczenie wszystko spieprzyło.
- Mówisz o Michaelu? - nie spuszczał ze mnie wzroku, widać nurtował go temat naszego rozstania.
- Może, teraz to już nieważne, nieistotne. To zamknięty rozdział - dłubałam widelcem w jedzeniu lekko poddenerwowana - Od zawsze popełniałam wiele błędów. Teraz ponoszę ich konsekwencje. A mama zawsze powtarzała: mów prawdę, najpierw myśl a potem mów, nigdy nie odkładaj nic na ostatnią chwilę...

- Jeśli kiedykolwiek poczujesz się źle z powodu prokrastynacji, czyli odkładania wszystkiego na ostatnią chwilę, to pamiętaj, że Mozart skomponował uwerturę do opery "Don Giovanni" rankiem, w dniu jej premiery.

- Tylko, że Mozart był geniuszem, a ja niestety mądrością nie grzeszę - zaśmialiśmy się - Lecz  podobno nic nie dzieje się bez przyczyny.

- Owszem, więc wypijmy za to - uniósł swoją lampkę po czym stuknęliśmy się i wypiliśmy zawartość.

Reszta obiadu minęła spokojnie. Przesiedzieliśmy tak dobre dwie godziny, po czym odprowadził mnie z powrotem do domu. To wyjście całkiem dobrze mi zrobiło - w końcu wyrwałam się, zaczynałam normalnie funkcjonować. Nie było to łatwe, lecz nikt nie mówił, że będzie łatwo.
Gdy tylko przekroczyłam próg mieszkania zaatakowała mnie Natalia ze swoją wieeelką buzią i milionem pytań.
- Gdzie Eva? - spytałam ściągając buty.
- Siedzi z Tomem i grają w Monopoly, chodź do salonu - pociągnęła mnie za rękę - A teraz siadaj i opowiadaj.
- Ale że co? - usiadłam na kanapie i spojrzałam na przyjaciółkę - Zjedliśmy obiad, pogadaliśmy i tyle.

- Na pewno?

- Na pewno - przewróciłam oczami - Ksiądz jesteś? Bo ja nie przypominam, abym się pisała do spowiedzi.

- Przepraszam - przygryzła wargę - Po prostu ciekawi mnie to wszystko. 

- Chciałaś abym żyła normalnie, więc właśnie to robię - posłałam jej fałszywy uśmiech -  Sama już Cię nie rozumiem. Najpierw każesz mi zapomnieć o Michaelu, a kiedy próbuję z kimś innym to marudzisz.

- Nie o to chodzi... Po prostu chcę abyś była szczęśliwa, jednak mam czasem już wrażenie, że Twoje uśmiechy teraz, nie są tak szczere i prawdziwe jak kiedyś, gdy byliście razem.
- Nat posłuchaj, ja...
- Co się tutaj wyprawia? - przerwał nam rozmowę Tom, który wszedł dumnym krokiem do pomieszczenia razem z moją córeczką.
- Mamusia! - dziewczynka pobiegła do mnie i wgramoliła się na kolana przytulając mocno - Tęskniłam za Tobą.
- Ja za tobą też kochanie - pocałowałam ją we włoski - Jutro rano idziemy na cmentarz, pamiętasz?
- Tak! Do babci i dziadka - uśmiechnęła się - A potem znów pójdziemy na spacer?
- Niestety, wieczorem wychodzę, więc po cmentarzu musimy wrócić do domku - pogłaskałam ją po główce - Ale obiecuję, że Ci to wynagrodzę. 

- Pojedziemy do Neverlandu? Tam było super! - spojrzała na mnie z nadzieją w oczach, a ja znów nie wiedziałam jak wybrnąć z sytuacji. Szukałam ratunku u przyjaciółki, która smutnym wzrokiem spojrzała na nas.
- Eva posłuchaj - zaczęłam delikatnie -  Michael jest sławny jak wiesz i jest przez to bardzo zajęty, zaprosił nas raz i na tym niestety koniec - pocałowałam jej małą rączkę - Pójdziemy gdzieś indziej, obiecuję.
- Wiem! - wtrąciła się Natalia - Max dzwonił wczoraj i ma niby wrócić jutro z Nowego Yorku już. Także jak będziecie miały czas i chęci to możecie się wybrać pojutrze czy w inny dzień na stajnię. Podobno Eva też jeździsz?
- Tak, jeździłyśmy z mamusią w stajni obok Londynu - spojrzała na mnie - To pojedziemy do tej stajni?
- Oczywiście, jeśli tylko będziesz chciała i Max nie będzie miał nic przeciwko to pojedziemy.
Przytuliłam mocno dziewczynkę przymykając przy tym oczy. Dziecko może nauczyć dorosłych trzech rzeczy: cieszyć się bez powodu, być ciągle czymś zajętym i domagać się, ze wszystkich sił tego, czego się pragnie. Chyba muszę zacząć brać z niej przykład.

***

Komentarz = to motywuje!

~~~~~~

"Nie wiń za nic nikogo w swoim życiu: 

dobrzy ludzie dają szczęście, 

źli - doświadczenia,

najgorsi ludzie dają Ci dobre lekcje,

a najlepsi piękne wspomnienia."

Rozdział 6

Sesja sesja... I po sesji <333
Ostatni egzamin zaliczony, aż sama jestem pełna podziwu, że na tak zajebiste ocenki pozdawałam  wszystko xDDD <333
No ale sporo się uczyłam, a teraz przez to aż mną nosi -> czyli codzienna hajla bajla, imprezki, % z którymi sama jestem świadoma, że chyba przesadzam (alkohol ma kopać, a nie smakować - jak zaczyna smakować to robi się problem xD)
No ale tłumaczę to sobie, że po sesji musze się wyszumieć, oby to chwilowe było xD
Zapraszam na nowy rozdział <3

~~~~~

Człowiek jest w stanie uzależnić się od wszystkiego i niekoniecznie mowa tutaj o papierosach, alkoholu czy narkotykach. Z własnego doświadczenia mogę powiedzieć, że najbardziej uzależnia człowiek. Tak to jest przeważnie, że nagle ktoś się zjawia i kiedy już czujemy, że ta osoba nas potrzebuje, tak samo jak my jej i już mamy zakodowane w głowie że to "na zawsze", tej osobie przestawia się, potocznie niepoprawnie mówiąc, "w d*pie" i tak nagle "z d*py" odchodzi, kiedy my potrzebujemy jej w naszym życiu, bo jest jego nieodłączną częścią. I potem trochę boli. Może nawet trochę za bardzo, de facto, ale w końcu dochodzi do Ciebie to że jesteś już wolny od nałogu, no przynajmniej tak myślisz, do momentu kiedy sięgasz ręką do przeszłości, która wryta jest w pamięć jak Twój pierwszy raz z alkoholem, dosłownie jakbyś wygrzebał ze śmietnika pełną butelkę, której miałeś już nie pić, bo grubo ryje Ci głowę, ale jednak sięgasz po nią z powrotem i wypijasz ją do samego dna. Co jest w tym najgorsze? Że nie wszyscy chcą się wyleczyć.

Czy ja chciałem się z niej wyleczyć? Prawda jest taka, że nie ważne było czego ja chcę. Serce i dusza i tak robiły z człowiekiem to, na co miały ochotę. Jeśli te dwie rzeczy się ze sobą zgrają i coś ubzdurają, to zrobią wszystko, aby było zgodnie z ich wizją.

Ciągłe myśli chodzące mi od rana po głowie nie dawały spokoju. Wczorajsza sytuacja... Nawet nie miałem okazji by spytać, kiedy znów ją będę mógł zobaczyć. Nie chcąc tracić dnia na rozmyślenia, wsiadłem w samochód i pojechałem do domu Natalii w nadziei, że będę mógł znów spotkać moją ukochaną. Wiedziałem, że dzień jej odlotu do Anglii jest coraz bliżej, więc chciałem jak najlepiej wykorzystać ostatni czas jaki nam pozostał.

Zapukałem niepewnie w drzwi, naciągając na nos mocniej kapelusz, bojąc się aby nikt mnie nie rozpoznał. Po chwili drzwi otworzyła mi Natalia, wyraźnie zaskoczona moją wizytą.

- Michael? Ja... Znaczy... Wejdź, proszę - zaprosiła mnie gestem ręki do środka.

Posłałem jej delikatny uśmiech. Na korytarzu gdy odwieszałem swój płaszcz dopadła mnie ta mała, wiecznie uśmiechnięta istotka:

- Michael! - dziewczynka podbiegła i przytuliła się do mnie mocno. Uklęknąłem przy niej i objąłem głaszcząc po głowie. Nat przyglądała się nam bacznie, jakby była wzruszona całą sytuacją - Przyjechałeś do mamusi? - Eva spojrzała na mnie ciemnymi oczkami.

- Tak - przygryzłem delikatnie wargę spuszczając wzrok - Chciałem z nią porozmawiać i...

- Ale mamusi nie ma... Wczoraj wyszła i nie wróciła.

- Jak to? - spojrzałem na Natalie, która wyraźnie zmieszała się całą sytuacją.

- Eva, kochanie idź do siebie do pokoju, muszę porozmawiać sam na sam z Michaelem - dziewczynka posłusznie kiwnęła głową i poszła do swojego pokoju, ja zaś udałem się za kobietą do kuchni.

- Powiesz mi co tutaj się dzieje? - rzuciłem dość groźnym tonem, bo nie podobało mi się to wszystko - Gdzie jest Michelle?

- Nie wiem - spuściła wzrok - Nie mam pojęcia.

- Jak to do jasnej cholery nie masz pojęcia?! - dopiero po chwili zdałem sobie sprawę, że krzyczę - Co się tutaj stało?

- Nic... Mike to moja wina... Ona nie chciała iść, ja nalegałam i poszłyśmy, potem się rozdzieliłyśmy i tyle ją widziałam i...

- Chwila, stop... Zaczekaj - przerwałem jej nie mogąc nic zrozumieć z tego bełkotu - Gdzie wczoraj poszłyście?

- Do Paradise.

- Co się działo dalej? - usiadłem na krześle próbując poukładać wszystko w głowie.

- No nic... Wypiłyśmy dużo, w sumie za dużo... Dużo za dużo... - spuściła wzrok - Przepraszam, to moja wina...

- Zostawiłaś ją samą, pijaną w klubie?

- Nie samą, była z Emilio. Potem poszłam zadzwonić do mojego chłopaka, jak wróciłam nie było już ich, a mój telefon padł i...

- Skąd tam się wziął Emilio? - spojrzałem na kobietę z niedowierzaniem - Chcesz mi powiedzieć, że zostawiłaś ją tam kompletnie pijaną w towarzystwie tego gościa? - poczułem jak ogarnia mnie fala wściekłości - Co wy sobie myślałyście?! - wstałem z miejsca i zacząłem nerwowo chodzić po pokoju.

- Przepraszam... Naprawdę nie wiem jak to się stało, chciałam dobrze a wyszło jak zawsze.

- Dzwoniłaś do niej?

- Tak, numer nie odpowiada.

- Dobra, poczekaj mam pomysł - wyciągnąłem z kieszeni komórkę i wykręciłem numer Emila. Nie czekałem długo, aż usłyszałem jego zachrypnięty głos w słuchawce:

- Ooo, Michael! A któż to do mnie dzwoni? Stało się coś? - nie wiem czemu, ale miałem wrażenie, że się uśmiecha.

- Dzwonię, aby zapytać co się stało wczoraj z Michelle w Paradise. Podobno ostatnio widziano was tam razem.

- Owszem. Niestety, ale jeśli chcesz ją do telefonu to musisz poczekać, właśnie się kąpie i wolałbym nie wchodzić i jej nie przeszkadzać - poczułem nagłe ukłucie w sercu, nic już nie rozumiałem.

- Ale że jak? Ona jest u Ciebie? - spojrzałem na Natalie, której pusty wzrok nic nie mówił - Co jej zrobiłeś? - warknąłem do słuchawki.

- Zrobiłeś? Oj Michael Michael... Nie musiałem jej nic zrobić. Zaproponowałem miły wieczór i tyle. Z tego co wiem nie powinno Cię interesować z kim sypia Michelle, masz przecież swoją Lisę i to o nią powinieneś się zatroszczyć - mówił triumfalnym głosem, a ja wciąż nie mogłem uwierzyć w jego słowa. Nie dopuszczałem do siebie myśli że on i ona... Oni...

- Była pijana, wykorzystałeś ją - syknąłem czując jak gniew coraz bardziej we mnie narasta - Od zawsze Ci o to chodziło.

- Posłuchaj mnie Jackson, do niczego jej nie zmuszałem, ani nie przetrzymywałem wbrew jej woli. Pogódź się z tym, że nie jesteście razem. Ty masz swoje życie, a ona swoje. Nie jest Ci nic winna i chyba powinieneś się cieszyć, że korzysta z życia - usłyszałem w słuchawce jakieś szumy - Wybacz teraz, właśnie wyszła, więc chyba rozumiesz, że nie mam czasu na dalsze rozmowy i tłumaczenia. Jest w dobrych rękach. A teraz wybacz, muszę kończyć. Miłego dnia Jackson - rozłączył się.

- Michael...? - Nat spojrzała na mnie zaniepokojona - Jest u niego prawda?

- Tak, nie musisz się martwić - poczułem jak łzy napływają mi do oczu - Przepraszam, pójdę już - rzuciłem i wyszedłem z mieszkania w pośpiechu łapiąc płaszcz. Słyszałem jak Nat wołała jeszcze za mną, ale zignorowałem to. Nie chciałem aby widziała po mnie, jak bardzo mnie to zabolało.

Owinięta w szlafrok spojrzałam na mężczyznę, który stał oparty o blat w kuchni i przyglądał mi się z uwagą. Podeszłam do stołu biorąc do rąk kubek z gorącą kawą, o który prosiłam.

- Dzwonił ktoś? - spytałam zerkając na niego.

- Nie, dlaczego pytasz?

- Słyszałam, jakbyś z kimś rozmawiał...

- To radio, musiało Ci się coś wydawać - uśmiechnął się  i podszedł do mnie, obejmując mnie delikatnie - Już dawno nie czułem się tak jak dzisiejszej nocy...

- Emilio zaczekaj - odsunęłam go delikatnie od siebie, wypuszczając powietrze z ust - Ja nie powinnam, to wszystko...

- Ciii - przyłożył mi palec do ust - Alkohol tylko pomógł Ci przełamać lody, które już dawno powinny zostać przełamane. Sama dobrze wiesz, że wiecznie nie będziesz czekać na coś, co już nigdy nie nastanie - pogłaskał mnie dłonią po policzku - Nie powinnaś czuć się niczemu winna.

- Masz rację - spuściłam wzrok, wiedząc w głębi duszy, że mówi coś, czego ja po prostu do siebie nie dopuszczałam - Proszę, odwieź mnie do domu. Natalia i Eva na pewno się o mnie martwią, a bateria mi padła i nie mam jak do nich nawet zadzwonić.

- Oczywiście kochanie, daj znać jak będziesz gotowa - pocałował mnie w czoło, uśmiechnął się i poszedł w kierunku salonu.

Podeszłam do okna i spojrzałam na panoramę LA. Sama już nie wiedziałam co jest dobre, a co złe. Zapewne gdyby nie przerażająco duża ilość alkoholu, nigdy nie stało by się to, co stało się tej nocy. Jednak czasu cofnąć nie mogę, a czy w ogóle chciałabym go cofnąć? Moje uczucia były rozdarte. Nie mogłam za nic nikogo winić, poza samą sobą. Zasłużyłam sobie na takie cierpienie po tym, jaką decyzję podjęłam 6 lat temu. Ucierpiałam na tym i ja, i Mike, i co najgorsze - moja ukochana córeczka. Teraz wszyscy ponosimy tego konsekwencje. Musze nauczyć się żyć normalnie, muszę chociaż spróbować być szczęśliwa przy kimś innym, bez względu ile czasu mi to zajmie. W końcu się przełamię, a może nawet znów szczerze i prawdziwie pokocham.

Ubrałam się, nałożyłam na oczy delikatny makijaż, podkreślając go mocniejszą szminką. Przeczesałam szczotką ostatni raz włosy i spojrzałam na zegarek, który wskazywać miał zaraz południe.

Weszłam do salonu wiedząc, że jest tam mój towarzysz. Siedział na kanapie, przeglądając stertę papierów i zdjęć. Podeszłam bliżej, zachodząc go delikatnie od tyłu. Zaśmiał się i spojrzał na mnie z błyskiem w oku.

- Spójrz - rzucił, podając mi jedno z kilkunastu zdjęć, jakie miał rozłożone na stoliku - Pamiętasz?

- Oczywiście - uśmiechnęłam się delikatnie - To z naszej pierwszej sesji. Wciąż masz te wszystkie zdjęcia?

- Oczywiście, nie wyrzucam żadnych, zwłaszcza moich ulubionych modelek - zaśmiał się - Wiem, że niedługo odlatujesz do siebie, ale może chciałabyś przed tym przyjąć jakieś zlecenie?

- To znaczy? - usiadłam obok niego zaciekawiona - Znów masz jakieś propozycje od firm?

- Jest ich dużo, coś wybierzemy i znów zabłyśniesz przed obiektywem.

- Dziękuję - szepnęłam, opierając głowę na jego ramieniu - Brakowało mi tego, bardzo polubiłam tę robotę.

- Domyślam się, widać było ile radości Ci to dawało.

- Zbierajmy się - rzuciłam wstając z miejsca - Naprawdę jest już późno, muszę wracać do córeczki.

- Oczywiście. Michelle...

- Tak? - odwróciłam się i spojrzałam na mężczyznę - O co chodzi?

- Dasz się jutro zaprosić na obiad?

- Z wielką chęcią - posłałam mu uśmiech, po czym oboje udaliśmy się do wyjścia.

Zjechaliśmy windą na parking podziemny. Od razu rozpoznałam czerwone ferrari Emilia, jednak moją uwagę przykuło coś innego, a dokładniej samochód zaparkowany tuż obok. Nim zdążyłam sobie przypomnieć do kogo należy, zza kierownicy wysiadł Michael. Zatrzymałam się nie wiedząc co zrobić, co powiedzieć... Skąd wiedział gdzie jestem? Czemu tu przyjechał?

Nim zdążyłam odnaleźć się w sytuacji Mike podszedł do nas i z rozpędu złapał Emilia za garnitur i przygwoździł go do maski jego samochodu.

- Pożałujesz tego gnojku - rzucił nienaturalnie dla niego złowrogim tonem.

Przerażona podbiegłam i odciągnęłam go od mojego towarzysza, któremu uśmiech nie schodził z twarzy.

- Odbiło Ci?! - wrzasnęłam do Michaela wciąż zdezorientowana - Co Ty tutaj do jasnej cholery robisz?!

- Co on Ci zrobił? - spytał łagodniejszym tonem, patrząc mi prosto w oczy - Zrobił Ci krzywdę?

- Że co? - spojrzałam na niego jak na wariata.

- Daruj sobie Jackson - wtrącił się Emilio, stając obok mnie - Tak Ciężko Ci się pogodzić z porażką?

- O co tutaj chodzi? - spojrzałam na mężczyzn po kolei, czując się całkowicie zagubiona - Mike, po co tutaj przyjechałeś?

- Martwiłem się - nie spuszczał ze mnie wzroku - Byłem u Nat, powiedziała, że nie wróciłaś na noc do domu i...

- Jestem dorosła, mam chyba prawo nie wracać do domu o określonej porze? - rzuciłam oschle wiedząc, że w jakiś sposób go zabolą moje słowa.

- Mówiła, że zostałaś tam z nim więc postanowiłem sprawdzić, czy wszystko gra - tłumaczył się dalej, a ja nagle poczułam jak po raz kolejny moje nogi uginają się pod jego spojrzeniem, pod dźwiękiem jego głosu. Cholera! Nie może tak być, nie może.

- Owszem - zaczęłam, sama nie zastanawiając się nad głębią wypowiadanych słów - Tak się złożyło, że ja i Emilo jesteśmy razem, więc nie rozumiem po co ta cała szopka? - złapałam swojego 'partnera' za rękę, spoglądając na niego błaganym wzrokiem, aby mnie nie wydał. Mężczyzna zaśmiał się tylko i na moje szczęście kontynuował to, co ja zaczęłam. Objął mnie delikatnie od tyłu i rzucił w stronę piosenkarza:

- Myślę Michael, że Ty również powinieneś sie teraz udać do swojej kobiety.

Mike stał wpatrzony w nas, jakby nie wierzył w to co słyszy. Widziałam w jego oczach ból, zaczęłam nagle żałować tego, że stworzyłam kolejne kłamstwo jednak nie było już odwrotu. Musiałam się od niego odciąć, musiałam coś zrobić, aby w końcu nasze drogi na dobre się rozeszły.

- Chodź kochanie - Emilio złapał mnie za rękę i pociągnął za sobą.

Wsiedliśmy oboje do samochodu. Spojrzałam przez szybkę ostatni raz w stronę ukochanego, czując jak moje serce przyspiesza swój rytm. Przez większość drogi siedziałam w milczeniu, zapatrzona w migający obraz za szybą. W końcu zrezygnowana spojrzałam na zapatrzonego w drogę Emilia i rzuciłam:

- Dziękuję, że mnie nie wydałeś.

- Nie ma za co - spojrzał na mnie delikatnie się uśmiechając - Poza tym spodobała mi się wizja, jako Twojego partnera.

- Sama nie wiem co mną kierowało, ja tylko chciałam...

- Wiem - przerwał mi - I dobrze zrobiłaś. On nie jest w stanie zrozumieć, że Ty również chcesz być szczęśliwa. Ma swoją Lisę, swój Neverland.

- Dlatego nie rozumiem, czemu wciąż stara się być obok.

- Nie myśl już o nim - złapał mnie za rękę i delikatnie ścisnął - Jutrzejszy obiad wciąż aktualny?

- Oczywiście - uśmiechnęłam się delikatnie.

- W takim razie będę o 14. Mam do Ciebie jeszcze jedno pytanie...

- Tak?

- Pojutrze znajoma organizuje wystawę swoich nowych obrazów, będzie to dość duże i pokaźne przyjęcie. Mam zaproszenie wraz z osobą towarzyszącą i...

- Z chęcią się z Tobą wybiorę - skwitowałam, domyślając się pytania - Będę zaszczycona.

- Tylko istnieje możliwość... Znajoma ta również jest dobrą koleżanką Michaela, jego obecność nie będzie problemem?

- Skąd, muszę nauczyć się żyć i oddychać obok niego obojętnie - rzuciłam tak naprawdę sama nie wierząc w to co mówię.

Weszłam do środka niepewnie, odwieszając kurtkę na wieszaku w przedpokoju. Usłyszałam ciche dźwięki skrzypiec, dobiegające z pokoju Evy. Bezszelestnie otworzyłam drzwi i na widok ten mimowolnie się uśmiechnęłam. Dziewczynka siedziała na krzesełku, zwrócona przodem w stronę okna i wygrywała smutne melodie, które nauczyła się w Londynie na zajęciach muzycznych.

- Nie przeszkadzam? - spytałam delikatnie, a dziewczynka na mój głos przerwała grę i spojrzała w moją stronę.

- Mamusia! - rzuciła sprzet na łóżko i podleciała do mnie uwieszając mi się na szyi - Tak bardzo tęskniłam! Gdzie byłaś?

- Musiałam pozałatwiać kilka spraw na mieście - skłamałam - A Tobie jak się siedziało z mamą Nat?

- Super! Poczytała mi trochę bajek na dobranoc, a ja jej za to zagrałam kilka utworów na skrzypcach. A tak w ogóle to Michael był dzisiaj tutaj! Szukał Cię - spuściłam wzrok, zastanawiając się co jej powiedzieć.

- Wiem kochanie... Widziałam się z nim przed chwilą. A gdzie Natalia?

- W kuchni obiad chyba gotuje. Podobno jej chłopak ma dzisiaj wrócić - uśmiechnęła się do mnie szeroko - Mogę jeszcze trochę pograć?

- Oczywiście, graj sobie a ja pójdę do Nat - ucałowałam dziewczynkę w czółko i wyszłam z pokoju, zostawiając ją samą ze swoją muzyką.

Zaszłam przyjaciółkę od tyłu, przytulając się do jej pleców:

- Przepraszam - rzuciłam wiedząc, że będzie na mnie zła.

- Miśka! - spojrzała na mnie i mocno przytuliła odwracając się w moją stronę - Ty głupia mendo wiesz jak ja się bałam?! Gdzieś Ty była do diabła? Albo dobra, nie odpowiadaj - skarciła mnie wzrokiem.

- Sama mówiłaś, że muszę o nim zapomnieć i właśnie to robię.

- Sypiając z Emilio? A propos, Mike był tutaj i...

- Wiem, widziałam się z nim - utkwiłam wzrok w podłodze - Był pod domem Emilia.

- I co?! - spojrzała na mnie zaciekawiona - Po co pojechał?

- Nie wiem, myślał chyba, że Emilio do czegoś mnie zmuszał, był bardzo zmartwiony.

- I...?

- I co? Nic. Powiedziałam mu, że ja i Emilio jesteśmy razem.

- Co żeś mu powiedziała?! -krzyknęła, a ja zakryłam jej usta bojąc się, że Eva może coś usłyszeć.

- Ciszej wariatko.

- Miśka ile jeszcze będziesz ciągnąć tą całą zabawę?

- Tyle, ile będzie potrzeba - skwitowałam - Niedługo i tak wyjeżdżam. A właśnie... Emilio zaprosił mnie jutro na obiad, zajmiesz się małą?

- Jasne, Tom dzisiaj przyjeżdża i jutro pewnie i tak cały dzień będę z nim siedzieć w domu - spojrzała na mnie niepewnie - Michelle... Ja coś czuję, że on nie jest szczęśliwy z tą Lisą... Gdybyś była mu obojętna, to by nie jeździł za Tobą po całym LA. Przecież jest jeszcze Eva... Może wam się ułoży wszystko?

- Nie - zakończyłam temat - Najpierw mi mówisz, że mam zapomnieć o nim i żyć jak gdyby nigdy nic, a teraz każesz mi do niego wracać?

- Nie, to nie tak...

- Koniec tematu. Jestem zmęczona, idę się położyć - wyszłam z pomieszczenia, udając się do swojej sypialni.

Najważniejsze są czułość, ciepło i zaufanie. Trzeba znaleźć osobę, z którą ma się o czym rozmawiać i potrafi milczeć. Taką kobietę, w którą chce się wtulić twarz i do końca życia wdychać jej zapach - jej, a nie perfum, jakich używa. To właśnie jest ważne i paradoksalnie, dopiero kiedy mi tego zabrakło, pojąłem, na czym polega prawdziwe uczucie. Skoro ma to wszystko tak wyglądać niech nauczy mnie, jak żyć tam, gdzie jej nie ma. Niech nauczy mnie jak zapamiętywać każdą jej czułość, by pączkowała wtedy, gdy jest daleko. Niech nauczy mnie, jak nie budzić się z krzykiem, bo jest nie dla mnie. Niech nauczy mnie jak patrzeć na inne kobiety, by nie widzieć w nich jej samej.

To co widziałem, słyszałem i czułem wtedy na parkingu, było jak najgorszy koszmar na jawie. Dlaczego on? Dlaczego z nim? Myślałem, że ją do czegoś zmuszał, skrzywdził ją i miałem ochotę go zabić. Jednak prawda okazała się inna, sam nie wiem czy nie najgorsza z możliwych. Pozwalała mu, a wręcz pragnęła jego bliskości tak jak niegdyś pragnęła mojej. Nie mogłem jej za nic winić, gdyż sam żyłem u boku kogoś innego. Miałem wrażenie, że to wszystko jest chorą grą, w której z Michelle odgrywamy główną rolę. Jaki sens ma związek, w którym człowiek się dusi? 

Wróciłem do Neverlandu i pierwsze co zrobiłem, to otworzyłem butelkę Whiskey schowaną na jednej z półek w moim gabinecie. Rozsiadłem się wygodnie w fotelu i wypiłem zawartość szklanki, zapełniając ją potem na nowo. Łzy napływające mi do oczu piekły niczym rana posypana solą. Chciałem do niej pojechać, powiedzieć jak bardzo ją kocham... Czy odwzajemniłaby moje uczucie? Czy ona również cierpi tak samo jak ja?

Na te pytania chyba nigdy nie będzie mi dane usłyszeć odpowiedzi. Nie zdra­da ciałem, lecz zdra­da ser­cem krzyw­dzi nas najboleśniej. Mimo iż nie byliśmy razem, poczułem się zdradzony. Że potrafiła pokochać kogoś innego, a ja? Ja się tego nie dopuściłem, bo nie kochałem Lisy. Byłem z nią, lecz to nie była miłość, nic co można by porównać z wciąż żarzącym się uczuciem do Michelle. A może ona go nie kochała? Może to też był jej sposób, na zapomnienie o tym co nas łączyło? Jednakże nie chcę znać odpowiedzi na te pytanie, gdyż odpowiedź mogłaby mnie zniszczyć całkowicie. Chyba nikt nie pot­ra­fi bar­dziej zniszczyć miłości ,jak my sami.

***

Komentarz = to motywuje!

~~~~~

"Może kiedyś zrozumiesz, że mój chłód 

jest najgłośniejszym wołaniem o Twoje ciepło."

Rozdział 5

Notka ta miała się pojawić jutro, ale studenckie życie wzywa i jestem zmuszona dać ją już dzisiaj, gdyż jutro raczej nie dam rady xD
Ludzikom ode mnie z kierunku zachciało się opijać na X-Demonie koniec sesji, więc zmusili mnie abym nocowała jutro w Lesznie w akademiku.
Co najlepsze? W czwartek na 11 kolejny egzamin, nie wiem po takiej popijawie jak ja wstanę i go napiszę, ale ok xDDD
Eh, nie ma nic lepszego niż studia dzienne i studenckie życie!<333

Mam nadzieję, że nie zjecie za ten rozdział ani mnie, ani Michelle xD
Proszę tylko, abyście spróbowali się przed oceną, wczuć się w jej rolę i pozycję, w jakiej się znajduje.
Jak większość z was zauważyła - Miśka jest osobą, o dość złożonej i trudnej osobowości, zarazem mocnym i kruchym charakterem.
Dobra, nie marudząc zostawiam was z kolejnym rozdziałem, a ja idę dalej sprawdzać na jutro swój esej na filozofię - zrobiłam w temacie 'wiary i niewiary', boje się żeby nie urazić naszego wykładowcy, chyba dam go komuś obiektywnemu do oceny jednak wcześniej xD
Chętni? XDDD

Piosenka wyżej ostatnio moim uzależnieniem - nie dość że wciąga muzyka, to jeszcze ten teledysk *,*
Moje arabskie klimaty <333
Zapraszam do czytania oraz oceny!:)

~~~~~

W tym momencie łat­wiej mi było kochać wspom­nienia, niż żywe­go człowieka. Może dlatego, że człowiek ten również stał się tylko pięknym wspomnieniem? Jak to jest, gdy tracisz wszystko co kochasz? Naj­pierw re­zyg­nu­jesz z dro­biazgów, po­tem z większych rzeczy, a w końcu z wszys­tkiego. Śmiejesz się co­raz ciszej, aż wreszcie zu­pełnie przes­ta­jesz się śmiać. Twój uśmiech przy­gasa, aż sta­je się tyl­ko imi­tacją ra­dości, czymś nakłada­nym jak makijaż. Mil­cze­nie jest os­tatnią ra­dością nie­szczęśli­wych; strzeż się, by kto­kol­wiek poz­nał two­je cier­pienie, bo cieka­wość ludzka pi­je nasze łzy, jak muchy krew ran­ne­go jelenia. Trzeba mieć od­wagę by kochać, choćby miłość ta wy­dawała się ok­rutna i zdrad­li­wa. Czer­pać ra­dość z miłości. Czer­pać ra­dość ze zwy­cięstwa. Podążać za głosem swojego serca.

Szliśmy alejkami Neverlandu w stronę zoo. Można było wyczuć nieprzyjemne napięcie, panujące między nami. Zapewne było one spowodowane 'incydentem' gdy wylądowaliśmy na trawie, jednak nie chciałem poruszać już tego tematu, mimo iż oddał bym wiele by móc to powtórzyć.

- Po co tutaj mnie przyprowadziłeś? - spytała, gdy weszliśmy do budynku gospodarczego.

Po przejściu korytarza dopiero zauważyła coś, co przykuło jej uwagę. Stały tam bowiem dwa puste boksy, przystosowane specjalnie dla koni. Na jednym z nich wisiała drewniana tabliczka z napisem 'Irys', a na drugim boksie z napisem 'Salivan'. Podeszła bliżej, przejeżdżając dłonią po wypalonych literach.

- Mike... Co to...?

- Miał być to prezent - przerwałem jej, domyślając się pytania - Ostatniego wieczoru przed Twoim odejściem, gdy obiecałaś mi, że wrócisz ze mną do Neverlandu, kazałem zrobić to dla Ciebie. Chciałem przenieść tutaj Salivana i Irysa, abyś mogła mieć ich cały czas przy sobie - spuściłem wzrok, czując jak powoli podłamuje mi się głos na te wspomnienia - Chciałem, aby Ci niczego tutaj nie brakowało. Wystarczyło to, że straciłaś rodziców. Wiedziałem, że nie zastąpi Ci to Twojego prawdziwego domu, jednak byłem w stanie zrobić wszystko, aby mu choć w połowie dorównać.

- Dziękuję - spojrzałem na nią, a ona niespodziewanie podeszła i przytuliła się do mnie - Dziękuję za wszystko.

Objąłem ją przyciskając do siebie delikatnie. Miałem wrażenie, że czas stanął w miejscu. Znów miałem ją w swoich objęciach, znów mogłem poczuć zapach jej skóry, ciepło jej ciała, usłyszeć dźwięk bijącego serca, które niegdyś biło tylko dla mnie. Gdy chciała się ode mnie oderwać, już miałem ją zatrzymać chcąc przedłużyć tę chwilę, jednak stchórzyłem. Nie mogłem jej pokazać, jak bardzo mi tego brakuje. Musiała wiedzieć, że potrafię być również silny bez niej, tak samo jak ona nauczyła się być silna beze mnie. 

Drogę powrotną szliśmy w ciszy, przemierzając alejki w stronę miejsca, gdzie bawiły się dzieci wraz z Evą. Sam nie wiem dlaczego, ale miałem wrażenie, jakby w oczach tej małej istotki krył się znajomy mi duch. Każde dziecko jest wspaniałe, jednak od Evy biło wyjątkowe ciepło, którego nie potrafię opisać słowami. 

- Mike! - usłyszałem nagle znajomy głos. Odwróciłem się i ujrzałem Lisę, idącą w naszą stronę.

- To ja... - Michelle zaczęła, jednak nie dałem jej skończyć:

- Nie, zaczekaj. Poznajcie się - uśmiechnąłem się do niej, jakbym chciał jej dodać otuchy. 

- Wszędzie Cię szukałam - Lisa podeszła do mnie i wtopiła się w moje usta bez jakiegokolwiek uprzedzenia. W sumie zdziwiło mnie to, gdyż mało kiedy okazywała mi oznaki tęsknoty czy po prostu miłości - A Ty musisz być...? - odsunęła się ode mnie trochę i spojrzała na moją towarzyszkę.

- Michelle Evans - wyciągnęła do niej rękę, którą Lis niechętnie uścisnęła.

- Lisa Marie Presley. Więc... Jak Ci się podoba w naszym Neverlandzie?

- Jest cudownie, dziękuję - uniosła lekko kąciki ust - Ja... Ja już lepiej pójdę. Eva pewnie się zastanawia gdzie jestem, a robi się późno, powinnyśmy już wracać.

- Odprowadzę Cię - skwitowałem, jednak poczułem nagle jak Lisa łapie mnie za rękę.

- Kochanie, zostań - zaczęła nienaturalnym dla niej tonem - Chciałam spędzić z Tobą trochę czasu, chodźmy do domu. John odwiezie Twoją przyjaciółkę na miejsce przecież.

- Ale... - zacząłem, jednak Michelle mi przerwała:

- Nie ma sprawy. Nie przeszkadzajcie sobie - spojrzała na Lis - Miło było Cię poznać. Cieszę się, że Mike ma przy sobie kogoś takiego - posłała jej swój piękny uśmiech, po czym spojrzała na mnie - Do widzenia Michael.

Spojrzałem na nią błagalnym wzrokiem, jednak wiedziałem, że to nic nie da. Chciałem teraz za nią pobiec, przeprosić za tą sytuację i odwieźć ją i Evę, chociażby dla tych ostatnich kilku chwil spędzonych u jej boku. Duma jednak była zbyt wielka.

Spojrzałem na Lisę, która wciąż była przyklejona do mojego ramienia:

- Chodźmy do domu - rzuciłem dość zrezygnowanym głosem, całując swoja partnerkę w czubek głowy.

Siedziałam w limuzynie z wzrokiem utkwionym w szybie. Wymęczona zabawą Eva oparła się główką o moje ramię, pogrążona we własnych myślach. Sama nie wiem, co wtedy czułam. Z jednej strony zjadała mnie zazdrość, zazdrość że ktoś może z nim robić to, na co kiedyś tylko ja miałam przyzwolenie. Z drugiej strony zaś, jakie miałam prawo do zazdrości? Ona dawała mu teraz coś, co ja odebrałam niegdyś 6 lat temu. W głębi serca cieszyłam się, że jest szczęśliwy. Odnalazł swoje szczęście na nowo, może i mnie kiedyś się to uda?

- Mamusiu? - Eva spojrzała na mnie swoimi ciemnymi oczkami - A Michael czemu z nami nie jedzie? 

- Jest teraz zajęty - pogłaskałam ją po włoskach.

- Przez niego jesteś smutna?

- Smutna? Nie, zdaje Ci się - posłałam jej fałszywy uśmiech - Jestem tylko troszkę zmęczona.

- A kiedy znów spotkamy się z Michaelem?

- Kochanie - ujęłam jej rączki w swoje - Michael to mój przyjaciel, ale ma swoje obowiązki. Jest bardzo zajęty i nie ma czasu, aby dla nas go poświęcać.

- Czyli przed powrotem do domciu do Anglii nie zobaczę go już?

- Nie mogę Ci tego obiecać - pokiwałam głową, czując jak serce pęka mi na pół.

Mimo iż była nieświadoma kim on tak naprawdę jest, to pragnęła jego bliskości i obecności. Chociażbym nie wiem jak się starała, to nigdy nie zastąpię jej ojca. Mogę być najlepszą mamą na świecie, jednak nigdy nie zapełnię pewnych luk powstałych w jej życiu, z powodu braku taty.

Resztę drogi spędziłyśmy w ciszy. Eva nie zadawała więcej pytań, co było dla mnie bardzo na rękę. Pogoda za oknem psuła się, do tego zbliżał się wieczór i robiło się coraz bardziej ciemno. 

Gdy limuzyna się zatrzymała, podziękowałam kierowcy i razem z córką opuściłyśmy pojazd. Domyślałam się, że od progu Natalia będzie chciała mnie przepytać z całości dnia dzisiejszego pod tytułem: Michael, co mnie wcale nie cieszyło. Jedyne o czym teraz marzyłam to poduszka i sen, oraz zostanie sam na sam ze swoimi myślami.

Gdy weszłyśmy do mieszkania od progu ujrzałam znajomą postać kobiety:

- Dobry wieczór Pani Rose - z radością przywitałam się mamą Nat - Jak ja dawno Pani nie widziałam.

- Ja Ciebie również słoneczko. Tak szybko nam uciekłaś - spojrzała na lekko speszoną moją córeczkę - A ta księżniczka to zapewne Eva, tak?

- Dobry wieczór - rzuciła lekko onieśmielona nieznajomą kobietą.

- Kochanie, to jest mama naszej Natali - wytłumaczyłam jej.

- Nat czeka na Ciebie w kuchni, idź ja się zajmę małą - Pani Rose rzuciła ochoczo.

Wiedziałam, że kochała dzieci. Od zawsze powtarzała Nat, że chce mieć liczną gromadkę wnuków, ale jak widać póki co na oczekiwaniach się skończyło.

- Miśka ! - przyjaciółka zaatakowała mnie od progu - Moja mama gdzie?

- Z Evą w pokoju, co się dzieje? - spytałam domyślając się, że ta wariatka znów coś wykombinowała.

- Słuchaj! Dzisiaj jest jakaś dobra impreza w Paradise, musimy tam iść! - podeszła do mnie potrząsając mną - No powiedz, że się zgadzasz!

- Nie ma mowy, zapomnij - rzuciłam - Po pierwsze wyrosłam już z takich zabaw, a po drugie mam córkę i...

- Dlatego jest tutaj moja mamcia - przerwała mi - Ona mówiła, że z chęcią się nią zajmie. No proszę! Przez tyle lat nie miałam Cię przy sobie, poza głosem w słuchawce telefonu. Wpadasz po takim czasie na zaledwie tydzień i co? Mamy przesiedzieć go w domu? No proszę! Jedna, jedyna zabawa, nie daj się prosić... Wypijemy, pobawimy się jak za dawnych lat, pamiętasz?

- Nat... - miałam mieszane uczucia, jednak czułam, że jestem jej to winna, winna ten stracony czas - No... Dobrze...

- Tak ! - rzuciła mi się na szyję ściskając i całując po policzkach.

- Już dobra dobra wyluzuj! Ale musisz mi pożyczyć jakąś sukienkę bo nie mam się kompletnie w co ubrać.

- Jasne, zaraz coś znajdę! - pociągnęła mnie za sobą w stronę garderoby.

Nie wiedziałam czy dobrze robię, kierowałam się wewnętrznym głosem, który nakazał mi naprawić wszystkie swoje błędy. Czy siedzenie i zamartwianie się by mi pomogło? Michael miał swoje życie, ja musiałam zacząć pracować powoli nad swoim, miałam dla kogo, miałam Evę.

Dźwięk muzyki, zapach papierosów i alkoholu to były nieodłączne elementy Paradise - klubu, w którym wiele się zaczynało, a jeszcze więcej kończyło. Miałam z tym miejscem niezliczoną ilość wspomnień. Już jako nastolatka wchodziłam tutaj z fałszywymi dokumentami, aby móc się bawić z znajomymi. Pierwsze co zrobiła Nat po wejściu do środka to obrała kierunek barku. Usiadłyśmy obie na krzesełkach, oczekując na barmana, który miał jak zawsze pełne ręce roboty.

- Co bierzemy? - rzuciła Nat spoglądając na mnie ukradkiem.

- Nie wiem, coś mocnego.

- I to mi się podoba! - zaśmiałyśmy się jednocześnie.

No co? Jak się bawić to się bawić, nie? Szczerze mówiąc miałam w tym momencie jedynie nadzieje, że alkohol pomoże mi zapomnieć o tym, co siedziało mi teraz w głowie, a raczej KTO w niej siedział. Zawartość zamówienia, które przyniósł nam barman pochłonęłyśmy w jednej chwili. Najpierw TeQuila, potem Whisky i inne specjały, jakie zaczęła wymyślać po kolei Natalia. Wiedziałam, że mieszanie tego wszystkiego nie przyniesie nic dobrego, ale nie myślałam o tym wtedy. Po kilku kolejkach przestałam liczyć ile wypiłam. Śmiałyśmy się jak opętane ze wszystkiego, żartując z barmanem co chwila. Był to młody chłopak około dwudziestki. 

- Nat, nie zapominaj się, masz Toma - upomniałam przyjaciółkę widząc jak pijana flirtuje z chłopakiem.

- Wiem i pamiętam. Ty za to jesteś wolna, więc co tutaj jeszcze robisz? Atakuj! - zaśmiała się - Musisz w końcu o nim zapomnieć. Na starą miłość najlepsza jest nowa.

- Gdyby się tak dało - rzuciłam niemal bezgłośnie, pochłaniając kolejną zawartość mojej szklanki.

- Michelle? - usłyszałam za sobą męski, znajomy głos.

- Emilio! - odwróciłam się gwałtownie i rzuciłam na szyję mężczyźnie - Co Ty tutaj robisz?

- Chyba to ja powinienem zapytać, co? Gdzieś Ty się podziewała tyle czasu?

- Długa historia - rzuciłam - Byłam w Londynie, wróciłam tutaj na jakiś czas pozałatwiać trochę spraw. A Ty? Co jak co, ale w Paradise nie spodziewałam się Ciebie zastać.

- Jak widać nawet szycha z branży musi się czasem rozerwać - ukazał szereg białych zębów - Chcesz coś do picia?- podszedł obok mnie do baru i gestem ręki zawołał barmana - Czego się napijesz?

- Nie, już dość dzisiaj wypiłam.

- Oj coś Ty, kochanie to LA, tutaj nie ma czegoś takiego jak ograniczenia - zaśmiał się i zwrócił do chłopaka składając zamówienie. 

- Miśka, ja idę zadzwonić do Toma, w razie czego się zgadamy, nie? - przyjaciółka spojrzała na mnie chytrze - Zostawiam Cię w dobrych rękach.

- Nat to nie jest dobry pomysł się rozdzielać, jesteś pijana, ja zresztą też, może lepiej...

- Nie marudź! Na pewno masz do pogadania z byłym szefem - puściła mi oczko i wstała z miejsca udając się w tylko jej znanym kierunku.

Wypuściłam powietrze z ust i spojrzałam na Emilia, czując jak alkohol uderza mi do głowy. Głośna muzyka i zapach dymu nie pomagały w zachowaniu trzeźwego stanu umysłu. Po wypiciu kolejnych kolejek z mężczyzną postanowiłam wyjść się przewietrzyć. Oboje ruszyliśmy do wyjścia chwiejnym krokiem śmiejąc się z byle czego. 

Rozmawialiśmy chwilę przed klubem, gdy poczułam jak tracę powoli równowagę. Emilio złapał mnie w ostatniej chwili. Spojrzałam na mężczyznę przerażona bliskością jaka nas 'dzieliła'. 

- Może lepiej wezmę taksówkę - zaśmiał się i wyciągnął telefon. 

Po chwili wszystko zaczęło wracać do normy. Wiedziałam, że to tylko chwilowy stan i wypita ilość alkoholu nie pozwoli mi tak łatwo o sobie zapomnieć.

Będąc w taksówce cały świat już wokół mnie wirował. Zastanawiałam się tylko co z Nat? Gdzie ona jest? Nie mogłam się przecież pokazać w domu w tym stanie, tym bardziej że była tam jej mama oraz Eva. Właśnie.... Eva. Nie mogła mnie zobaczyć w takim stanie, co ja sobie myślałam? Było już jednak za późno na jakiekolwiek wywody czy zastanowienia. 

Pojazd zatrzymał się. Wysiedliśmy z Emilio i dopiero się zorientowałam, że nie jest to osiedle, gdzie mieszkała Nat.

- Gdzie jesteśmy? - spytałam niepewnie.

- Jak to gdzie? Mieszkam tutaj obok, tyle czasu się nie widzieliśmy, więc liczę, że wpadniesz na jeszcze małego drinka?

- Drinka? Nie... I tak za dużo...

- No coś Ty? I tak nie wiadomo gdzie się podziała twoja koleżaneczka - złapał mnie za rękę i pociągnął za sobą, a ja niechętnie w końcu się poddałam.

Wiedziałam, że to nie najlepszy pomysł, jednak co miałam zrobić? Nie wiedziałam gdzie ona jest, a do domu nie mogłam wrócić. Jedyne co mi pozostało to iść do niego z nadzieją, że przyjaciółka w końcu do mnie oddzwoni.

- Witam w moich skromnych progach - zażartował gdy weszliśmy do mieszkania.

Było dość duże i przestronne. Dominującymi kolorami była czerń oraz biel, co bardzo pasowało do jego stylu życia. Rozejrzałam się po pomieszczeniu i usiadłam na kanapie.

- Bardzo ładne mieszkanie.

- Dziękuję - uśmiechnął się i podszedł do szafki wyjmując z niej butelkę.

- Emilio, dziękuję ale naprawdę nie chcę już pić.

- Jedna szklanka - puścił mi oczko i wlał zawartość butelki do dwóch literatek - Uwierz, nie pożałujesz.

Niechętnie wzięłam do ręki szkło z płynną zawartością i powąchałam. Pachniało strasznie, czuć było bijący zapach spirytusu przemieszany z lekką słodyczą. Wypiłam na raz wszystko, czując jak ciepło ogarnia moje usta, przełyk i w końcu całe wnętrze.

- Co to jest? - spytałam wykrzywiając się delikatnie - Strasznie mocne...

- Moja specjalność, nalewka jakiej nigdzie nie znajdziesz - zaśmiał się i wypił swoją działkę - Szybko się rozchodzi we krwi, ale za to ma cudowne właściwości - usiadł obok mnie - Łączy Cię coś jeszcze z Michaelem?

- Z Michaelem? Nie, mówiłam Ci że się rozstaliśmy.

- Domyślam się, w telewizji i na bankietach widuję go ostatnio w towarzystwie Presley'owej - spojrzał na mnie - Wiesz, od zawsze uważałem Cię za piękną i niesamowitą kobietę. Jednak zawsze starałem się nie wchodzić między dwoje ludzi. Dlatego też nigdy nie tknąłem Cię wiedząc, że jesteś z tym całym Jacksonem, jednak teraz sprawa się zmieniła - przysunął się bliżej mnie - Nie jesteście już razem...

- Proszę, przestań... - wstałam z kanapy - Nie mogę, przepraszam.

- Pomyśl... - wstał i podszedł do mnie - On teraz zapewne siedzi w tym swoim Neverlandzie i stuka Lisę mając Cię całkowicie w dupie. Nie kocha Cię. Trze­ba wie­dzieć, kiedy kończy się ja­kiś etap w życiu. Jeśli upar­cie chce­my w nim trwać dłużej niż to ko­nie­czne, tra­cimy ra­dość i sens te­go, co przed nami - dotknął dłonią mojego policzka i niespodziewanie wtopił się w moje usta.

Nie chciałam, próbowałam nie odwzajemniać jednak Emilio miał rację. Dlaczego mam wiecznie trwać w miejscu? Muszę się od niego uwolnić, bo nigdy nie będę szczęśliwa. Musze nauczyć się być szczęśliwą bez niego, muszę. A to jest pierwszy krok.

Sama nie pamiętam dokładnie, co się działo dalej. Ta nalewka była gwoździem do trumny, całkowicie traciłam panowanie nad własnym ciałem. Pamiętam jak Emilio przywarł mnie do ściany i zaczął całować po szyi. Gdy zaczął rozpinać moją bluzkę prosiłam, aby przestał, jednak nie opierałam się. W mojej głowie cały czas widniał obraz Lisy i Michaela. Mam wrażenie, że robiłam to na przekór sobie, z premedytacją... Chcąc ukarać samą siebie za swoje błędy.

Kolejne chwile działy się niespodziewanie szybko. Gdy rzucił mnie na łóżko poczułam prąd przeszywający moje ciało, jakby coś we mnie krzyczało, abym to zatrzymała. Nie mogłam, nie potrafiłam. Alkohol płynący w moich żyłach odebrał mi mowę, słuch a nawet wzrok. Byłam całkowicie poddana mężczyźnie, odbierając tylko bodźce zewnętrzne. Seks bez uczu­cia to nie seks, to chyba tyl­ko na­mias­tka cze­goś, co może być piękniejsze.

***

Komentarz = to motywuje !

~~~~~

"Kochać kogoś to nie znaczy czekać na niego wieczność. 

Nie możemy uromantyczniać zadawanego nam bólu. 

Kocham Cię, ale siebie szanuję.

Nie chcę stracić kolejnej szansy, czekając aż Ty mi ją dasz."

Rozdział 4

Dopiero wróciłam do domu... Zajęcia skończyły się po 14, ale siedziałam jeszcze potem do 16:30 na lotnisku - szkolenie szybowcowe zaczynam już prawdopodobnie w weekendy w kwietniu, dzisiaj teoria zaliczona na piąteczkę! <3

Internet pomógł xD

Sesja ostatnio tak mnie wykańcza, że nie mam siły ani ochoty kompletnie na nic...

Czuję się dosłownie wrakiem człowieka.

Wybaczcie za ten rozdział - kilka dni temu usunął mi się... Musiałam na szybko na nowo pisać mając już wcześniejszy i kolejny, przez co nie pamiętałam wszystkich wątków w nim poruszonych co mnie denerwowało...

Mam nadzieję, że jednak tragedii nie ma i nie powtórzyłam nic, co napisałam już w wcześniejszym/kolejnym. Przy napisaniu tylu do przodu można się pogubić co było w jakim. Jest trochę krótki, następny będzie dłuższy:)

Dziękuję za wasze komentarze z opiniami - one serio dużo znaczą i tylko dzięki wam wciąż wstawiam tutaj swoje wypociny. Dajecie mocnego kopa! <333

Zapraszam!

~~~~~

Szykując się do wyjścia moje myśli krążyły wciąż wokół Michelle i tego co przed nami. Zbudowaliśmy miedzy sobą mur. Mur niemożności. Nie możemy być dla siebie czuli, nie możemy okazywać sobie tęsknoty, nie możemy mówić do siebie kochanie, nie możemy patrzeć z pragnieniem i pożądaniem, nie możemy się dotykać, nie możemy się całować, nie możemy się kochać. Ten mur nie pozwala nam być, nie pozwala nam iść dalej w jakimkolwiek kierunku. Przytulamy się do jego ścian, aby choć trochę poczuć się bliżej siebie. A wystarczy jedno słowo, jeden gest i on zniknie i będziemy mogli... Wrócą chwile radości, chwile cudowności bycia razem. Czy to nas gdzieś zaprowadzi? Czy to, ta sama ślepa droga? Nie wiem... Ale przynajmniej pójdziemy jeszcze jakiś czas razem i może znajdziemy jakieś drzwi.

Zszedłem szybkim krokiem schodami na dół, gdzie wyjmowałem z szafy swój płaszcz i kapelusz. Byłem tak pochłonięty czynnością, że nawet nie usłyszałem Lisy wchodzącej na korytarz:

- Wybierasz się gdzieś? - spytała poprawiając swój szlafrok - Jedziesz do studia?
- Obiecałem córce znajomej, że zabiorę ją dzisiaj no Neverlandu.
- Nie możesz posłać po nich szofera? Musisz jechać osobiście?
- Owszem - rzuciłem nawet na nią nie spoglądając - Chcę jechać osobiście.
- Mogę wiedzieć w takim razie kto to jest?
- A od kiedy Cię to interesuje? - warknąłem, jednak po chwili skarciłem się w myślach za takie zachowanie - Przepraszam... - rzuciłem podchodząc do kobiety i obejmując ją w pasie - Pamiętasz Michelle?
- Ta młoda? Media coś o was trąbiły. Myślałam, że wyjechała...
- Owszem. Wróciła na kilka dni z córką i wyświadczam tylko przyjacielską przysługę - uśmiechnąłem się delikatnie całując kobietę w czoło - Niedługo wrócę.

- Mike?

- Tak? -odwróciłem się stojąc już w progu - Słucham?
- Czy Ty i ona...? Czy coś...?

- Nie - rzuciłem, domyślając się pytania - Nic nas już nie łączy. Ona ma dziecko z innym, ma swoje życie, tak samo jak ja mam swoje. A teraz wybacz, muszę już jechać.

Wyszedłem z domu idąc w kierunku limuzyny, która już czekała na podjeździe. Sześć lat  temu powiedziałbym, że jeżeli kogoś szczerze kochasz, musisz pozwolić mu odejść. Ale teraz gdy myślę o niej to widzę, jak głęboko się myliłem. Jeżeli kogoś naprawdę kochasz, musisz zrobić wszystko, żeby go zatrzymać.

Los nie daje się oszukać. Przez jakiś czas może być niewidoczny, ale potem uderza z podwójną siłą. Zawsze czai się za rogiem, za którym najmniej go oczekujemy i lepiej nie kusić go tym, że ignorujemy jego istnienie lub wręcz mu zaprzeczamy. W tym momencie los pokazywał mi, jak bardzo bawi się moim życiem, oraz jak niewiele ode mnie zależy. 

Siedziałam w łazience od niemal godziny. Unikałam Nat, gdyż od wczoraj suszyła mi głowę jaka to głupia i nieodpowiedzialna jestem. Oczywiście opowiedziałam jej o akcji na cmentarzu, spacerze z Michaelem i wszystkim innym - mogłam zachować to dla siebie.

- Wychodzisz? - usłyszałam głos przyjaciółki zza drzwi - Nie szykuj się już tak dla niego!
- Daruj sobie - syknęłam wychodząc z łazienki - Oszczędź sobie już tych uwag.
- Chodź do kuchni, Eva jest u siebie więc możemy pogadać - złapała mnie za rękę i pociągnęła za sobą - Miśka musisz mu powiedzieć - zaczęła, gdy usiadłam przy stole.

- Ale, że o czym?
- O Evie, że jest jego córką.
- Na łeb Ci siadło? - spojrzałam na nią jak na wariatkę - Nie po to uciekłam, aby teraz wrócić i powiedzieć mu: oto Twoje dziecko. Ty chyba serio zwariowałaś...
- Miśka to się robi nie do zniesienia. Te Twoje kłamstwa Cię zgubią, nawet ja już nie ogarniam całej tej szopki! Jeszcze mu wczoraj wkręciłaś, że zostawiłaś go dla kogoś innego... Wiesz jak go to musiało zaboleć? On Cię szukał, martwił się... A Ty mu z dupy strzelasz, że znalazłaś sobie jakiegoś fagasa!
- To był jedyny sposób, aby nie dociekał kto jest ojcem Evy.
- Kopiesz sobie dołek Michelle. Każde Twoje kłamstwo go pogłębia, aż w końcu na prawdę z niego nie wyjdziesz.
- Niedługo wyjeżdżam, nie ma to znaczenia - wstałam z miejsca - Koniec tematu.
- Powiem Ci tylko jeszcze, że jeśli ten w górze zaplanował coś dla was, to Twoje kłamstwa i ucieczki nic Ci nie dadzą. Połączy was ze sobą tak czy siak.

- No to będzie musiał się postarać - usłyszałam dźwięk mojej komórki - To Michael, muszę iść. Czeka już - rzuciłam odczytując wiadomość z ekranu telefonu - Będziemy z małą za kilka godzin.

- Wiesz... - zaczęła z chytrym uśmieszkiem - Jakbyś chciała tam na noc w Neverlandzie zostać czy coś, to ja się mogę Evą zająć.
- Jesteś straszna - zaśmiałam się wystawiając jej język.
Weszłam do pokoju córki, gdzie siedziała na swoim łóżeczku przeglądając jakąś książeczkę.
- Gotowa kochanie? 

- Tak! - rzuciła radośnie i podbiegła do mnie uwieszając mi się na szyi - Michael już czeka?

- Tak, jest na dole - ucałowałam ją we włoski.

Zeszłyśmy na dół, gdzie czekała już na nas limuzyna. Nie byłam przyzwyczajona do takiego widoku - kiedyś Michel przyjeżdżał po mnie swoim prywatnym samochodem w przebraniu... Mam wrażenie, jakby to było wieku temu.

Po chwili drzwi auta otworzyły się. Eva wparowała do środka z prędkością światła i bez zawahania rzuciła się na Michela mocno do niego przytulając. Moja córka była z reguły ufnym dzieckiem, jednak do niego pałała zbytnią sympatią. Przecież nie znała go, był dla niej kimś obcym a zachowywała się, jakby znała go całe życie.
Czyżby więzy krwi potrafiły byś tak silne? Utrzymanie tych dwoje z daleka od siebie będzie nie lada wyzwaniem.
- Pięknie wyglądasz - spojrzał na mnie, gdy zajęłam miejsce na przeciwko nich. Eva oczywiście na moje 'nieszczęście' wolała zostać u niego na kolanach.

- Dziękuję - uniosłam lekko kąciki ust i utkwiłam wzrok w widoku za szybą.
- Mike, wysłałeś dziadkom list?
- Oczywiście - pogłaskał ją po włoskach - Są na pewno bardzo szczęśliwi, że mają taka wnuczkę.

- Szkoda, że do tatusia nie mogę wysłać takiego listu - wypaliła nagle, a ja poczułam jak serce pęka mi na pół. Michael spojrzał na mnie wzrokiem przepełnionym bólem i współczuciem, jakby szukał u mnie ratunku, w odpowiedzi jej na to stwierdzenie. 

Poczułam się podle. Moja córka cierpiała, kiedy rozwiązanie jej problemów siedziało tak naprawdę tuż obok niej. Wyciągnęłam do niej ręce, a ona bez zastanowienia zeszła Mike'owi z kolan i przyszła do mnie mocno się przytulając. 

- Bardzo Cię kocham córeczko - pocałowałam ją w czubek głowy - Bardzo.
Michel przyglądał się nam cały czas. Miałam wrażenie, jakby ten widok sprawiał mu radość i ból zarazem. Natalia miała chyba rację: wykopałam sobie dołek, z którego wyjście było już niemożliwe. Każde kolejne kłamstwo było niczym kolejne machnięcie łopatom.
- Kiedy będziemy na miejscu? - spytała spoglądając na mężczyznę.

- Już niedługo - uśmiechnął się - Jest teraz w Neverlandzie mnóstwo dzieci, będziesz miała się z kim bawić.
- A mamusia?
- Nie martw się, ja się zajmę mamusią - puścił mi oczko, na co odpowiedziałam mu najbardziej morderczym wzrokiem, jaki potrafiłam z siebie wydobyć.

Gdy pokochasz miejsce, które nazwiesz domem, staje się ono czymś więcej niż czterema ścianami, w których zamknięta jest twoja historia, ale i marzenia na przyszłość. To azyl, ostoja, jedyny stały, jasny punkt w zmieniającej się ciągle rzeczywistości. Miejsce, w którym się chronisz, gdy świat dookoła i twoje życie nagle się rozsypują, do którego wracasz z rosnącą w sercu radością i tęsknotą, wreszcie z nadzieją, że tam czeka cię bezpieczna przystań. Pamiętam jak kiedyś marzyłem, że razem z Michelle stworzymy tutaj rodzinę, że razem będziemy tutaj wracać: do domu.

Gdy tylko drzwi limuzyny otworzyły się, Eva wybiegła z samochodu zostawiając nas oboje w tyle. Było w niej tyle cudownej energii, że sama jej obecność podnosiła człowieka na duchu. Mimo wewnętrznego cierpienia jakie w sobie tliła z powodu braku ojca - była cudowną dziewczynką. 

- Mamuś, mogę iść z Sarą na karuzelę? - podbiegła nagle do nas ukazując szereg swoich białych perełek.
- Oczywiście, po to tutaj jesteśmy.
Szczęśliwa pobiegła do dziewczynki w kruczoczarnych włosach, w podobnym do niej wieku. Michelle szła przed siebie intensywnie o czymś myśląc, nawet na mnie nie spoglądała.
- Przejdziemy się? - postanowiłem przerwać bijącą mnie po uszach ciszę.

- A Eva?

- Jest bezpieczna, jest w dobrych rękach.
- To nie jest najlepszy pomysł - rzuciła znów idąc w tylko jej znanym kierunku. Nie wytrzymałem i złapałem ją za rękę odwracając w swoją stronę.
- Dlaczego mi to robisz?
- Michael proszę Cię - dopiero zauważyłem łzy w jej oczach - Nie powinniśmy się spotykać..

- Proszę tylko o Twoją obecność, czy to tak wiele?

- A skończy się tylko na jednym spacerze?

- Nie - zaśmiałem się - Zapewne zaraz znów stworzę pretekst do kolejnego spotkania.

- Nic się nie zmieniłeś - zaśmiała się, co czułem, że umocniło moją pozycję.

Bez namysłu złapałem ją za rękę i pociągnąłem w stronę alejki Neverlandu. Opierała się, jednak widząc, że nie wygra w końcu uległa i dotrzymywała mi kroku. Rozmawialiśmy jak starzy, dobrzy znajomi. Tego mi właśnie brakowało - rozmowy. O wszystkim i niczym. Przy niej czułem się zupełnie innym człowiekiem. Jest tak wiele prezentów, o których marzymy, tak wiele chwil, których pragniemy. Nie wiem kto ale ktoś dał mi najcudowniejszy prezent. Dał mi jej uśmiech, jej zapach, jej głos, jej spojrzenia. Dał mi dotyk jakiego wcześniej nie czułem, zachwyt jakiego nigdy nie doświadczyłem. Dał mi także uczucia i emocje, jakich wcześniej nie znałem. Tylko zapomniał o rzeczy najważniejszej, zapomniał dać mi właśnie ją. Bo mnie już jej podarował, ja już jestem jej.
- Dzień dobry Panie Jackson - rozmawiając z Michelle usłyszałem głos Martino, naszego nowego ogrodnika, którego nawet nie zauważyłem.
- Witam - posłałem uśmiech chłopakowi, który  robił coś przy jednym z krzaków róży - Michelle to jest Martino, jeden z pracowników Neverlandu - spojrzałem na moją towarzyszkę.
- Miło mi, Michelle Evans - uścisnęli sobie ręce.
- Bardzo mi miło panienkę poznać - patrzył się na nią, jakby była ostatnią kobietą na ziemi - Proszę, to dla Pani - podał jej jedną z chyba wcześniej przyciętych róż. Poczułem aż jak się we mnie zagotowało, jednak starałem się nie okazywać oznak zazdrości.
- Ojej, dziękuję - uśmiechnęła się i wzięła od niego kwiat - Bardzo miło z Twojej strony.
- Tak piękna kobieta zasługuje, aby traktować ją po królewsku - miałem w tym momencie ochotę mu zdzielić. Liczyłem, że Michelle odeprze jego 'zaloty' jednak chyba zrobiła mi na złość bo nie spuszczając z niego wzroku rzuciła:
- Podobno, gdy mężczyzna traktuje kobietę jak księżniczkę, to manier uczył go sam król.
- Dziękuję - rzucił chłopak, a ja nie mogąc już wytrzymać objąłem kobietę delikatnie w pasie i pociągnąłem delikatnie za sobą, mówiąc do pracownika:
- Nie będziemy Ci już przeszkadzać, wpadnij do mnie jutro z rana na rozmowę.
- Tak jest Panie Jackson - posłał mi fałszywy uśmiech i wrócił do swojego zajęcia.
Gdy już byliśmy kawałek dalej, Michelle wybuchła śmiechem a ja spojrzałem na nią jak na wariatkę.
- A Tobie co znowu? - uniosłem lekko kąciki ust - Przestań!

- Musiałbyś widzieć swoją minę... - śmiała się ciągle nie mogąc się uspokoić - Ależ Ty jesteś przewidywalny Michael - smyrnęła mnie płatkiem róży po nosie, a ja odruchowo złapałem ją za nadgarstek.
- Nie rób tego więcej - rzuciłem sam nie wiem czy zabawnym, czy poważnym tonem - Podważasz tym mój autorytet w Neverlandzie.
- Chcesz, aby Twoi pracownicy się Ciebie bali?
- Nie, ale Twoje zachowanie było niestosowne, tym bardziej że...
- Tym bardziej że co? - zatarasowała mi drogę i spojrzała na mnie tym swoim morderczym spojrzeniem - Przecież dobrze wiedział, że masz swoją partnerkę, a ja jestem zapewne znajomą. Miał prawo mnie adorować.
- Nie denerwuj mnie - wyminąłem ją i dalej szedłem przed siebie.
- Zazdrosny jesteś? - zaśmiała się doganiając mnie.
- Nie jestem zazdrosny - zaprzeczyłem - Chodzi tylko o to, że nie powinnaś się tak zachowywać w moim towarzystwie.
- Zatem poczekam aż sobie pójdziesz - posłała mi triumfalny uśmiech, a ja zdałem sobie sprawę, że przegadanie jej jest chyba niemożliwe - Uwielbiam to miejsce - rzuciła rozglądając się dookoła.
- Tak, jest idealnie - uśmiechnąłem się - Ten sukinsyn, który was zostawił, nie ma pojęcia ile stracił - zmieniłem nagle temat.

- Proszę, przestań... - spojrzała na mnie wyraźnie niezadowolona zmianą toku rozmowy.

- Nie wiesz ile bym dał, aby być na jego miejscu.
- Nie mów tak - rzuciła bardziej stanowczo - Masz Lisę, masz swoją rodzinę.

- To nie to samo... Ja nie.. - urwałem, zdając sobie po chwili sprawę, że nie chcę aby wiedziała jak bardzo jestem nieszczęśliwy - Zresztą nieważne.
- No właśnie - uśmiechnęła się - Nie myśl już tyle, bo Ci się żylaki na zębach porobią.

- Widzę, że dokuczanie mi wciąż sprawia Ci mnóstwo radości - zaśmiałem się.

- Owszem, dla tej przyjemności wciąż żyję i oddycham - spojrzała na mnie - Robienie sobie z Ciebie żartów to niesamowita frajda.
- Zrób to jeszcze raz, a pożałujesz - przygryzłem wargę wiedząc, że nie oprze się i znów coś palnie w moją stronę.
- Ja? Ale gdzież bym śmiała zadzierać z wielkim Panem Jacksonem! Ale taka moja dobra rada: lepiej idź się schowaj, bo małpa dzieci szuka.

- Dobra, doigrałaś się.
Wiedząc już co ją czeka zaczęła uciekać zbaczając z drogi. Ganialiśmy się między drzewami śmiejąc się i krzycząc niczym zbiegi z psychiatryka. Gdy w końcu ją dopadłem, zacząłem łaskotać wiedząc, jak wielkie są to dla niej tortury. Śmiała się i prosiła abym przestał. Gdy próbowała się mi wyrwać zahaczyłem nogą o jakiś konar. Poleciałem do tyłu pociągając tym samym Michelle za sobą. Opadłem plecami na trawnik, a na wylądowała prosto na mnie. Śmiech ustał.

Patrzyliśmy sobie prosto w oczy, aż w końcu mój wzrok mimowolnie spoczął na jej ustach. Nie zrobienie tego, czego tak bardzo pragnąłem graniczyło z bólem. Serce zaczęło mi walić jak szalone, a oddech stał się nierównomierny. Spanikowana wstała ze mnie obejmując się jednocześnie w pasie.
- Przepraszam - rzuciła skruszonym głosem spuszczając jednocześnie wzrok.

Również wstałem, posyłając jej delikatny uśmiech. Podszedłem bliżej i łapiąc za rękę pociągnąłem za sobą mówiąc:
- Chodź, chciałbym Ci coś pokazać.

***

Komentarz = to motywuje!

~~~~~

"Przypuszczam, że kiedy nie można czegoś powiedzieć, 

to spojrzenia wypełniają się słowami."