Rozdział 15

Hejka Miśki! <3
Piosenka powyżej nie daje mi spokoju od kilku dni, weszła do głowy i wyjść nie chce ;3
Jak widać wasza powsinoga wróciła z Berlina cała i zdrowa :D
Od kiedy pojechałam w tym roku na sylwester do Berlina, miasto to mnie urzekło jak nie wiem. Serio, tak jak Niemiec nigdy nie lubiłam tak Berlin to lovelovelove <333
Żywot powsinogi mam w planach kontynuować i możliwe, że w przyszłym tyg znów mnie wyniesie z Polski tym razem na 3-4 dni (mam o to dym w domu bo rodzice religijni i 'JAK TO CIEBIE NA ŚWIĘTA MA NIE BYĆ?!') no ale jak to ja mówię, macie problem xD
Ogólnie dobrze bo nie przepadam za świętami. Nie tylko dlatego, że jestem niewierząca - ale nie lubie tej sztucznej atmosfery, nagle Big Love w rodzinie i aż się zesrać idzie. Powinno się spotykać zawsze a nie tylko dwa/trzy razy do roku bo 'religia' tak nakazuje. O wiele bardziej odpowiada mi opcja że wielkanoc mogę spędzić z znajomymi w Chorwacji śpiąc w aucie i zwiedzając nowe miejsca :D
Dobra nie przynudzam, następny rozdział nie wiem kiedy, ale jakoś chyba w przyszłym tyg. Tak czy siak na bank dam przed wyjazdem, o ile on wypali ale mam nadzieję że tak :D
Trzymta się <3 !;*
Zapraszam oczywiście po przeczytaniu do zostawienia po sb śladu w postaci komentarza:)

PS: Kochani kończę z 'powiadamianiem' o nowych notkach. Nie mam czasu obskakiwać blogów z wiadomością o nowym rozdziale. Doszłam do wniosku, że jak ktoś chce czytać to bd obserwować, zaglądać sam itd:)
Także od kolejnego rozdziału nie będę już wstawiać u was komów o nowych (nie dotyczy to was u mnie, wy mnie dalej możecie powiadamiać o swoich nowościach:) ).

~~~~~

Wiele w życiu mu­simy, ale nie mu­simy czy­nić zła. A jeśli ja­kaś siła, ja­kiś strach, zmusza nas do czy­nienia zła, to nie zmu­si nas do te­go, byśmy te­go zła chcieli. Tym bar­dziej nie zmu­si nas do te­go, abyśmy trwa­li w tym chce­niu. W każdej chwi­li możemy wznieść się po­nad siebie i zacząć wszys­tko od nowa. Bo w końcu naj­bar­dziej prze­rażającym dźwiękiem na świecie jest bi­cie włas­ne­go ser­ca. Nikt nie lu­bi o tym mówić, ale to praw­da. Jest to dzi­ka bes­tia, która w sa­mym środ­ku głębo­kiego strachu do­bija się ol­brzy­mią pięścią do ja­kichś wewnętrznych drzwi, by ją wypuścić.

Weszłam do budynku w pośpiechu, bojąc się aby znów się nie spóźnić. Byłam tak zamyślona, że nawet nie poczułam jak zderzam się z kimś na korytarzu.

- Przepraszam - rzuciłam w pośpiechu i spojrzałam na mężczyznę przede mną - Quincy?

- Cześć mała - posłał mi swój uroczy uśmiech, po czym przywitał się ze mną buziakiem w policzek.

- Co tutaj robisz? 

- Jestem umówiony z Michaelem na spotkanie, główny stylista dzisiaj jest potrzeby tutaj w biurze, więc spotkanie postanowiliśmy też tutaj zrobić - zmierzył mnie wzrokiem - Czekasz na kogoś?
- Yyy, nie - zająknęłam się - Mam dzisiaj sesję, idę właśnie do Emilio i bardzo się spieszę, więc pozwolisz...
- Jasne, leć - przerwał mi uśmiechając się - Powodzenia.
- Dzięki - krzyknęłam jeszcze i biegiem ruszyłam po schodach na górę.

Zapukałam do drzwi jego gabinetu, po czym weszłam do środka z wielkim uśmiechem na twarzy. Emilio stał akurat oparty o biurko i rozmawiał z kimś przez telefon. Słysząc mnie odwrócił się, uśmiechnął do mnie po czym szybko zakończył rozmowę.

- Jest i moja gwiazda - wyszczerzył się, po czym podszedł do mnie i delikatnie cmoknął w usta - Gotowa?

- Chyba tak - przygryzłam lekko wargę - Trochę się stresuję...

- Nie masz czym kochanie. Wiem, że wyszło to trochę z dnia na dzień, ale ich poprzednia firma wczoraj zrezygnowała ze zlecenia i dzwonili do mnie, czy się podejmę. Do wieczora muszą mieć te zdjęcia.
- Wyrobisz się? 

- Jasne. Po sesji wezmę się za obróbkę i do wieczora wszystko ogarnę - spojrzał na mnie  - Widziałem dzisiaj Quincy'ego na dole, wiesz może po co tutaj jest?
- Nie mam pojęcia - skłamałam, nie chcąc zaczynać ponownie niewygodnego tematu Michaela - To co, idziemy?
- Oczywiście - mruknął zgarniając swoje papiery z lady.
Po chwili byłam już w garderobie, gdzie zajęła się mną makijażystka. Mika była młodą, ale bardzo utalentowaną i cenioną w branży osobą. Była ciepłą i uśmiechniętą dziewczyną, od której pozytywna energia biła na kilometr. Od razu nawiązałam z nią dobry kontakt.
- A więc, Ty i Pan Honses, jesteście razem? - spytała nagle, a ja nie wiedziałam co jej odpowiedzieć.
- Można tak powiedzieć - posłałam jej fałszywy uśmiech - To trochę skomplikowane.
- Domyślam się, w końcu po byciu panną samego Króla popu...
- Skąd wiesz? - przerwałam jej spoglądając na nią.
- Poznaje po prostu - zaśmiała się - Myślisz, że w gazetach o was nie było?
- Wiem, że było... Jednak nie myślałam że... Zresztą nieważne. To przeszłość, nikt już nawet o tym nie pamięta.
- No... gotowe - wsadziła mi kosmyk włosów za ucho - Pięknie. Teraz tylko suknia i możesz iść świecić przed obiektywem.
- Dziękuję - szepnęłam uśmiechając się delikatnie.
Mimo iż zawsze lubiłam tę robotę, dzisiaj miałam od rana złe przeczucia. Od kilku dni miewałam okropne bóle głowy. Zazwyczaj brałam po prostu tabletkę, po czym ból znikał, jednak nie mogę przecież codziennie faszerować się prochami, a bóle pojawiają się coraz częściej - a co gorsza - są coraz bardziej silne. Biorąc pod uwagę występujące u mnie ostatnio nudności, a nawet wymioty, bałam się, że tabletki antykoncepcyjne zawiodły, jednak robiłam już testy kilkukrotnie i zawsze wykazywały wynik negatywny.
A więc co się ze mną dzieje? Coraz poważniej zaczęłam rozważać 'radę' Doktora Stewarta, aby pójść i zrobić badania i sobie i Evie.
- Gotowa? - do garderoby wszedł Emilio ubrany w szeroki uśmiech - Ty jeszcze nie w sukni?
- Już się ubieram - wstałam z miejsca wciąż pozostając jeszcze w swoich zamyśleniach - Daj mi pięć minut.
- Za pięć minut w pokoju 306. Nie każ mi długo czekać - rzucił i opuścił pomieszczenie, a ja odetchnęłam z ulgą.
- Pomóc Ci może? - podeszła do mnie Mika - Dobrze się czujesz? Jesteś cała blada...
- Nie, jest wszystko okej - wymusiłam z siebie delikatny uśmiech - To którą suknię mam założyć?

- Chodź - dziewczyna złapała mnie za rękę i pociągnęła w stronę szafy.

W końcu gotowa pobiegłam do sali, do której kazał Emilio. Czekał tam wraz z innym fotografem, z którym zawzięcie o czymś rozmawiał. Spojrzał w końcu w moją stronę i uśmiechając się podszedł do mnie i podprowadził pod ścianę w miejsce, w którym miały się odbyć zdjęcia. 

Sesja nie trwała długo, jednak przez wciąż nasilający się ból głowy miałam dość po pierwszych kilku fotkach. Próbowałam wytrzymać jak najdłużej, walcząc w międzyczasie z własnym organizmem, który buntował się na każdym kroku. Prosiłam o przerwę, jednak Emilio nalegał, że spieszy się bardzo i musi odesłać zdjęcia jak najszybciej. Po którejś sukience z rzędu czułam, jak uginają się pode mną nogi. Gdy tylko usłyszałam od mojego partnera, że to była ostatnia suknia, poczułam wielką ulgę i czym prędzej udałam się z powrotem do garderoby, w której zastałam jeszcze ubierającą się w płaszcz Mikę.
- Wychodzisz już? - spytałam opadając na kanapę.

- Tak, dzisiaj wcześniej się zwalniam bo mam wizytę u dentysty - zmierzyła mnie wzrokiem - A Ty wyglądasz jeszcze gorzej, niż gdy Cię szykowałam. Na pewno wszystko gra?
- Możesz dać mi wody? - spojrzałam na nią błagalnie, a dziewczyna skinęła głową i po chwili wróciła z szklanką zimnej wody, którą wypiłam w sekundę - Dziękuję - oparłam się głową o oparcie kanapy.
- Dasz sobie radę? - spytała kierując się w stronę drzwi.
- Jasne, dzięki za wszystko.

Gdy tylko zostałam sama, wstałam i poszłam się przebrać w swoje normalne ciuchy. Ból trochę ustał, jednak wciąż nie czułam się dobrze. Jedyne o czym teraz marzyłam to sen i spokój, jaki mi był bardzo potrzebny. Siedziałam jeszcze trochę w garderobie, próbując do końca się pozbierać i już wstałam z zamiarem pójścia do domu, gdy usłyszałam jak ktoś wchodzi do pomieszczenia. 

- A Ty gdzie się wybierasz? - Emilio wszedł do środka, rozpinając powoli guziki swojej koszuli - Nie zostaniesz jeszcze trochę?

- Źle się czuję - rzuciłam do niego nie bardzo rozumiejąc, co mu już chodzi po głowie - A Ty nie miałeś się zająć obróbką zdjęć?
- Owszem, ale pogadałem z Simonem, aby zrobił kilka pierwszych za mnie - zabrał mi z rąk moją torebkę i rzucił ją na fotel, po czym przywarł do mnie całując mnie zachłannie. 

Gdy poczułam jego dłonie wędrujące pod moją bluzką, odsunęłam się od mężczyzny wbijając wzrok w podłogę.

- Emilio naprawdę źle się czuje... - rzuciłam ze skruchą, naprawdę nie mogąc się przełamać.

- Ostatnio co chwila źle się czujesz - syknął - Jak nie głowa Cię boli to mówisz że jesteś zmęczona.

- Bo tak jest - spojrzałam na niego - Ostatnio co chwila dokuczają mi bóle głowy, to nie moja wina że...
- Przestań robić ze mnie idiotę - warknął po czym znów do mnie przywarł kładąc mnie na siłę na kanapie. 

Próbowałam przez chwilę się przemóc, jednak nie mogłam, nie chciałam robić nic wbrew sobie. Odepchnęłam go od siebie i rzuciłam oschle: 'Nie.'
Po tych słowach znów to zrobił. Dokładnie to co wtedy, gdy przyjechałam do niego do domu, znów uderzył mnie, z tą samą wściekłością w oczach, tylko ze zdwojoną siłą w ręce. Poczułam piekący ból na policzku i wardze, która musiała zostać rozcięta, gdyż zapach i smak krwi powstał momentalnie w moich ustach. Emilio zszedł ze mnie i walnął ręką w stół, który aż się zatrząsł. 

- Wynoś się! - warknął do mnie, a ja ze łzami w oczach chwyciłam tylko swoją torebkę i wybiegłam z garderoby.

Sama nie wiem czy w tym momencie przeważał ból fizyczny, czy ból psychiczny. Ja­kie pier­wotne in­styn­kty kierują ludźmi, że za­dają oni so­bie nawza­jem ty­le bólu i cier­pienia, często czer­piąc z te­go radość? Na­wet zwierzęta po­suwają się do prze­mocy fi­zycznej, tyl­ko jeśli będą miały z te­go korzyści. A ludzie, naj­le­piej roz­wi­nięty ga­tunek na Ziemi? Oni za­dają in­nym bez­ce­lowy ból, bez względu czy są to zwierzęta, czy osoba, która po prostu zaufała.

Zbiegłam ze schodów prawie zabijając się o własne nogi. Chciałam jak najszybciej stamtąd uciec, a najlepiej tak, aby nikt mnie nie widział w takim stanie. Oczy miałam tak zalane łzami, że widziałam tylko migające, zamazane fragmenty. Będąc już prawie przy wyjściu poczułam na zakręcie jak się z kimś zderzam. Cholera... Znowu musiałam na kogoś wpaść? Tym razem jednak zrobiłam to z taką siłą i prędkością, że gdyby nie fakt iż mężczyzna mnie przytrzymał, zapewne wylądowałabym na ziemi.

- Michelle? - spojrzałam tylko w te jego ciemne oczy, po czym wyrwałam się nie chcąc, aby zadawał nawał kolejnych pytań. 

Wpadłam na drzwi wyjściowe otwierając je z hukiem. Sama nie wiem dokąd chciałam teraz uciec. W moim wnętrzu panował taki mętlik uczuć, że nie myślałam w tej chwili racjonalnie. Gniew, strach, ból, rozpacz - to wszystko rozsadzało mnie od środka. Łzy spływały mi po policzkach, a ja nie widziałam nic prócz zamazanego obrazu, który wydawał się mi coraz bardziej odległy. Usłyszałam na sobą głos Michaela. Wybiegł za mną, jednak ja nie myślałam nawet by się zatrzymać. Wiedziałam, że zadawałby pytania, a ja musiałabym mu wszystko opowiedzieć, a nie chciałam go więcej okłamywać. Nie zasługiwał na to. Wpadłam na pasy chcąc przebiec na drugą stronę. Nawet się nie rozejrzałam... Usłyszałam trąbienie samochodu oraz pisk hamujących opon. Gdy odwróciłam się i zobaczyłam zbliżające się do mnie auto, ostatnie co poczułam to jak ktoś szarpnął za moją bluzę odciągając mnie do tyłu.

Po skończonej rozmowie z Q byłem wściekły. Ufałem mu, był jedną z niewielu osób, którym naprawdę zależało na tym co robię, jednak czasem miałem już wrażenie, że bardziej mu zależy na tej robocie, niż naszej przyjaźni. Próbowałem mu przetłumaczyć, że musimy przełożyć nagrywanie na inny termin, gdyż moje zdrowie odmawia posłuszeństwa i wszystko zaczyna wisieć na włosku. Jednak on upierał się twardo przy swoim, że podpisanych papierów cofnąć się nie da i musimy się wyrobić ze wszystkim do końca roku. 

Opuściłem gabinet trzaskając drzwiami i ruszyłem korytarzem, próbując pozbierać myśli. Nagle zza ściany ktoś wybiegł i poczułem jak uderza ze mną z ogromną siłą. Czując jak traci równowagę przytrzymałem ją i dopiero po chwili się zorientowałem, że była to Michelle. Już dawno jej takiej nie widziałem... Była zapłakana i wystraszona niczym małe dziecko, które zobaczyło ducha. Jednak moją uwagę przykuła jej rozcięta warga, której świeża krew zdradzała, że rana powstała stosunkowo niedawno. Nim zdążyłem cokolwiek powiedzieć, ona wyrwała mi się i uciekła do wyjścia wybiegając z budynku. W pośpiechu złapałem za kapelusz i okulary i pozwalając sobie na tak liche przebranie wybiegłem z budynku za kobietą. Krzyknąłem, ale nawet nie spojrzała w moją stronę. 'Cholera' pomyślałem i ruszyłem za nią z obawą, że zaraz ktoś może mnie rozpoznać. Już byłem praktycznie przy niej, gdy nagle nie wiadomo kiedy wbiegła na pasy prosto pod rozpędzonego Jeepa. Na dźwięk klaksonu zatrzymała się, a ja nie zastanawiając się nad niczym wbiegłem za nią na jezdnię i w ostatniej chwili złapałem za bluzę odciągając kobietę do tyłu. Wpadła prosto w moje ramiona, a auto zatrzymało się kilka metrów dalej.
- Pojebało Cię kobieto?! - wrzasnął kierowca Jeepa uchylając okno, po czym z piskiem ruszył dalej przed siebie.

Michelle spojrzała na mnie przerażona całą sytuacją, po czym rzuciła mi się na szyję mocno przytulając. Docisnąłem ją mocniej do siebie, próbując sam się uspokoić, gdyż adrenalina we mnie buzująca była okropna. Serce waliło mi, jakby chciało wyskoczyć z klatki piersiowej. Przymknąłem oczy, starając się dojść do siebie. Nie mogłem przetrawić myśli, że jeszcze chwilę temu, mogłem ją bezpowrotnie stracić, że mogłem już nigdy nie mieć okazji jej ujrzeć.
- Przepraszam... - szepnęła chowając twarz w moją szyję - Tak strasznie Cię przepraszam...
- Już dobrze - pocałowałem ją we włosy - Chodź, nie mogę tutaj tak być, ktoś może mnie rozpoznać.

Niechętnie skinęła głową i ruszyła ze mną w stronę budynku, z którego przed chwilą wybiegliśmy. Gdy byliśmy już pod samym wejściem zatrzymała się, spojrzała na mnie błagalnym wzrokiem i rzuciła.
- Nie wejdę tam.
- Chodź - próbowałem ją wciągnąć za rękę - Tylko założę przebranie i pójdziemy się przejść, ok? Zjemy coś na mieście i porozmawiamy.
- Nie Michael, ja nie mogę... - znów chciała mi nawiać, ale w ostatniej chwili złapałem ją i przyciągnąłem do siebie nie zważając nawet, że ktoś ze środka z ludzi z branży może nas zobaczyć.
- Przestań w końcu - rzuciłem poważnym tonem - Przez Twoje głupie zachowanie, przed chwilą omal nie wpadłaś pod samochód. Proszę Cię chodź na chwilę i przestań działać pod wpływem impulsu - włożyłem jej kosmyk włosów za ucho i oparłem się swoim czołem o jej czoło - Jeśli nie chcesz wejść, poczekaj tutaj, dobrze? 

- Dobrze - rzuciła niechętnie, widocznie spokojniejsza.
- Za pięć minut wrócę. Poczekaj tutaj na ławce i nie waż się nigdzie uciekać.
- Idź - posłała mi wymuszony uśmiech.
- Obiecujesz, że będziesz tutaj czekać?
- Obiecuję.
- W takim razie ufam Ci - pocałowałem ją w czoło i wszedłem do budynku zerkając jeszcze ostatni raz w jej stronę.

Tak jak mówiłem, szybko uwinąłem się z przebraniem. Spiąłem mocniej włosy, zakrywając kucyka kapeluszem, założyłem wąsy oraz kurtkę z bardzo wysokim kołnierzem, który przysłaniał mi podbródek z częścią ust. Wychodząc z powrotem złapałem jeszcze swoje ciemne okulary i wróciłem z powrotem do Michelle, która zgodnie z obietnicą czekała na mnie na ławce przed budynkiem.
- Chodź - podszedłem do niej i złapałem za rękę ciągnąc w tylko mi znanym kierunku.
Kobieta szła w milczeniu ze spuszczonym wzrokiem, widocznie bijąc się z własnymi myślami.
- Dziękuję Ci - wydusiła z siebie coś w końcu, spoglądając na mnie niepewnie - Gdyby nie Ty...
- Nie myśl już o tym - objąłem ją ramieniem - A teraz chcę wiedzieć, co Cię doprowadziło do takiego stanu.
- Michael proszę, nie każ mi znów...
- Okłamywać mnie? - zaśmiałem się z ironią - To chyba ostatnio Twoje ulubione zajęcie.
- To nie tak...
- Więc jak? - zatrzymałem się i zdjąłem okulary z nosa, by móc spojrzeć jej prosto w oczy - Dlaczego płakałaś? I kto Ci to zrobił? - dotknąłem dłonią jej twarzy, przejeżdżając kciukiem obok rozcięcia na dolnej wardze. Dopiero po chwili zacząłem wszystko analizować i zaczęło do mnie wszystko docierać. Jej strach, rozcięta warga... Co w ogóle robiła znów tutaj? W końcu tylko do jednej osoby, mogła przyjść - Zabiję sukinsyna - warknąłem i już chciałem zawrócić, gdy złapała mnie za płaszcz tarasując mi drogę.
- Proszę, nie... - szepnęła i znów przytuliła się do mnie - On mi nic nie zrobił. Pokłóciliśmy się i dlatego byłam wściekła, ale to rozcięcie to...
- To co? - syknąłem - Ze schodów spadłaś? Pośliznęłaś się w wannie? Gałąź Cię uderzyła? No proszę jaką bajkę tym razem chcesz mi sprzedać?
- Chodźmy stąd, proszę - spojrzała na mnie znów ze łzami w oczach, a ja próbując opanować gniew we mnie narastający ruszyłem niechętnie za nią, ponownie nakładając okulary na nos.

- Jesteś głodna? - spytałem w końcu, nie chcąc się z nią znów kłócić.
- A co proponujesz?

- Niedaleko jest bardzo fajna restauracja, możemy zjeść razem obiad.
- Z chęcią - uśmiechnęła się do mnie - Tylko... Jesteś pewien, że Cię nie rozpoznają?
- Usiądziemy gdzieś w kącie, a zamówienie Ty złożysz na wszelki wypadek.
- Mike?

- Tak?
- Jeszcze raz Ci dziękuję - po tych słowach złożyła na moim policzku drobny pocałunek, a ja poczułem jak się czerwienię.
Po chwili byliśmy już w środku restauracji. Z uwagi, że dopiero przed chwilą rozpoczęła się pora obiadowa, a gości jeszcze nie było, postanowiłem wykorzystać okazję.
- Zajmij któryś stolik. Ja zaraz wrócę.

- Ale Mike - złapała mnie za rękę - Przecież nie możesz iść do nich i...
- Zaufaj mi - uśmiechnąłem się i ruszyłem w stronę obsługi restauracji, prosząc do siebie szefa. 

Nie musiałem długo prosić, a po chwili już drzwi restauracji były zamknięte, a na drzwiach wywieszono kartkę, że lokal został wynajęty. Na moją prośbę opuszczono również rolety w oknach, aby nikt z zewnątrz nie mógł mnie rozpoznać. Zadowolony zdjąłem z siebie wąsy i płaszcz, mogąc swobodnie usiąść przy stole.

- Znów wynająłeś lokal na czas naszego pobytu, prawda?

- Może - zaśmiałem się nie spuszczając z niej wzroku - I tak nikogo nie było, a teraz możemy bez obaw siedzieć i jeść w spokoju.
- Jesteś wariatem.

- Od urodzenia - znów się uśmiechnąłem, gdy nagle poczułem jak dzwoni mi telefon kieszeni.
- Wybacz, coś mi w spodniach wibruje - dopiero po chwili zdałem sobie sprawę z tego co właśnie powiedziałem.
Michelle oczywiście wybuchała niekontrolowanym śmiechem, a ja po chwili razem z nią.

- No przestań! Nie to miałem na myśli - zaczęła się jeszcze głośniej śmiać, że prawie zleciała z krzesełka - Jesteś okropna.
- Ty lepiej uspokój tego tam co Ci w spodniach wibruje - znów wybuchnęliśmy śmiechem - Ja tam myślałam, że masz większą władzę, a póki co to Ty chyba nie jesteś nawet Panem własnych majtek.
- Bardzo śmieszne - znów chichraliśmy się jak dwójka wariatów, gdy nagle podeszła do nas kelnerka, aby przyjąć zamówienie.
Wybraliśmy z Michelle zamówienia z kart, co chwila spoglądając na siebie dwuznacznie i przesyłając sygnały, przez które ponownie się śmialiśmy. Kelnerka nie wiedząc o co chodzi, musiała mieć z nas niezły ubaw.
- Wszystko? - spojrzała na nas unosząc delikatnie kąciki ust.

- Tak - rzuciłem najpoważniej jak potrafiłem, jednak gdy kobieta odeszła, a ja spojrzałem na powstrzymującą się od śmiechu Michelle, nie potrafiłem nad tym zapanować.
- A może Panu Michaelowi coś na uspokojenie jeszcze zamówimy, hm? - poruszyła zabawnie brwiami, wciąż się uśmiechając zadziornie - Już wiem, skąd się wziął pomysł na niektóre Twoje ruchy w tańcu.
- Będziesz mnie tym gnębić do końca dnia, prawda? - pokręciłem głową przygryzając delikatnie wargę - Wiesz, takie wibracje najlepiej jest rozładować i ja znam kilka dobrych sposobów...
- Świnia! - walnęła mnie w ramię, po czym zakryła twarz dłońmi, abym nie dojrzał to jak się zarumieniła.
- No co? Chciałaś temat wibracji to teraz masz - zaśmiałem się.
- Ty już lepiej tam uważaj, aby Ci do zwarcia w slipkach nie doszło - spojrzała na mnie triumfalnie - Jeszcze jakieś spięcie będzie czy coś...
- Do spięcia potrzebny jest raczej jeszcze kontakt.
- Że co? - spojrzała na mnie pytająco.
- No wiesz, wkładanie wtyczki do kontaktu i te sprawy... - znów wybuchła śmiechem, a ja mimo iż próbowałem zachować powagę, po chwili sam się wyszczerzyłem - Sama drążyłaś ten temat...
- Od wibracji do seksu z wtyczką. Tylko Jackson mógł na to wpaść - spojrzała na mnie - To już teraz wiem skąd się wzięło powiedzenie: ' kto ma wtyki, ten ma prąd'.
- Bardzo dużo prądu - dodałem, gdy akurat kelnerka przyniosła nasze zamówienia.
Spędziliśmy chwilę w ciszy jedząc swoje dania. Spoglądałem na nią ukradkiem, uśmiechając się sam do siebie. Jej obecność była dla mnie kojąca, zapominałem przez chwilę że jestem gwiazdą, piosenkarzem, były to momenty, gdzie byłem po prostu człowiekiem, zwykłym chłopcem z Gary, który żyje jak każdy, normalny człowiek.
- O czym myślisz? - spytała nagle, a ja spojrzałem na nią jak wyrwany z transu.
- O niczym ważnym.
- Wciąż rozmyślasz, jak działa ta wtyczka i kontakt?
- Myślę, że wiem doskonale jak to działa, czyż nie Panno Evans? - puściłem jej oczko, na co znów się zarumieniła i spuściła wzrok dłubiąc widelcem w talerzu - Powiesz mi w końcu co się wydarzyło tam dzisiaj?
- O czym mówisz?
- Chcę wiedzieć co to bydle Ci zrobiło - rzuciłem poważnym tonem.
- Nie psuj atmosfery, proszę Cię...
- Nie ufasz mi? - spojrzałem na nią odkładając sztućce na pusty już talerz.
- Dobrze wiesz, że Ci ufam.
- I dlatego masz przede mną tajemnice? Dlatego mnie okłamujesz?
- Ja nie...
- Uderzył Cię? - przerwałem jej czując jak narasta we mnie fala złości - Chcę abyś mi powiedziała prawdę. I dlatego Eva wtedy była taka wystraszona na plaży? Wtedy też zrobił Ci krzywdę?
- Nic mi nie zrobił. Proszę Cię zakończmy ten temat... Nie chcę się znów kłócić.
- Nie byłoby kłótni, gdybyś mnie nie okłamywała.
- Mogę Ci przysiąc, że nigdy nie okłamałam Cię myśląc o sobie.
- Nawet wtedy, gdy wyjechałaś i zostawiłaś mnie dla kogoś innego? - spojrzałem jej w oczy, w których dostrzegłem ból i strach zarazem - Zresztą nieważne...

- Skoro masz o to do mnie taki żal, to dlaczego jesteś tutaj ze mną? Czemu chcesz się ze mną widywać? Zapraszasz mnie do siebie? Dlaczego mnie wtedy na wystawie pocałowałeś?

- Bo mimo tego co mi zrobiłaś wciąż Cię kocham i sam nie wiem czemu, mam przeczucie że Ty tak samo kochasz mnie - nie spuszczałem z niej wzroku.
Nic mi nie odpowiedziała, co było dla mnie dostatecznym potwierdzeniem moim słów. Mimo iż bolały mnie wspomnienia, to jak mnie kiedyś potraktowała - byłem w stanie jej wybaczyć wszystko. Wszystko bo wiedziałem, że nie kierowała się wtedy uczuciem. Miłość nie może zniknąć, umrzeć a potem powstać z dnia na dzień na nowo, z tą samą siłą i mocą. Skoro wciąż mnie kochała, to znaczyło, że nigdy tak naprawdę nie przestała mnie kochać. 

- Ja już chyba wolę rozmawiać z tobą o wibracjach i wtyczkach - rzuciła aby rozładować napięcie, co jej się udało.
- Wtyczki, kontakty... A Ty cały czas o jednym - uśmiechnąłem się dopijając do końca swoją kawę - Aż tak bardzo Ci prądu brakuje? Zawsze możemy podładować akumulatorki.
- Zapomniałam, że Ty jesteś chodzącą elektrownią - znów się zaśmialiśmy, gdy nagle rozległ się dźwięk telefonu Michelle. 

Przeprosiła mnie i odebrała połączenie. Po chwili już wiedziałem, że coś się stało. Momentalnie pobladła, dłonie zaczęły jej się trząść a oczy zaszkliły się. Zmarszczyłem brwi wyczekując, aż coś w końcu powie. Rozłączyła się nie odpowiadając rozmówcy.

- Michelle? Co się dzieje? - spytałem poważnym tonem widząc jej reakcję.
- Dzwoniła Nat... - spojrzała na mnie z przerażeniem wymalowanym na twarzy - Eva jest w szpitalu...

***

Komentarz = to motywuje!

~~~~~

"Bo prawda jest taka, że każda Kobieta lubi 

jak mężczyzna o nią walczy,

i codziennie, bez wyjątku, 

daje czytelny przekaz - jesteś moja,

Amen."

Rozdział 14

Weszłam do mieszkania po cichutku, nie chcąc nikogo obudzić. Był wczesny poranek, jednak nie chciałam spędzić i tego dnia w towarzystwie Emilio. Niby po wczorajszej 'akcji' przeprosił mnie, jednak myśl o tym co mi zrobił, nie dawała mi spokoju. Zdjęłam buty i uchyliłam lekko drzwi do pokoju mojej córeczki, która smacznie spała opatulona białą pościelą. Uśmiechnęłam się, zamknęłam drzwi i już miałam iść do siebie, gdy dotarł do mych uszu cichy szloch. Zawróciłam w kierunku sypialni mojej przyjaciółki. Zapukałam delikatnie, po czym uchyliłam drzwi niepewnie zaglądając do środka. Natalia siedziała na środku łóżka z kolanami podciągniętymi pod brodę. Płakała, po jej policzkach ciekła niezliczona ilość łez przemieszanych z czernią tuszu do rzęs.

Bez namysłu weszłam do środka i usiałam obok kobiety na łóżku. Od razu przytuliła się do mnie wybuchając jeszcze większym płaczem. Objęłam ją ramieniem i ucałowałam w czubek głowy, gładząc po ciemnych włosach. Musiałam odczekać, aż się uspokoi. Nawał pytań nic by nie dał, każdy z nas potrzebuje chwili aby po prostu móc przy kimś popłakać i pomilczeć. Kto nie będzie zadawał pytań, tylko nas przytuli i otoczy ciepłem i miłością, która jako jedyna może nam pomóc pozbierać się w tych trudnych chwilach.

- On... On mnie zostawił Miśka... - wydukała wciąż ciężko łapiąc powietrze.

- Kto Cię zostawił? - zmarszczyłam brwi nie rozumiejąc o czym do mnie mówi.

- Tom... Zerwał ze mną przez sms-a... Rozumiesz? Przez telefon! - znów nie wytrzymała i polecała kolejna fala łez.

Przytuliłam ją przymykając oczy, aby sama się nie rozpłakać. Natalia była dla mnie jak siostra, jedyna osoba która ceniła mnie w każdym calu taką, jaka jestem. Akceptowała moje wady, jednak w chwili zwątpienia popychała na dobrą drogę. Potrafiła pocieszyć, śmiać się ze mną, cieszyć z sukcesów ale i ochrzanić, gdy tego wymagała sytuacja.

- Nie płacz kochanie - szepnęłam jej do ucha, nie wypuszczając z objęć - Powinnaś mu podziękować. Przynajmniej nie tracisz swojego czasu na kolejnego frajera, tylko możesz zająć się szukaniem kogoś, kto pokocha Cię tak jak na to zasługujesz - spojrzała na mnie przez łzy, posyłając delikatny uśmiech.

- Dziękuję... Ale to tak bardzo boli... - znów ukryła twarz w moich ramionach.

- Wiem Nat, bardzo dobrze o tym wiem - poczułam jak i mnie szklą się oczy - Najwidoczniej nie byliście sobie pisani. To nie była miłość.

- A jak by wyglądała taka prawdziwa? - spojrzała na mnie przecierając łzy z policzków.

- Jeżeli byłaby to praw­dzi­wa miłość, to po­win­na przet­rwać wszys­tko, na­wet rozstanie.

- Czyli taka miłość, jak Twoja i Michaela? - uśmiechnęła się do mnie, a ja spuściłam wzrok nie wiedząc co jej odpowiedzieć - Nie wiesz nawet Miśka jak ja Ci zazdroszczę... Tej miłości, Evy... Nie rozumiem dlaczego Ty odtrącasz to wszystko, coś, za co ja bym oddała bardzo dużo.
- Odnajdziesz jeszcze swojego księcia - ujęłam jej twarz w dłonie - Przyjedzie do Ciebie rycerz na białym rumaku, obiecuję Ci to.
- Albo na motorze - zaśmiała się pierwszy raz od dawna, spoglądając na mnie zadziornie.
- Skąd wiesz? - uniosłam lekko kąciki ust - A to drań! Prosiłam Maxa, aby Ci nic nie mówił.

- Dzwonił do mnie wczoraj wieczorem i powiedział, że go zmusiłaś - zaśmiałyśmy się - Dobrze, że dał mi znać po fakcie, jak już wróciłaś bo inaczej bym Ci łeb ukręciła.

- Też Cię kocham - pocałowałam ją w policzek - Wiesz kogo spotkałam?

- Hm?
- Doktora Stewarta. Ale to dłuższa historia - wstałam z łóżka i podałam dłoń przyjaciółce - Zamiast siedzieć tutaj i płakać to chodź lepiej, zrobię nam herbaty i wszystko Ci opowiem.

Podobno poczucie zdrowia zdobywamy tylko przez chorobę. Pewne rzeczy dostrzegamy dopiero po ich stracie, czyli dokładnie wtedy, gdy jest już za późno na ich odzyskanie. Ja zawsze biegłem w ogień. Musiałem się poparzyć, aby coś poczuć. Musiałem się spalić, aby coś zrozumieć. Możesz latami stać i patrzeć na ognisko, dystansować się, pozwolić myślom jedynie się żarzyć. Mi szkoda było życia na patrzenie.

Siedziałem w poczekalni w prywatnym gabinecie, przerzucając nerwowo strony w jakimś plotkarskim magazynie. Mimo iż wiedziałem, że gabinet jest teraz tylko do mojej dyspozycji i nie muszę obawiać się niespodziewanych sytuacji, to co chwila rozglądałem się wokół, jakby jakiś zły duch krążył wokół mnie.

- Panie Jackson, proszę wejść - przez uchylone drzwi wezwał mnie lekarz, a ja niepewnym krokiem ruszyłem w stronę gabinetu rzucając trzymaną w rękach gazetę niechlujnie na komodę.

- Ma Pan wyniki? - spytałem niecierpliwiącym się głosem.

- Owszem - poprawił na nosie okulary wpatrując się w jakieś kartki - Tutaj są wszystkie wyniki badań, zdjęcia oraz cała dokumentacja z tym związana. Teraz, pozostaje nam jedynie czekać.

- Jakie są szanse? - przełknąłem ślinę - Czy...

- O szansy mówiłem Panu już ponad rok temu - warknął - Miał Pan odłożyć leki, czyż nie?

- Ograniczyłem ich ilość - spuściłem wzrok - Nie biorę aż tyle.

- Miał Pan ich wcale nie brać.

- To nie jest takie proste, ja wiem że powinienem od początku o tym myśleć i nie okłamywać Pana w sprawie dawek... Ale ja naprawdę już...

- Przykro mi - rzucił spokojniejszym głosem, przepełnionym litością - Jeśli objawy będą się nasilać, proszę tego nie lekceważyć i zgłosić się do mnie, lub bezpośrednio do szpitala. Na razie może Pan wrócić do domu. W przypadku jakichkolwiek informacji z rejestru, powiadomię Pana niezwłocznie.

- Dziękuję - szepnąłem zabierając dokumenty, które mi wręczył.

- To są oryginały, u siebie zostawiłem kopie w razie jakiejś potrzeby. Proszę być dobrej myśli.

Nie odpowiedziałem mu nic. Posłałem jedynie wymuszony uśmiech i wyszedłem z gabinetu oddychając głęboko. Opuściłem budynek naciągając na nos mocniej okulary i szybkim krokiem dotarłem do czekającego na mnie samochodu.

- I jak tam braciszku? - od razu spytała Janet, gdy tylko znalazłem się w środku. 

- Obiecaj tylko, że to zostanie między nami - rzuciłem spoglądając na nią - Obiecaj.

- Masz na to moje słowo.

Dobiegał wieczór. Janet pojechała do siebie ponad godzinę temu, a ja zostałem sam ze swoimi myślami, które nie dawały mi spokoju. Lisa wróciła dzisiaj na kilka godzin, po czym ponownie wyszła - nie pytałem nawet, gdzie się znów wybiera. Do niego? Jeśli tak, jaki ma sens moje pytanie, jeśli odpowiedź nie wpłynęłaby w żaden sposób na nas oboje? Po spacerze między alejkami Neverlandu wróciłem z powrotem do posiadłości. Chcąc zająć czymś ciało i umysł pomogłem naszej gosposi posprzątać kuchnię. Upierała się, że to jest jej praca, jednak nie mogła przecież wygonić swojego szefa, nie? Zwykłe, codzienne czynności potrafiły dawać mi naprawdę wiele radości. Człowiek żyjący w ciągłym biegu potrzebuje czasem tej chwili rutyny, czegoś zwykłego i naturalnego. 

W końcu zmęczony wróciłem do sypialni, która ostatnio świeciła pustkami. Niby byłem w związku, a jednak byłem zupełnie sam... Spojrzałem na teczkę z dokumentacją od Doktora, po czym zacisnąłem oczy, próbując stłumić chęć sięgnięcia po kolejne leki, które byłem pewien że uśmierzą ból jaki właśnie odczuwałem.

Sam nie wiem czemu to zrobiłem, ale chwyciłem za telefon i wykręciłem ten tak dobrze mi znany numer. Po prostu chciałem usłyszeć jej głos, chciałem poczuć jej obecność w tych tak trudnych dla mnie chwilach.
- Halo? - odebrała po trzecim sygnale - Mike?
- Tak, nie przeszkadzam?
- Nie, skąd. Właśnie położyłam Evę do łóżka. Coś się stało, że dzwonisz?

- A musiało się stać? - tak bardzo pragnąłem jej wszystko powiedzieć, całą prawdę, wyrzucić z siebie ten ból, wątpliwości i strach, który narastał z każdym dniem - Po prostu się za Tobą stęskniłem.
- Czuję w Twoim głosie, że coś jest nie tak - mruknęła. No tak, przed nią nic się nie ukryje, znała mnie na wylot.
- Zdaje Ci się - skłamałem - Przemyślałaś już temat rejsu?
- Michael proszę Cię... To nie jest rozmowa na telefon...
- Więc kiedy możemy się spotkać? - przygryzłem wargę uśmiechając się sam do siebie - Mogę przyjechać nawet zaraz.
- Nie kombinuj już lepiej - zaśmiała się - Masz swój dom, swoją rodzinę i nią się zajmij.
- Nie mam rodziny - szepnąłem do słuchawki opadając plecami na łóżko.
- Mike, proszę Cię przestań. Kiedyś szanowałeś ludzi, a teraz patrzysz tylko i wyłącznie na siebie.
- O czym Ty mówisz? - warknąłem zdenerwowany jej stwierdzeniem - Ja myślę o sobie? I Ty mi to mówisz? - zaśmiałem się kpiąco.
- Tak, bo ranisz Lisę swoim zachowaniem - chciałem jej przerwać, ale kontynuowała - Spójrz tylko co Ty robisz... Dajesz jej nadzieję, kiedy mnie nie było, pragnąłeś stworzyć z nią rodzinę a teraz co...? Zjawiłam się nagle, a Ty przez to chcesz zostawić i ją i wszystko inne? Ranisz wszystkich swoim zachowaniem, łącznie ze samym sobą. Rozkochujesz w sobie ludzi, dajesz nadzieję a potem odbierasz tylko dlatego, że ja pojawiłam się na horyzoncie? Nawet nie wiesz czy ja faktycznie bym chciała tego samego co ty.
- Po pierwsze: Lisa mnie nie kocha - syknąłem, podnosząc się na łóżku i siadając po turecku - A po drugie: czego w takim razie chcesz? To Ty dajesz mi nadzieję, a potem odbierasz.
- Nie zauważyłeś, że cały czas próbuję się od Ciebie odciąć? To Ty stwarzasz te wszystkie sytuacje wykorzystując moją słabość.
- Czyli nie jestem Ci obojętny - stwierdziłem nieco łagodniejszym głosem - Inaczej miałabyś gdzieś to co robię.
- Nie chcę o tym rozmawiać.
- A powinniśmy. Jesteś w domu?
- Tak, w sypialni - chwilę się zamyśliła - Czemu pytasz?
- Podejdź do okna.
- Okna? A po co?
- Po prostu podejdź - rzuciłem, sam wstając z łóżka i podchodząc do szyby, za którą widniała piękna, nocna panorama Neverlandu - Spójrz teraz do góry. Co widzisz?
- Gwiazdy, księżyc... Michael powiesz mi o co Ci chodzi w końcu?

- Chciałbym, abyś przed snem czasem spoglądała w niebo i pomyślała o mnie, że jestem, żyję i zasypiam pod tym samym niebem co Ty. Skoro nie mogę być przy Tobie, to przynajmniej możemy dzielić te chwile i a nuż uda nam się sprawić, by nasza miłość i to co nas łączyło trwało wiecznie.
- Znów to robisz... - szepnęła.
- I będę robił, dopóki nie zaczniesz robić tego, co mówi Ci serce.
- A skąd wiesz co mi mówi?

- Bo słyszę, gdy jesteś obok - usiadłem na parapecie - Przez tyle lat wierzyłaś w grubego, starszego pana, ubranego na czerwono, który przynosi prezenty, a nie możesz na 5 minut uwierzyć sobie i temu co czujesz?
- Mike, ja... - urwała na chwilę - Emilio dzwoni, muszę kończyć. Zgadamy się jeszcze ok?
- Taa, jasne - rzuciłem najbardziej obojętnym tonem, na jaki potrafiłem się zdobyć - Dobranoc.
- Dobranoc.

Gdy tylko usłyszałem, że zakończyła połączenie, cisnąłem telefonem o ścianę tak, że obudowa rozleciała się na trzy części. Usiadłem na krawędzi łóżka, chowając twarz w dłoniach. Wszystko we mnie krzyczało, czułem przeszywający moje ciało ból, który był nie do zniesienia. Chciało mi się płakać, chciałem krzyczeć, wrzeszczeć i tupać nogami niczym dziecko, któremu nie kupiło się ulubionych lodów. Podszedłem do stolika na którym leżała cała moja medyczna dokumentacja. Strzepnąłem jednym ruchem ręki wszystko na podłogę, uderzając po tym pięścią w ścianę. Poczułem jak pierwsze łzy, spływają mi po policzkach.
Dlaczego to tak bardzo bolało? Raniła mnie mniej lub bardziej świadomie,  raniła niewyobrażalnie. Jak to możliwe, że kiedyś byliśmy dla siebie wszystkim, całym światem a teraz nie stać nas nawet na jedną, szczerą rozmowę?
Potrzebowałem jej, potrzebowałem bardziej niż kiedykolwiek. A ona zakończyła rozmowę bo zadzwonił ktoś, kto dobrze wiedziałem, że nic dla niej nie znaczy. Pragnąłem jej szczęścia, kochałem ją. Chcę żeby spełniły się wszystkie jej marzenia. Ale jeśli wybrała tę drogę nie uwzględniając w niej mnie, to nie chcę się temu przyglądać.

Otarłem łzy i poszedłem do łazienki, gdzie znajdowała się jedyna rzecz, która była w stanie mi teraz pomóc, przynieść spokój i ukojenie, która mogła zelżyć ból ciała i ból psychiczny, który palił mnie od środka.
Otworzyłem szafkę i wyjąłem pudełko przyglądając się mu z uwagą. Spojrzałem ostatni raz w stronę rozrzuconych po pokoju papierów, na których było wypisane całe moje życie które było, oraz które mnie może czekać. Zawahałem się, przypominając słowa lekarza. 'Cholera' warknąłem w myślach sam do siebie, po czym wyciągnąłem kilka pastylek z opakowania i połknąłem je popijając wodą z kranu. Czułem się słaby, słaby jak dziecko, słaby wobec siebie, swoich wad i uczuć. Zdjąłem ciuchy i położyłem się do łóżka. Tak jak myślałem - podziałało. Czułem narastający we mnie spokój. Fala wyciszenia wypełniała mnie od środka, ogarniając moje ciało i cały umysł. Zamknąłem powieki, czując jak tracę panowanie nad sobą. Po chwili zasnąłem.

Po zakończeniu rozmowy z Michaelem od razu przełączyłam na telefon od Emilio, który dobijał się do mnie nie dając za wygraną.
- Halo?
- No w końcu! Z kim tyle rozmawiałaś?
- Z Maxem - skłamałam, wiedząc jaka by była rekcja, gdybym mu powiedziała prawdę - Stało się coś?
- Owszem, masz plany na jutro rano?
- Nie, dlaczego pytasz? - zmarszczyłam brwi, przewracając się w łóżku na drugi bok.
- Dostałem dzisiaj zlecenie od jednej firmy. Potrzebują na już zdjęć z ich nowej kolekcji i jeśli chcemy ten hajs, trzeba jutro zrobić zdjęcia, abym mógł je do wieczora do nich wysłać.
- I co? Że ja? - uśmiechnęłam się sama do siebie - Poważnie mówisz? Wiesz... Już dawno nie pracowałam w tym i boję się że...
- O nic się nie bój - przerwał mi - Będziesz idealna. Potrzebna jest osoba z dobrą figurą, którą ty właśnie masz.
- Dziękuję - rzuciłam niepewnie - W takim razie o której?
- Bądź jutro o 8 u mnie w biurze. Stamtąd pójdziemy do garderoby i potem cała reszta.
- W takim razie do jutra. Dobranoc.
- Dobranoc - rozłączył się.
Odłożyłam komórkę na stolik obok łóżka i leżałam tak zapatrzona w sufit. Nie mogąc przestać o nim myśleć wstałam i podeszłam do okna, skąd spojrzałam w rozgwieżdżone niebo, myśląc o słowach Michaela. Nie chciałam przyczyniać się do rozpadu jego związku i całego życia, jakie sobie teraz zapewnił. Nie chciałam go ranić, jednak nie dawał mi wyboru. 

Nagle usłyszałam cichutkie pukanie do drzwi, które zaczęły się powolutku uchylać. Eva niepewnie wstawiła główkę do środka spoglądając na mnie.
- Nie śpisz kochanie? - odeszłam od okna i usiadłam z powrotem na łóżku.
- Miałam zły sen - szepnęła - Mogę spać z Tobą dzisiaj?
- Oczywiście, chodź tutaj do mnie - poklepałam miejsce obok siebie.
Nie czekałam długo aż wgramoliła się pod kołdrę i przytuliła do mnie mocno. Pogłaskałam ją po włoskach i złożyłam drobny pocałunek na czole.
- Opowiesz mi bajkę?
- A o czym chcesz? - wsadziłam jej kosmyk włosów za ucho.
- Tą o chłopcu i rozgwiazdach!
- Opowiadałam Ci ją milion razy - szepnęłam, ale widząc nadzieję w jej ciemnych oczkach w końcu uległam i zaczęłam...

Pewien chłopiec o zachodzie słońca wybrał się na swój zwyczajowy spacer opustoszałym brzegiem morza. Idąc tak w zamyśleniu, spostrzegł nagle w oddali sylwetkę jakiegoś mężczyzny. Podszedłszy nieco bliżej, przekonał się, że to ktoś miejscowy, jakiś Meksykanin. Mężczyzna bezustannie schylał się, podnosił coś i ciskał to do wody.

Gdy nasz przyjaciel zbliżył się jeszcze bardziej, dostrzegł, że Meksykanin zbiera tak rozgwiazdy, które fale oceanu wyrzuciły na plażę. Wielce zaintrygowany podszedł do mężczyzny i powiedział:
- Dobry wieczór, amigo. Przechodziłem właśnie tędy i zastanawiałem się, co robisz.
- Wrzucam te rozgwiazdy z powrotem do wody. Widzi pan, mamy odpływ i wszystkie je wyniosło na brzeg. Jeśli nie wrócę ich morzu, umrą z braku tlenu.
- Rozumiem... - odparł nasz przyjaciel. - Lecz takich rozgwiazd muszą być pewnie na tej plaży tysiące i w żaden sposób nie uda ci się uratować wszystkich... Jest ich po prostu zbyt wiele. Poza tym zdajesz sobie chyba sprawę - tłumaczył - że na tym tylko wybrzeżu podobnych plaż są setki i na każdej z nich morze wyrzuciło pełno rozgwiazd. Nie sądzisz więc, przyjacielu, że to, co robisz, nie ma większego znaczenia?
Meksykanin uśmiechnął się, a potem pochylił, podniósł kolejną rozgwiazdę i wrzucając ją do wody, odrzekł:
- Ma znaczenie dla tej!

Gdy skończyłam opowiadać, Eva spojrzała na mnie, zamyśliła się, po czym szepnęła:

- Ale wciąż nie wiem, co z pozostałymi rozgwiazdami.

- Uratował te, które mógł uratować - pogładziłam ją po policzku - Dzięki niemu one przeżyły. Wiesz, to tak jak iść po pieska do schroniska. Nie możesz wziąć wszystkich i biorąc tego jednego, nie zmienimy całego świata - pocałowałam ją w główkę - Ale możemy zmienić świat, dla tego jednego pieska.

Po chwili Eva zamknęła oczka i odpłynęła do krainy snów. Leżałam tak jeszcze dłuższą chwilę, nie mogąc sprowokować snu. Przewróciłam się na drugi bok w stronę okna i znów wzrok zatrzymałam na wielkiej, czarnej przestrzeni z milionami migoczących iskierek. W końcu tęsknota ma też w sobie wiele piękna. Nie jest to uczucie łatwe do odczuwania, ale i zdobycia.

***

Komentarz = to motywuje!

***

Zanim mnie zjecie - wiem, że pewnie dla was sprawa Michasia póki co to wielki znak zapytania, bo nie zdradziłam dokładnie o co chodziło, ale obiecuję że za jakiś czas wszystkiego się dowiecie:)
Tymczasem spadam bo mam trochę roboty jeszcze, a niedługo w kimę lecę bo muszę wstać o 2 w nocy xD O 3 wyjazd z domu planuję bo muszę ok czwartej być już w Lesznie ---> kierunek Berlin! <3 Powsinoga Patrynia nie śpi xD

Pozdrawiam i zapraszam do oceny rozdziału!

~~~~~

"..a Ona zjawia się i wywołuje konflikt w mojej głowie. 

O trzeciej nad ranem, człowiek powinien spać a nie tęsknić. 

Chociaż czasami o trzeciej nad ranem, umiera się z miłości..."

Rozdział 13

Jak można czuć się spełnionym, kiedy serce przyzwyczaiło się do pompowania wrzącej krwi? Ludzie tacy jak ja czują się spełnieni tylko wtedy, gdy na ich twarzach widać wysiłek, a napięte do granic wytrzymałości ścięgna szykują się na kolejny skok w nieznane po to, żeby nadać życiu smak. Żeby robić coś, co ma sens. Bo chociaż zmęczenie boli, to ja lubię ten ból. Lubię pot i lubię czuć serce, które wali w klatce piersiowej ze zmęczenia, chcę wciąż i wciąż więcej. To pod­niesiona ad­re­nali­na uka­zuje nam sza­leństwo i ra­dość, lecz także ból i go­rycz sta­ran­nie wpi­sane w uro­ki życia. Ad­re­nali­na ut­wier­dza w myśli, że nic nas nie ogranicza. Od zawsze lubiłam to ry­zyko. Po­niekąd i miłość na­leży do ek­stre­mal­nych zadań. Dlatego cho­ler­nie kuszę los, na­ginając re­zerwę bez­pie­czeństwa, poz­wa­lając tej cudownej ad­re­nali­nie pul­so­wać w swoich żyłach.

Wysiadłam z taksówki pod dobrze mi znana bramą, za którą mieścił się dom mojego przyjaciela. Weszłam do środka, gdzie w progu przywitała mnie wiecznie merdająca ogonem Sara - była już psem w podeszłym wieku, jednak energia i radość od niej bijące, były naprawdę cudowne. Nie minęła chwila, jak głos szczekającego z radości psa wywabił Max'a z garażu, skąd mi pomachał i zaprosił gestem ręki, abym przyszła do niego. Ruszyłam pewnym krokiem, czując już narastającą we mnie radość na to, co miało za chwilę nastać. 

Gdy tylko weszłam do pomieszczenia, poza półkami z przeróżnymi narzędziami, moją uwagę przykuł nie obarczony żadną, nawet najmniejszą skazą przedmiot, który był uznawany przez wielu za maszynę niosącą śmierć.

- Co tak na nią patrzysz? - rzucił do mnie Max, widząc jak podziwiam jego maszynę.
- Na nią?
- No tak, to jest Betty. Przywitaj się - puścił mi oczko przewieszając sobie przez ramię jakąś ścierkę.
- Nazwałeś motor Betty? - spojrzałam na niego jak na wariata - Teraz wiem, dlaczego wciąż nie masz dziewczyny.
- Właśnie Betty jest moją dziewczyną! - zaśmiał się - Piękna, mądra, zwinna, szybka, no i przede wszystkim nigdy się ze mną nie kłóci.
- W takim razie czekam na wasze małe 'oponki' - przewróciłam oczami, po czym podeszłam do maszyny przejeżdżając ręką bo kierownicy - Ile to cacko ma?
- 150KM, do setki rozpędza się w niecałe 4 sekundy - spojrzał na mnie spod byka - Znając Ciebie, będziesz chciała to sprawdzić.
- Oczywiście - uśmiechnęłam się - Dawno nie jeździłam motorem, w końcu wrócę na chwilę do czasów dzieciństwa.
- Dlatego też mam wątpliwości... Miśka jeździliśmy jak byliśmy gówniarzami, to nie jest najlepszy pomysł.
- Oj daj już spokój - rzuciłam spoglądając na niego błagalnym wzrokiem - Obiecuję odstawić Ci Betty w nienaruszonym stanie.

- Niech mi jej włos z głowy spadnie, a osobiście Cię zatłukę.
- Jeśli jej spadnie, to mnie raczej będziesz u rodziców na cmentarzu oglądać - zaśmiałam się, na co Max walnął mnie w ramię - Ał debilu!
- Należało Ci się za gadanie takich głupot. Boże, co ja znowu robię? Daję najbardziej powalonemu człowiekowi na ziemi moją najwspanialszą Betty...
- Nie stękaj już - przytuliłam się do niego - Jesteś moim takim niebiologicznym bratem, wiesz?
- Jako brat powinienem Ci wbić do tej pustej głowy trochę rozumu, oraz odmówić pożyczania rzeczy, które mogą Cię zabić.

- Koń też mógł mnie zabić, a jakoś prowadziłeś mi treningi?
- To co innego - skwitował - Nie możesz wziąć tego? - wskazał brodą na stojący w rogu skuter.
- To? - zaśmiałam się - Kosiarka do trawy ma więcej mocy od tego.
- Dobra, wiem że i tak nie wygram więc bierz Bett. Zapewne stroju ani kasku nie masz?

- Nie - przygryzłam wagę - Masz coś pożyczyć?

- Mój będzie za duży, ale gdzieś na górze był jeszcze mojej mamuśki. Poczekaj - rzucił i wyszedł z garażu, zostawiając mnie sam na sam z Betty.

Usiadłam okrakiem na maszynie, przejechałam dłonią po kierownicy i uśmiechnęłam się sama do siebie. Gdy byliśmy młodsi, razem z Natalia i Maxem śmigaliśmy dużo quadami i motorami, głownie po polach  i leśnych ścieżkach. Z czasem, kiedy Max zaczął się bardziej tym interesować, uczył mnie i jeździł ze mną coraz to dalej. Była to forma 'nagrody' za porządne treningi jeździeckie oraz sukcesy, jakie odnosiłam wtedy na zawodach. 

- Jestem! - wszedł z szerokim uśmiechem, trzymając w rękach spodnie, kurtkę, buty i kask - Całość powinna być dobra, nie mam pewności tylko co do kasku.
- Pokaż - wzięłam go od niego i założyłam sobie na głowę - Pasuje idealnie.
- Dobra, tutaj masz kluczyki - dał mi je do ręki - Idę do domu, muszę pomóc tacie przy naprawie schodów. Jest zatankowany, możesz się tutaj przebrać. Jak będziesz wyjeżdżać zamknij bramę od garażu.
- Nie ma problemu, odstawię go przed południem.
- Uważaj na siebie - pocałował mnie w policzek i skierował w stronę drzwi, łączących garaż z domem - Michelle... - odwrócił się jeszcze w progu spoglądając na mnie - Pamiętaj, że motory nigdy nie wybaczają błędów, więc nie jeździj szybciej niż potrafisz myśleć.

- Kiedyś powiedziałeś mi takie zdanie: odważni nie żyją wiecznie, lecz ostrożni nie żyją wcale - puściłam mu oczko, na co posłał mi swój ostatni, uroczy uśmiech.

Ulegając złudzeniu własnego cierpienia, szukamy winnych naszych niespełnionych oczekiwań. Podczas, gdy tak naprawdę w większości winę za nasze cierpienie ponosi nasza wyobraźnia i my sami. Budujemy w sobie marzenia i obrazy przyszłości odpowiadające tylko naszym potrzebom i pragnieniom. Brak ich spełnienia powoduje ból i tęsknotę za rysunkami z naszych snów. Czasami warto oderwać się od swoich pięknych marzeń i dać życiu szansę, aby samo nas poprowadziło, dać sobie przestrzeń i miejsce. Tylko wolni... Wolni od swoich oczekiwań możemy być prawdziwi i tylko wtedy może nas odnaleźć coś prawdziwego.

Siedziałem na kanapie, przerzucając kanały w telewizorze. Zrobiłem sobie dzisiaj dzień wolny od pracy, aby pozbierać wszystkie myśli do kupy i zastanowić się czego tak naprawdę oczekuję od życia. Nagle do salonu weszła Lisa, ubrana w płaszcz i wysokie kozaki. Spojrzałem na kobietkę niepewnie, gdyż od kłótni po jej powrocie, nie odzywaliśmy się do siebie ani słowem.

- Wychodzę - rzuciła mierząc mnie wzrokiem - Wrócę jutro przed południem.
- Dokąd jedziesz? - spytałem udając całkowicie obojętnego.
- Do znajomego.
- Znajomego? - zaśmiałem się spoglądając na kobietę - I jedziesz do niego na noc?
- Robi Ci to jakąś różnicę? Bo mi żadną - warknęła - Skoro Ty wolisz przed telewizorem siedzieć...
- Jaja sobie ze mnie robisz? - wstałem podchodząc do niej - Powiedz, że to jakiś żart, tak?
- A wyglądam jakbym żartowała?
- Jesteśmy razem, a ty przychodzisz do mnie i mi mówisz, że jedziesz do jakiegoś gościa na noc, bo masz ochotę się zabawić?
- W tym momencie bardziej Cię wkurza Mike to, że podważam Twój autorytet, niż to że naprawdę wolę z kimś innym spędzić ten wieczór.
- O czym Ty do cholery mówisz?
- Słyszałeś - rzuciła ostro i skierowała się w stronę wyjścia z salonu.
Krzyczałem jeszcze za nią, ale nic to nie dało. Zignorowała to całkowicie i poszła. No pięknie... Przyszła, powiedziała że jedzie do jakiegoś fagasa i tyle. Wkurzony opadłem na kanapę, chowając twarz w dłoniach. Mimo iż jej nie kochałem, to jak mnie teraz potraktowała zabolało, nawet bardzo. Ośmieszyła mnie, zrobiła ze mnie idiotę... Nawet nie miała problemów, aby wyznać, że chce się po prostu rozerwać.
Oparłem głowę o tył kanapy czując jak wali mi serce. Próbowałem znów skupić się na migającym obrazie telewizora, jednak w głowie wciąż słyszałem słowa Lisy. Z rozmyśleń wyrwał mnie dopiero Robert - jeden z moich ochroniarzy. Wszedł niepewnie pukając.
- Panie Jackson, przyszła jakaś kobieta z dzieckiem do Pana. Przedstawiła się jako Natalia Rose. Czy mam...
- Niech przyjdzie - posłałem mężczyźnie słaby uśmiech.
Nie minęła chwila, a do salonu wparowała uśmiechnięta od ucha do ucha Eva, a za nią wolnym krokiem szła Natalia. Dziewczynka bez zastanowienia rzuciła mi się na szyję, do czego już się zdążyłem przyzwyczaić. Zawsze to robiła, a ja nie wyobrażałem sobie innego powitania z jej strony.
- Pan Michael Jackson Pierwszy Wielki siedzi przed TV? To ci dopiero numer - kobieta zaśmiała się, pocałowała mnie w policzek i usiadła w fotelu na przeciwko - Przeszkadzamy?

- Nie, skąd - uśmiechnąłem się spoglądając na wtuloną we mnie Evę - Nawet nie masz pojęcia, jak dobrze was widzieć. Lisa mi podniosła przed chwilą ciśnienie...
- Mijałam się z nią w bramie - rzuciła - Nie wyglądała na przejętą, żebyście się kłócili.
- Domyślam się, że nie była przejęta - zacisnąłem dłoń w pięść - Przepraszam... - rzuciłem ze skruchą - Po prostu czasem już nie wytrzymuję. Naprawdę cieszę się, że jesteście.
- Eva mi truła od rana czy przyjedziemy, nie miałam serca jej odmówić.
- Dla mnie to sama przyjemność - uniosłem lekko kąciki ust - A Michelle?
- Wygoniłam ją rano z domu - zaśmiała się Nat - Kazałam jej wyjść i zrobić coś dla siebie.
- Dla siebie? - uniosłem jedną brew - Znając ją i jej pomysły, nie skończy się to za dobrze. Czy...
- Oj Michaś nie siej już paniki. Sama zaproponowałam jej, że zajmę się małą. Jest w końcu matką 24h na dobę, sama ją wychowuje, więc należy się jej chwila relaksu.
- Masz rację - spojrzałem na dziewczynkę, która zapatrzyła się w obraz na ekranie - Chociaż ja bym wiele dał, aby ktoś taki jak Eva 'męczył' mnie codziennie.
- Michael... - Natalia spojrzała na mnie z dziwnym wyrazem - Nic nie zauważyłeś? Niczego się nie domyślasz? Nic?
- O czym mówisz? - spojrzałem na kobietę pytającym wzrokiem - Nat?
- Przepraszam... Nie mogę - schowała twarz w dłoniach po czym wyszła z salonu idąc w stronę kuchni.
- Eva, kochanie poczekasz tutaj chwilkę? - spojrzałem na dziewczynkę, na co tylko posłała mi swój uroczy uśmiech.
Pocałowałem ją we włoski i wyszedłem z pokoju, udając się za kobietą.
- Nat? - zastałem ją w kuchni, opartą o blat z wzrokiem wbitym w podłogę - O czym mówiłaś?
- Proszę, nie mów Miście, że przyszłam tutaj dzisiaj z małą, ok?
- Dobrze, ale dlaczego?
- To skomplikowane. Zresztą to wy sobie wszystko ciągle komplikujecie! Mam nadzieję, że pogodzicie się niedługo bo to już się robi nie do zniesienia.
- Marne szanse. Chociaż mój związek z Lisą chyba nie potrwa już długo...
- Jak to? - spojrzała na mnie marszcząc brwi - Nie chcę się wtrącać, ale coś się stało?
- Od dawna między nami się nie układało. Po prostu chyba zaczynamy z Lisą rozumieć, że oszukiwanie siebie samych przestaje mieć jakikolwiek sens. Od początku ten związek był fikcją, myśleliśmy, że uda się nam zrobić z tego prawdziwą relację, ale jak widać serce nie tak łatwo daje się oszukać.
- Miśka wie?
- Wie, że nie kocham Lisy, ale o naszych problemach staram się jej nie mówić za dużo - spojrzałem na przyjaciółkę - Proszę, nie mów na razie Michelle nic o tym, dobrze?
- Jasne - uśmiechnęła się - A Ty jej nie mów, że byłam tutaj z Evą, bo jak się dowie to mnie zabije, zakopie, odkopie i ponownie zabije dla własnej satysfakcji - zaśmialiśmy się.
- Mam do Ciebie jeszcze jedną prośbę, a właściwie pytanie... - chwilę się zamyśliłem - Czy Michelle lub Eva, wspominały Ci coś ostatnio o jakiejś dziwnej akcji z Emilio?
- Yyy, nie... Chyba nie... Dlaczego pytasz?
- Eva coś ostatnio wypaliła, chciałem coś wyciągnąć ale niewiele to dało.
- Mike, posłuchaj - spojrzała na mnie - Jeśli nawet coś się stało, Miśka na pewno kazała Evie milczeć, a uwierz mi ona tak ją kocha, że za nic nie wyda Miśki i nie złamie danego jej słowa. Mają tylko siebie, są niezniszczalne i nie próbuj nawet złamać małej, bo tylko stracisz jej zaufanie do siebie, a Eva naprawdę Ci ufa.
- Wiem - uśmiechnąłem się - Dziękuję Ci Nat, że wpadłyście. Dobrze mi to zrobiło.
- Zawsze możesz na mnie liczyć - uśmiechnęła się i razem wróciliśmy do salonu, gdzie siedziała Eva tak, jak ją zostawiłem przed chwilą. Usiadłem obok dziewczynki, a ona oparła główkę o moją rękę, wciąż oglądając bajkę. Pogłaskałem ją po główce, po czym na mnie spojrzała.
- Mogę mieć do Ciebie prośbę? - uśmiechnąłem się do niej, a ona pokiwała tylko główką, wyczekując co chcę powiedzieć - Jeśli byś miała jakiś problem, bałabyś się lub coś by się działo co Cię zaniepokoi, od razu do mnie zadzwonisz, tak?
- Dobrze - uśmiechnęła się - Mogę obiecać na mały palec.
- Na co? - zaśmiałem się i spojrzałem na nią pytającym wzrokiem.
- Na pały palec - wystawiła rączkę, skłądając wszystkie paluszki poza najmniejszym - Zawsze tak robiłam z mamusią.
- No dobrze - zrobiłem to samo, zaciskając nasze palce i szepnąłem jej do ucha - Na mały palec.
- Na mały palec - potwierdziła.

Wskazówka na liczniku dobijała właśnie do 230km/h. Puste drogi poza granicami LA były miejscem idealnym do rozwinięcia prędkości, jakiej mi było teraz potrzeba. Czułam tylko jak wali mi serce, a do uszu docierał ryk silnika, który grał jedną z najprzyjemniejszych muzyk na świecie. Gdy człowiek sam, dobrowolnie doprowadza do sytuacji, gdzie jeden błąd może skończyć się śmiercią - poznaje wagę podejmowanych decyzji. Skupia się na sobie, wymaga to zaufania do własnego umysłu i ciała, których decyzje są tutaj tak decydujące. Bo w końcu jak można zaufać innym, nie ufając samemu sobie?
Widząc w oddali główną drogę, którą miałam wrócić do LA zaczęłam powoli zwalniać. Byłam już i tak spóźniona, a jeszcze musiałam przecież przed spotkaniem z Emilio odstawić motor do Maxa. Całkowicie straciłam poczucie czasu. Już dawno nie czułam się taka wolna i nic nie sprawiło mi takiej frajdy.
Wyprzedzając po kolei samochody już z mniejszą prędkością, wjechałam w końcu do betonowej dżungli. Ruch na ulicach był ogromny, a pieszych równie wielu - mimo chłodniejszej pogody, piękne słońce zachęcało do opuszczenia mieszkania. Wymijając bokiem samochody, dostałam się na sam przód kolejki, czekającej na światłach przy przejściu dla pieszych. Widząc, że czerwone światło ciągle się pali, zaczęłam poprawiać swoje skórzane rękawiczki, przyglądając się ludziom na ulicy. Nagle jeden z przechodniów na przejściu upadł, jakby stracił całkowicie władzę w nogach - był to starszy mężczyzna, który wyglądał mi dość znajomo. Rozejrzałam się po ludziach idących obok niego, jednak nikt nawet nie raczył podejść i zapytać, czy nic się nie stało, nie mówiąc o jakiejkolwiek pomocy. Nie zważając czy będę blokować ruch, zgasiłam silnik, zostawiłam motor i podbiegłam do mężczyzny pomagając mu wstać.

- Doktor Stewart...? - dopiero gdy podniósł się z ziemi, mogłam rozpoznać tę dobrze mi znaną, pomarszczoną buźkę - Musimy zejść z jezdni - rzuciłam pomagając dojść ledwo przytomnemu mężczyźnie na chodnik.
- Cukier... - wydukał - Spadł mi cukier... Mam w saszetce glukozę...
Dopiero po chwili szoku zaczęłam racjonalnie myśleć. Posadziłam mężczyznę na ławce i szybko zaczęłam szukać w jego saszetce strzykawki z glukozą. Gdy tylko znalazłam bez chwili zastanowienia pomogłam Doktorowi podwinąć nogawkę spodni i wbiłam igłę w jego udo, powoli wciskając zawartość. Gdy było po wszystkim usłyszałam trąbienie auta, które przez mój motor zostawiony na drodze nie mogło przejechać.
- Proszę poczekać, niech Pan się nie rusza, zaraz przyjdę - rzuciłam do mężczyzny i pobiegłam szybko zabrać maszynę z jezdni. Podprowadziłam Betty obok ławki, gdzie siedział wciąż ledwo przytomny mężczyzna.
- Wezwać pogotowie? - spytałam jednocześnie ściągając kask z głowy i wieszając na kierownicy motoru.
- Nie... Zaczyna działać... Odzyskuję wzrok... - rzucił majacząc - Mi... Michelle? - dopiero gdy zdjęłam nakrycie głowy rozpoznał mnie.
Uśmiechnęłam się do niego ciepło i usiadłam obok na ławce obejmując delikatnie ramieniem. Siedziałam tak dziesięć minut w milczeniu, czekając aż glukoza zacznie działać. Cukrzyca jest okropną chorobą, której lekceważenie nie jest dobrym pomysłem. Często doprowadzenie do zbyt niskiego cukru, kończy się śpiączką cukrzycową, dlatego tak ważna jest reakcja natychmiastowa. Ludzie przechodni często mylą osoby chore na cukrzycę z zwykłymi pijakami, objawy są podobne - zamazany wzrok, słabe kontaktowanie, problem z utrzymaniem się na nogach, człowiek momentalnie się poci i dostaje nawet drgawek. Dlatego tak ważne jest, aby reagować i pomagać - kto wie, czy nie uratujemy czyjegoś życia? W końcu każdy z nas może zostać czyimś aniołem.
- Daleko Pan mieszka? - spytałam, gdy już dochodził powoli do siebie.
- Nie... Tutaj dwie ulice stąd... Nie wiem jak mam Ci dziękować dziecko, gdyby nie Ty nikt by mi nie pomógł...
- Cała przyjemność po mojej stronie. Pan pomaga ludziom na co dzień, dobro zawsze do nas wraca - przytuliłam mężczyznę, który był roztrzęsiony całą sytuacją - Nawet lekarz ma czasem prawo czegoś niedopilnować. Odprowadzę Pana do domu - skwitowałam pomagając mężczyźnie wstać - Da Pan radę iść o własnych siłach? Muszę prowadzić jeszcze motor znajomego.
- Już dobrze, spokojnie - rzucił uśmiechając się do mnie delikatnie, a ja zaczęłam rozpoznawać w nim tego wiecznie naładowanego pozytywnym myśleniem lekarza, który tak zaciekle walczył o zdrowie i życie mojej matki.
Droga do jego mieszkania faktycznie nie trwała długo. Postawiłam pod klatką motor i weszłam za mężczyzną na piętro. Jego mieszkanie nie było wielkie, ale bardzo przytulne i ładnie urządzone. Ludzie często kojarzą lekarzy jako nadęte, bogate staruchy ale to nie prawda - wszystko zależy, na jakiego człowieka po prostu trafimy.
- Rozgość się kochanie, przyniosę zaraz herbatki - uśmiechnął się do mnie w widocznie lepszym stanie. Wrócił po paru minutach z dwoma gorącymi kubkami.
- Dziękuję - szepnęłam niemal niesłyszalnie - Teraz jak na spowiedzi: dlaczego Pan się doprowadził do takiego stanu, hm? Jako lekarz powinien Pan doskonale wiedzieć, że nie można tak...
- Od rana byłem bardzo zabiegany. Zapomniałem zjeść coś... Czułem już wcześniej, że zaczyna mi się kręcić w głowie, miałem zjeść coś słodkiego, ale jakoś tak wyszło i...
- To niech więcej nie wychodzi - pogroziłam mu palcem - Mogło się to skończy fatalnie.
- Ale na szczęście Ty tu byłaś - uniósł lekko kąciki ust - Tyle lat Cię nie widziałem, a teraz kiedy byłaś potrzebna, wyrosłaś mi spod ziemi.
- Każdy powinien tak zareagować, nie rozumiem dlaczego nikt nie podszedł tylko...
- Już się nie denerwuj - przerwał mi i pogłaskał mnie po ramieniu niczym dobry ojciec - Tak to już działa ten świat. Każdy się gdzieś spieszy i nie patrzą na innych.
- Oni również mogą kiedyś potrzebować takiej pomocy - zmarszczyłam brwi.
- Sama powiedziałaś, że to co dajemy do nas wraca - zaśmiał się i dopił swoją herbatę do końca - Teraz chcę wiedzieć od Ciebie jak na spowiedzi: był w końcu chłopiec czy dziewczynka?
- Dziewczynka - przygryzłam wargę.
- Wiedziałem! - zaśmiał się - Zdrowa? Wszystko dobrze?
- Tak - wyciągnęłam z portfela zdjęcie Evy - To ona.
- Prześliczna - uśmiechnął się do fotografii - Tatuś pewnie dumny, co?
- Bardzo - posłałam mu fałszywy uśmiech, nie chcąc aby wypytywał więcej - Musze się zbierać... Jestem umówiona a już i tak mam ponad godzinę spóźnienia.
- Rozumiem - wstał razem ze mną i odprowadził mnie do drzwi - Robiłaś sobie już badania?
- Badania? - spojrzałam na niego - Nie rozumiem?
- Wiesz, że rak bardzo łatwo przechodzi w rodzinie. Wcześnie wykryty daje większe szanse na pokonanie choroby. Nie lekceważ tego Michelle. Przyjdź na dniach do nas, zrobisz badania aby mieć pewność. No i tą Twoją małą ślicznotkę też kontroluj.
- Obiecuję, że przed moim ponownym odlotem przyjdę zrobić badania, no i oczywiście się pożegnać.
- Trzymam Cię za słowo - przytulił mnie na pożegnanie - Mam u Ciebie dług Panno Evans.
- Zapamiętam - zaśmiałam się - Proszę dbać o siebie i kontrolować poziom cukru.
- Masz moje słowo.

Gdy zajechałam pod dom Emilio dobijała godzina siedemnasta. Szlak... Tyle spóźnienia... Droga od mieszkania Doktora Stewarta była ciągle zakorkowana, że nawet motorem nie dało się przecisnąć. Nim odstawiłam Betty do Maxa, a potem tu przyjechałam minęło kolejne półtorej godziny. Szybkim krokiem wbiegłam po schodach na piętro i zapukałam do dobrze mi znanych drzwi. Otworzył je po chwili mierząc mnie wzrokiem. Nic nie mówił, wyraz jego twarzy nie zdradzał najmniejszych emocji - po prostu zrobił mi miejsce w drzwiach i wpuścił do środka.

Spojrzałam na niego niepewnie i odwiesiłam kurtkę na wieszak. Nagle niespodziewanie podszedł do mnie i z rozbiegu pchnął mnie na ścianę. Poczułam ból przeszywający moje plecy. Złapał mnie za gardło zmuszając, abym na niego spojrzała.

- Gdzie byłaś? - syknął nie spuszczając ze mnie wzroku.

- Nigdzie. Byłam na mieście, przepraszam za spóźnienie ja...

- Nie kłam - przerwał mi - Byłaś u niego, tak?

- Michaela? Nie, nie widziałam się z nim - poczułam jak napływają mi do oczu łzy - Proszę puść mnie, to boli - wyszeptałam przełykając ślinę.

Zwolnił uścisk i odsunął się o krok. Myślałam, że to tylko chwilowy wybuch, jednak po chwili odwrócił się w moją stronę i nawet nie wiem kiedy to się stało... Poczułam tylko piekący ból na policzku oraz jak siła grawitacji ciągnie mnie w bok. Przytrzymałam się szafki stojącej obok, aby nie upaść. Dotknęłam dłonią palącego miejsca spoglądając na mężczyznę, którego wzrok mówił, że najchętniej powtórzyłby teraz to, co zrobił przed chwilą.

Uderzył mnie... Nie mogłam uwierzyć, że to zrobił... Normalna dziewczyna by się przestraszyła, krzyczała, uciekła lub jakkolwiek zareagowała. A ja? Stałam wpatrzona w niego, zastanawiając się co teraz myśli. Pamiętam dobrze jak David kiedyś utożsamiał ból i cierpienie z uczuciem, którym podobno mnie darzył. Wtedy mu wierzyłam, byłam wręcz pewna, że robi to z miłości. Teraz cierpiałam. Cierpiało moje ciało - lecz nie serce, które mimo to kolejny raz zostało wystawione na próbę. Nie wybiegłam z płaczem, to nie w moim stylu. Okazałabym tym słabość i lęk, którym nigdy nie pozwalałam wydobywać się na światło dziennie, jeśli nie otaczała mnie samotność. Nie będę tchórzem, nigdy nim nie byłam. Byłam zbyt dumna, ból fizyczny nigdy nie robił na mnie wrażenia. Swoją zasługę ma w tym również David - chyba jedyny plus naszej starej, chorej relacji. Pewnie zwykłe milczenie Michaela bardziej by mnie ruszyło, niż to co zrobił przed chwilą Emilio. Co teraz? Musiałam sobie chyba coś udowodnić.
Co mi więc przeszło przez myśl?  ' Zasłużyłaś sobie na to Michelle, zasłużyłaś i oto Twoja kara.'

- Nigdy więcej, zrozumiano? - warknął po czym chwycił mnie za rękę i poprowadził w stronę salonu.

Nikt nie może na­kazać miłości us­ta­wowo. Nie można jej roz­ka­zywać ani pochleb­stwa­mi namówić do służby. Miłość na­leży do siebie sa­mej, głucha na błaga­nia i nie­wzruszo­na wo­bec prze­mocy. Miłości nie można ne­goc­jo­wać. Je­dynie miłość jest sil­niej­sza od pożąda­nia i jest je­dynym praw­dzi­wym po­wodem opar­cia się po­kusie.

Wiele bym dała, aby był tutaj Michael. On by mnie nie skrzywdził, nigdy by tego nie zrobił. Dlaczego życie od samego początku naszej znajomości, sypało nam kłody pod nogi? Może to wszystko po to, aby nasze życie miało drogę, aby tęsknić, aby za czymś gonić bez świadomości tego, że naszym celem jest odnaleźć siebie. Ktoś już kiedyś zapisał nas sobie. Tylko dlaczego dał nam do przejścia tak długą i krętą drogę? A może przypadek sprawił, że mogliśmy się spotkać. Jak to jest ? Kto to ustala, że należymy do siebie, a nie możemy się odnaleźć... I być... I kochać...

***

Komentarz = to motywuje!

***

Tym razem kilka słów daję na koniec:)

Pragnę, abyście zwracali uwagę na niektóre szczegóły, akcje dziejące się w opowiadaniu. Jak wiecie, mam całą historię w głowie od A do Z, więc wiele wątków jest zawieranych celowo, bo będą mieć znaczenie w kolejnych częściach np: dzisiejsza pomoc Miśki wobec Doktora Stewarta:)

Dodam też od siebie co do cukrzycy i pomysłu, dlaczego takowy stworzyłam - często ciężko rozpoznać na ulicy osobę chorą, od zwykłego 'menela'. Cukrzyca nie jest jedyną, ale jedną z wielu chorób, której skutki jak w opowiadaniu opisałam, mogą być mylące. Ja spotykam się z tym na co dzień, mówię wam to jako córka osoby chorej na cukrzycę.

'W końcu każdy z nas może zostać czyimś aniołem.'

Pozdrawiam! ;)

~~~~~

"Pragniesz być równie bogaty?

Płać sercem, nie pieniędzmi.

I nigdy na raty."

Rozdział 12

Na wstępie jak zawsze mini ogłoszenia parafialne ;3

Jakoś w przeciągu tygodnia mam spotkanie pewne informacyjne, więc bd mogła się spokojnie dowiedzieć, czy na czas wakacji będę zmuszona zawiesić bloga, czy też nie.

Lipiec raczej będzie funkcjonalny: mam szkolenie szybowcowe wtedy, ale  napisze sb do przodu i na lotnisku w chwili przerwy zawsze bd mogła opublikować.

Jak będzie z sierpniem i wrześniem - nie wiem, gdyż to zależy czy będąc za granicą będę miała tam dostęp do internetu, czy też nie. Wybieram się na praktyki na drugi koniec Europy (prawdopodobnie Hiszpania), niedługo mam spotkanie to może się dowiem, jak tam będzie z 'kontaktem ze światem'. Obiecuję, że jak nam zapewnią darmową sieć to również i na ten czas napisze do przodu, aby co jakiś czas wam móc coś opublikować:) 

Tak wiem mną nosi znowu po świecie, ale cóż zrobić xD

Niby mogę wziąć normalne praksy w biurze podóży kilka km od mojego domu, ale po co skoro można jechać w nowe miejsca, do nowych ludzi i przeżyć kolejną mega przygodę? :D

To nic, stęsknicie się za mną za rok dopiero bo wtedy aż na 3 miesiace jadę do Grecji pracować xD O ile przejdę pomyślnie wszystkie kroki, jakie Erasmus mi narzucił, ale jestem na bardzo dobrej drodze póki co :D

Po przeczytaniu rozdziału zachęcam was do obejrzenia powyższego filmiku: Matt pokazał na nim idealnie coś, dzięki czemu część z was pewnie zaczai, dlaczego nie chcę siedzieć w jednym miejscu :D  

Rezygnacja z marzeń tylko dlatego że wymagają one czasu jest bezsensowna... Pamiętajcie: czas i tak upłynie!:)

PS: Marysia -  02:33 od razu z Tobą mi się skojarzyło xD <3

Pozdrawiam!:)

~~~~~

Za każde złe słowo chciałam przepraszać, usiąść mu na kolanach, wtulić się. Chciałam uciec, zabrać go, schować się gdzieś poza światem. Ale się nie udało. I najbardziej żałuję teraz czasu, który zmarnowałam na denerwowanie się na głupie rzeczy, które przecież sama robię, na pakowanie walizki, uciekanie, krzyki i kłótnie. Żałuję tego, że nie potrafiłam docenić tych rzeczy, które były tego warte, nawet te najdrobniejsze. Trzeba doceniać, cieszyć się życiem bez świadomości, że ktoś zaraz odbierze nam całe szczęście schowane w drugim, ukochanym ciele.

Po wczorajszej rozmowie z Michaelem byłam na siebie cholernie zła. Miałam się od niego izolować, miałam w końcu zacząć racjonalnie myśleć, i co? 

Tak czy siak chciałam odwiedzić tę plażę. Za tamtych czasów wiele ona dla mnie znaczyła, a bycie tam razem z nim będzie mnie tylko umacniać w przekonaniu, jak wiele straciłam. 

Wracałyśmy z Evą z cmentarza. Chciałam jak najwięcej czasu spędzić z rodzicami, gdyż tysiące kilometrów nas dzielące uniemożliwiały mi spotkania po moim wyjeździe. Oczywiście gdy Eva dowiedziała się, że znów dzień spędzi u boku Michaela - szczęściu nie było końca.

Faktem jest - że nigdy, żaden mężczyzna nie poświęcał jej tyle uwagi co Mike. Od razu odnalazła w nim to, czego tak bardzo pragnęła i czego tak bardzo jej brakowało. 

- Gorąco... - rzuciła, gdy już prawie byłyśmy pod domem Natali - Gorąco mi.

- Zaraz będziemy w domku. 

- Mamuś... A to nie Emilio? - spojrzałam w kierunku, w którym aktualnie patrzyła moja córka.

Co on tutaj robił do jasnej cholery? Stał pod domem Nat, oparty o swój samochód najwyraźniej na nas czekając. Nie powiem, że nie było mi to na rękę - chciałam spotkanie z Michaelem utrzymać przed nim w tajemnicy, aby znów nie robił problemów i scen.
- Kochanie, nic nie wspominaj o dzisiejszym wypadzie na plażę, dobrze?
- Dlaczego? - spojrzała na mnie pytająco.
- Po prostu, proszę Cię zrób to dla mnie... - urwałam, widząc że jest już blisko nas.
Posłałam mężczyźnie fałszywy uśmiech i pocałowałam go w policzek.
- Co tutaj robisz? - spytałam spoglądając mu w oczy.
- Pomyślałem, że może pojedziemy gdzieś razem - wyszczerzył się - A potem pojedziemy do mnie... - już chciał mnie pocałować, ale odsunęłam się lekko i rzuciłam najpoważniej jak mogłam:
- Eva źle się czuje, wolę zostać z nią w domu - spojrzałam na córkę z nadzieją, że nie wyda mnie przy mężczyźnie.
- Nie może zostać z Twoja przyjaciółką?
- Emilio, to jest moja córka, a nie Natalii.
- Ale zająć się może przecież?
- Dość - warknęłam, powoli tracąc cierpliwość - Zobaczymy się jutro.
- A jak jej nie przejdzie do jutra?
- To sobie poczekasz - przewróciłam oczami - Zadzwonię do Ciebie jutro rano.
- Posłuchaj mnie uważnie - syknął i podszedł do mnie łapiąc mnie za brodę unosząc moją twarz lekko do góry - Nie lubię, jak ktoś robi sobie ze mnie żarty.
- Emilio, to boli - spojrzałam na niego lekko przerażona, próbując zdjąć jego rękę, ale on zamiast tego jeszcze mocniej zacisnął nie pozwalając mi tym samym się ruszyć.
- I prawidłowo, ma boleć - zaśmiał się, a ja poczułam napływające mi do oczu łzy.
- Zostaw mamusię - Eva podeszła i przytuliła się do mojej nogi, również była bliska płaczu - Zostaw.
- Ty się gówniaro nie wtrącaj w sprawy dorosłych.
- Nie mów tak do niej - odepchnęłam go od siebie, czując nagły przypływ siły po tym jak się zwrócił do mojej córki - Nie masz prawa tak do niej mówić.

- A ty nie masz prawa robić ze mnie idioty - rzucił, a ja sama nie wiem czemu poczułam się winna całej sytuacji. Niby to on mnie teraz skrzywdził, jednak miał rację: okłamywałam go, robiłam z niego idiotę, gdyż przecież Eva wcale nie była chora, a nie chciałam po prostu, aby wiedział o spotkaniu z Michaelem.
- Przepraszam - szepnęłam z lekką pokorą w głosie - Jutro się zobaczymy, dobrze?
- Tak lepiej - uśmiechnął się triumfalnie, pocałował mnie krótko i wsiadł do swojego samochodu, odjeżdżając z piskiem opon.
- Mamusiu, dlaczego mu powiedziałaś, że jestem chora? - Eva spojrzała na mnie pytająco, a ja zdałam sobie sprawę jak złych nawyków uczę córkę swoim zachowaniem.
- Emilio byłby zły, że znów jedziemy gdzieś z Michaelem - ukucnęłam przy niej i powiedziałam prawdę, nie chcąc jeszcze jej dodatkowo okłamywać - Oni się zbytnio nie lubią, wiesz?
- A za co go przeprosiłaś? Przecież chciał Ci zrobić krzywdę... - przytuliła się do mnie, a ja byłam już bliska płaczu - On jest zły.
- To nie tak myszko - pocałowałam ją w czółko - Nie musisz się go bać, on nic nam nie zrobi. Obiecaj mi, że nie powiesz nic Michaelowi, o tym zdarzeniu, dobrze?
- Ale...
- Obiecaj - przerwałam jej i spojrzałam na nią stanowczym wzrokiem - Musisz mi obiecać, inaczej koniec z widywaniem się z Mike'm.
- No dobrze... Obiecuję - rzuciła zrezygnowanym głosem.
W momencie, gdy czułam ból fizyczny jaki mi sprawiał Emilio, przypomniał mi się mimowolnie ktoś, kto kiedyś bólem fizycznym ponoć okazywał mi swoją miłość: David. Nigdy nie zapomnę tego związku, jak i uczuć we mnie wtedy się tlących. Nawet Michael gdy dowiedział się o tym, uznał to za chore i nienormalnie. W końcu jak można celowo zadawać ból komuś, kogo się kocha? Chyba byłam już na to skazana, chyba własnie taka miłość była mi pisana. Znalazłam się chyba w krainie, gdzie przemoc jest najbardziej stabilną i wartościową walutą.

Podobno wszystko co się zaczyna, zawsze kiedyś się skończy. Każdy początek ma swój koniec. Chyba tak jest ze wszystkim, kto z nas czegoś w swym życiu nie zaczynał z zapałem, z ekscytacją i wiarą, by potem odczuwać smutek i gorycz końca. I jaki tu sens coś zaczynać ze świadomością nieuniknionego upadku? Jednak pamiętajmy, że unikając porażki, nigdy nie osiągniemy zwycięstwa. Unikając smutku, nigdy nie osiągniemy szczęścia. W życiu trzeba chyba jak najwięcej zaczynać i żyć z wiarą w swoje wybory, a może kiedyś uda się złamać to przywiązanie i miłość, końca do początku.

Wstałem o świcie, gdy Lisa jeszcze spała. Tym sposobem udało mi się rano wymknąć do studia, bez kolejnej kłótni z nią. Czas spędzony na muzyce zleciał mi niespodziewanie szybko. Nie wiadomo kiedy nastało południe, a ja przypominając sobie co to oznacza - mimowolnie się uśmiechnąłem. Pełen energii wybiegłem ze studia i w przebraniu jak za starych, dawnych czasów, pojechałem po Michelle swoim prywatnym samochodem. Gdy zajechałem pod mieszkanie Nat już czekały na mnie na dole.

- Przepraszam za spóźnienie - rzuciłem, gdy wsiadły do samochodu - Zasiedziałem się w studio i...

- Spokojnie, nie musisz się tłumaczyć - posłała mi swój piękny uśmiech - I tak po powrocie z cmentarza musiałam pomóc Natali w kilku rzeczach.

- Mike... - odezwała się Eva z tylnego siedzenia - Wyrosły Ci wąsy? - spytała lekko przerażona, na co razem z Michelle wybuchnęliśmy śmiechem.

- Nie, to tylko przebranie - wydusiłem w końcu z siebie - Żeby nikt nie nie rozpoznał - spojrzałem na nią we wstecznym lusterku.

- Aaaa - zamyśliła się - Ale przed nami nie musisz się ukrywać?

- Już się przyzwyczaiłam do tej zakazanej mordy - rzuciła Michelle na tyle cicho, abym tylko ja ja mógł usłyszeć.

Spojrzała na mnie i zaczęła się śmiać, co i ja również zrobiłem.

- Uwielbiasz to robić, prawda? - spytałem zerkając to na nią, to na drogę.

- Ale że co?

- Dokuczać mi - przygryzłem wargę - Nigdy nie przegapiasz okazji, aby mi dogryźć.

- Zbyt dużą frajdę mi to sprawia, by przegapiać okazje - zaśmiała się - Poza tym lubię, gdy się złościsz.

- A ja lubię, gdy się uśmiechasz - odpowiedziałem, na co spuściła zawstydzona wzrok i skupiła swoją uwagę na widoku za szybą.

Gdy zajechaliśmy na miejsce, od razu można było poczuć przyjemny zapach drzew i kwiatów, które dzięki braku ingerencji człowieka, długim pasem odgradzały plażę od reszty świata.

Zdjąłem z twarzy przebranie, zabierając ze sobą tylko kapelusz oraz parasol, który miał mnie chronić przed palącym słońcem, które dzisiaj było wyjątkowo dokuczliwe. Szum fal był niesamowitą muzyką dla uszu, po wielu godzinach spędzonych w sercu tętniącego życiem miasta. Jak zwykle plaża ta, oddalona od cywilizacji była cudownym schronem przed całym światem zewnętrznym. Pustka i cisza tutaj panująca, zawsze wpływała na mnie kojąco.

Przeszliśmy kawałek brzegiem w milczeniu. Mimo iż ta cisza biła mnie po uszach, czerpałem radość z tego, że była obok. Najpiękniejszym prezentem, który możemy dostać jest człowiek, który jest. Który daje obecność.. Każda miłość zaczyna się od obecności i do obecności się sprowadza. Dlatego też musimy być czujni. Wiedzieć jakich pytań nie zadawać, kiedy milczeć, dotykać, kiedy być, a kiedy zniknąć. Chcę być też przy niej pewny, że będzie dokładnie wtedy i w takim stopniu żebym ją czuł, a jednocześnie za nią tęsknił.

- Mamuś mogę wejść do wody? Chociaż troszeczkę? - podbiegła do nas Eva, która jak zawsze chodziła swoimi ścieżkami.
- Jasne, niedługo do Ciebie dołączę - uśmiechnęła się do córki po czym spojrzała na mnie - A Pan Jackson konik morski da się namówić czy boi się rekinów ?
- Chodź wredoto -złapałem ją za rękę i pociągnąłem za sobą.
Usiedliśmy na piasku pod pobliskim drzewem rosnącym przy wydmach. W cieniu mogłem pozbyć się wszelkich przedmiotów chroniącym mnie przed słońcem. Przez chwilę przyglądałem się dziewczynce bawiącej po kolana w wodzie, po czym spojrzałem na Michelle siedzącą obok mnie i bawiącą się kijkiem w piasku.
- W tym tempie dokopiesz się do Chin - rzuciłem, na co zaśmiała się po czym również na mnie spojrzała.
- Widzę, że naszemu Królowi żarcik się wyostrzył - przygryzła delikatnie wargę - Widzisz, kopanie patykiem jest tańsze niż prywatne samoloty.
- A gdybyś faktycznie mogła się dokopać w jedno miejsce na ziemi, co by to było?
- Na pokład. Chciałabym znów być na pokładzie.
- Pokładzie? - spojrzałem na nią zdziwiony.
- Na statku.
- Jakim statku? - nie kryłem zdziwienia - Czy...
- Tamten rejs... - zaczęła, a ja w końcu zrozumiałem o co jej chodzi - To był najpiękniejszy prezent jaki mogłeś mi dać.
- A pamiętasz, co Ci wtedy obiecałem? - spojrzałem na nią unosząc delikatnie kąciki ust - Obiecałem, że kiedyś znów Cię zabiorę.
- Mike, nawet o tym nie myśl - schowała twarz w dłonie domyślając się już co mi chodzi po głowie - Nie ma mowy.
- Dlaczego? Popłynęlibyśmy we trójkę, razem z Evą.
- Wykluczone.
- Obiecałem, daj mi dotrzymać słowa.
- Co na to Lisa? - spojrzała na mnie dość poważnie, co mnie lekko zbiło z tropu - Nie przyczynię się do rozpadu tego związku. Jeśli jesteś z nią nieszczęśliwy, to sam niszcz tę relację. To Twoje życie i Twoje decyzje, ale ja nie chcę mieć na nie jakiegokolwiek wpływu.
- Za późno - spuściłem wzrok wbijając go w piasek - Od kiedy pojawiłaś się w moim życiu, wszystko robiłem z myślą o Tobie.
-  Ciągłe spotkania nie ułatwią nam mojego późniejszego wyjazdu.
- Nie musisz wyjeżdżać - skwitowałem, patrząc jej prosto w oczy - Przecież...
- Już o tym rozmawialiśmy - przerwała mi - Obiecałam, że zostanę jeszcze trzy tygodnie, a w zasadzie Ty mnie zmusiłeś.
- I wcale tego nie żałuję - uśmiechnąłem się - Już Ci mówiłem, że będę palił wszelkie mosty, żeby Cię zatrzymać.
- Nie zostanę Mike - spojrzała na mnie poważnym, lecz przepełnionym bólem wzrokiem.
- Zaskakujące jak jednym spojrzeniem, jesteś w stanie odebrać mi całą pewność siebie, odwagę i ostudzić wszelki zapał.
- Przepraszam - szepnęła niemal niesłyszalnie, po czym oparła głowę na moim ramieniu - Za wszystko.
- Nie przepraszaj.
- Muszę się chyba wybrać do lekarza.
- Coś się dzieje? - zaniepokoiłem się i spojrzałem na nią niepewnie - O co chodzi?
- Ostatnio miewam częste bóle głowy. Jestem też jakaś zmęczona co do mnie niepodobne.
- Robiłaś badania?
- Mam zamiar - utkwiła wzrok w falach - I tak zapewne moje bóle głowy to nic w porównaniu z tym, co Ty musiałeś przejść po reklamie dla Pepsi.
- Uśmiechniesz się?
- Co? - zerknęła na mnie patrząc jak na wariata.
- Uśmiechnij się - powtórzyłem, a ona niepewnie uniosła lekko kąciki ust - Wiesz co mi powiedziała kiedyś mama, gdy mieszkaliśmy jeszcze w Gary? Że najpiękniejszy jest człowiek uśmiechający się z Twojego powodu. Szczególnie jeśli jest to człowiek, który ukradł Ci chociaż odrobinę wnętrza.
- O kradzież mnie osądzasz? - zaśmialiśmy się - Kradziej!
- Prędzej mi do porywacza, bo jeśli nie zgodzisz się na ten rejs, to będę zmuszony Cię uprowadzić i siłą zapakować na pokład.
- Wariat - walnęła mnie w ramię i spojrzała na biegnąca w naszą stronę Evę. Oczywiście nie mogłem przegapić okazji, aby 'wkopać' Miśkę na dobre z tą podróżą.
- Chodź na chwilę - wyciągnąłem do małej ręce, a ona bez zawahania podeszła do mnie siadając mi na kolanach - Pływałaś kiedyś statkiem?
- Michael! - Michelle warknęła, bo już wiedziała o co mi chodzi, jednak zignorowałem ją całkowicie.
- Nie, nigdy - dziewczynka nie spuszczała ze mnie wzroku - Czemu pytasz, Mike?
- Jeśli chcesz, możemy się wybrać na dwa dni na statek i popływać trochę po oceanie, co ty na to?
- Tak! - rzuciła mi się na szyję, a Michelle próbowała mnie chyba w tym momencie wykastrować wzrokiem - Ale... - nagle Eva oderwała się ode mnie i mówiła lekko przestraszonym głosem - Nie możemy...
- Czemu? - spojrzałem na nią podejrzliwie, bo coś mi nie grało tutaj, ta nagła zmiana decyzji - Eva, kochanie czemu nie możecie?
- Michael, daj jej spokój - rzuciła kobieta, jednak wiedziałem, że ona nie powie mi prawdy, więc wolałem ciągnąć za język Evę.
- Odpowiesz mi? - gdy zobaczyłem jak spogląda na mamę niepewnym wzrokiem, wiedziałem już, że coś jest nie tak. Byłem tego pewien... - Eva...?
- Nie możemy, bo on się może dowiedzieć. Nie chcę, aby zrobił krzywdę mamusi - zeszła z moich kolan i podeszła do Michelle przytulając się do niej mocno.
Myślałem przez chwilę, że się przesłyszałem. Nie trudno było się domyśleć, o kim mówiła dziewczynka. Jednak jaka krzywda? Musiało się coś dziać, skoro dziecko było przerażone do tego stopnia.
- Michelle? - postanowiłem spróbować coś z niej wyciągnąć - Chcesz mi o czymś powiedzieć?
- Eva przesadza - spuściła wzrok gładząc córkę po włosach - Mieliśmy iść się kąpać - zmieniła temat, jednak nie pozwoliłem się zbyć tak łatwo.
- Zrobił Ci coś? - rzuciłem poważnym tonem, nieświadomie zaciskając dłoń w pięść - Zabronił Ci się ze mną widywać, tak?
- To nie tak...
- Więc jak?
- Michel to moja sprawa - syknęła i wstała z piasku, jednak szybko znalazłem się obok niej tarasując jej drogę - Mike, odejdź.
- Najpierw mi powiesz, o czym mówiła Eva.
- Pokłóciłam się z nim dzisiaj.
- Tyle? - zaśmiałem się kpiąco - I dlatego Twoja córka jest tak przestraszona?
- Złapał mnie za ramię, trochę mną potrząsnął i się przestraszyła. To wszystko, nic mi nie zrobił, więc daj mi już święty spokój.
- Nie okłamujesz mnie?
- Nie - uniosła lekko kąciki ust i ruszyła przed siebie w kierunku oceanu.
Nim zdążyłem się poruszyć, usłyszałem tylko śmiech Evy i jej krzyk "Michael Berek!". Wiedząc już o co jej chodzi, ruszyłem za nią śmiejąc się i wygłupiając co najmniej jakbym był w jej wieku.

Ganialiśmy się po całej plaży, a Michelle miała z nas niezły ubaw. 

Mimo zabawy, która dawała mi mnóstwo radości - nie zapomniałem o słowach Evy. Nie wierzyłem Michelle, że wszystko jest w jak najlepszym porządku. Chciałem jej szczęścia. Aby była z kimś, kto będzie naj­lep­szym tatą na świecie dla jej dzieci. Lecz nie tym od za­rabiania pieniędzy, by rodzi­nie wiodło się le­piej, by było ją stać na naj­lep­sze ub­ranka i za­baw­ki. Po to, by był zaw­sze: przy szcze­pieniu, na spa­cerach, kiedy dziec­ko zacznie chodzić, gdy pier­wszy raz będzie wy­jeżdżać na ko­lonie. Bo to ta­kie ważne... By po prostu tworzyć rodzinę.

Przyglądałam się tym dwóm wariatom, uśmiechając do siebie pod nosem. Ciekawe, czy Mike jest świadomy, jak wiele wniósł do mojego życia? Jak wiele mnie nauczył? Jak bardzo zmienił moje życie, moje uczucia, poglądy? Jak wiele wciąż mi daje?

Reszta dnia na plaży minęła nieubłaganie szybko. Większość drogi powrotnej spędziliśmy w ciszy. Eva widocznie zmęczona całym dniem przymykała oczka na tylnym siedzeniu, zaś ja siedziałam zapatrzona w migający obraz za szybą.

- Masz plany na jutro? - z rozmyśleń wyrwał mnie Mike - Do południa jestem w studio, ale potem pomyślałem że może...
- Nie mogę - przerwałam mu, nie dając nawet dokończyć zdania - Jutro popołudniu jestem już umówiona.

- Z Emilio? - zaśmiał się kpiąco, ale zignorowałam jego ton.

- Owszem, chyba nie takie dziwne, skoro jesteśmy razem.
- Tak udawanego związku dawno nie widziałem.

- Masz racje, przebijasz nas tylko Ty z Lisą - odgryzłam się - Proszę nie zaczynaj już, jak nie chcesz się na koniec pokłócić.

- Nie myśl, że uwierzyłem w tę bajkę co mi sprzedałaś na plaży. Dowiem się, co ten gnój Ci zrobił.
- Zamknij się - syknęłam, nie chcąc zaczynać tematu przy małej, aby nie pogrążyła mnie jeszcze bardziej - Nie Twój zasrany interes.

Znów się zaśmiał pod nosem, ale nic nie odpowiedział. Nie odzywaliśmy się już do siebie aż do końca podróży. Gdy zaparkował pod domem Nat, spojrzał na mnie tymi swoimi wielkimi oczami i rzucił ze skruchą w głosie:

- Michelle, przepraszam... Po prostu się martwię i...

- Nie szkodzi - posłałam mu fałszywy uśmiech - Niepotrzebnie się martwisz.

- A co z rejsem? - przygryzł delikatnie wargę po czym sie wyszczerzył głupkowato - Wiesz, że Ci nie odpuszczę.
- Daj mi się zastanowić, ok? - również się uśmiechnęłam, po czym dałam mu buziaka w policzek i rzuciłam wychodząc z samochodu - Żegnaj.
- Nie żegnaj, tylko do zobaczenia - poprawił mnie, na co skinęłam tylko głową, po czym pomogłam wysiąść mojej córce z samochodu.

Gdy weszłyśmy do mieszkania poczułam wyraźną ulgę. Cały ten dzień, od samego rana był dla mnie ciężki. Po wykonaniu kilku rutynowych czynności, gdy w końcu położyłam Evę do łóżka, poszłam do salonu, gdzie siedziała przed TV Natalia, oglądająca znów jakieś badziewia. Ubrana w luźny dres, w końcu usiadłam na kanapie obok przyjaciółki, mogąc się całkowicie zrelaksować.

- Masz - Nat podała mi pudełko ze słodyczami, którymi oczywiście nie pogardziłam - Masz minę zbitego psa.

- Bo tak się właśnie czuję - odpowiedziałam, gryząc kawałek ciasta - Mam dość facetów. Emilio i Michaela tak samo.
- Ja Ci mówiłam, sama się wkopałaś kochana - pogroziła mi palcem i znów utkwiła wzrok w telewizorze.
- Mogę mieć do Ciebie prośbę? - spytałam niepewnie.
- Jasne, co jest?
- Zajęłabyś się jutro Evą? Popołudniu Emilio chciał się spotkać a...
- A on zapewne nie chce widzieć Evy - zaśmiała się - Ja nie wiem po co ty ciągniesz tę gierkę z tym idiotom.
- Zaopiekujesz się nią? - ponowiłam pytanie, lekko oburzona jej kolejnymi wywodami - Popołudniu...
- Powiem Ci tak - przerwała mi - Tom znów wyjechał na kilka dni. Mam teraz urlop w pracy, więc z chęcią zajmę się małą - uśmiechnęła się - Wezmę ją rano na zakupy, potem pójdziemy do kina i do zoo. A Ty masz prócz wizyty z tym palantem zrobić coś w końcu dla siebie.
- Dla siebie? To znaczy?

- No nie wiem... Żyj po prostu! Od sześciu lat siedzisz w domu, nie masz nikogo poza Evą... Jakaś adrenalinka, małe wyzwanie czy po prostu odpoczynek z samą sobą dobrze Ci zrobi.

- Wiesz co... - zamyśliłam się i uśmiechnęłam sama do siebie - Chyba nawet mam pewien pomysł.
- No i właśnie! Dobra, ja idę się wykąpać. Nie zjedz tylko wszystkich ciastek, bo będziesz szersza niż wyższa - puściła mi oczko i wyszła z salonu, zostawiając mnie samą.
Przeanalizowałam jeszcze kilkakrotnie swój pomysł. Skoro mam coś zrobić dla siebie, to w sumie czemu nie pójść na całość? Nat miała rację - od dawna, nie robiłam nic z myślą po prostu o sobie. Przydałaby mi się chwila adrenalinki, bycia tylko z swoimi myślami. W końcu chwyciłam komórkę i wykręciłam numer Maxa, który odebrał jak zawsze bardzo szybko.
- Miśka! - rzucił radośnie do słuchawki - A cóż to? Znów planujesz wpaść do mnie z Evą i Michaelem na teren?
- Nie, dzwonię w innej sprawie - przygryzłam nerwowo wargę - Masz jeszcze ten swój motor?
- Pewnie że mam. To moja perełka, ostatnio dawałem go do kapitalnego remontu, chodzi jak złoto - zamyślił się - A czemu pytasz?
- Zechciałbyś mi jutro z rana go wypożyczyć na kilka godzin?
- Jaja sobie ze mnie robisz? - zaśmiał się - Nigdy w życiu nie poznałem bardziej nienormalnej i powalonej osoby od Ciebie, zapomnij!
- No weź - próbowałam udawać obrażony ton, ale w rezultacie zaczęłam się śmiać z jego słów - Chcę w końcu się rozerwać, nie możesz tego dla mnie zrobić?
- Rozerwać czy zabić? Kobieto Ty samochodem łamiesz każdy możliwy przepis, a ta maszyna się rozpędza w...

- Dobra no! - przerwałam mu krzycząc do słuchawki - Baaaaardzo proszę! Tylko na kilka godzin. Oddam przed południem w nienaruszonym stanie.

- Natalia wie?

- No coś ty - przewróciłam oczami - Uznałaby że jestem nienormalna. Powiem jej po fakcie.

- Dobra, przyjedź jutro rano i pogadamy.
- Tak! Kocham Cię braciszku - cmoknęłam mu do słuchawki na co się zaśmiał - Zawsze marzyłam, aby mieć takie rodzeństwo jak Ty i Nat.
- Dlatego zadbaj o to, aby Eva takie miała.
- Na pewno nie pozwolę, aby była jedynaczką, tak samo jak ja.
- No to do jutra blond paskudo. Szykuj się, że jutro nim dostaniesz moje maleństwo to zrobię Ci porządne kazanie.
- Tak jest cowboy'u  - zaśmialiśmy się - W takim razie do jutra. Dobranoc.
- Dobranoc - rozłączyłam się.
Szczęśliwa wyszłam z salonu i udałam się do pokoju Evy. Weszłam cichutko skradając się do łóżeczka, gdzie spała już moja córeczka. Usiadłam na skraju i pochyliłam się nad dziewczynką, składając na jej policzku drobny pocałunek. Nakryłam mocniej kołdrą i siedziałam tak jeszcze chwilę, zapatrzona w jedyną istotę na ziemi, która była moja. W każdym tego słowa znaczeniu. Była jedyną osobą, od której miałam gwarancję wiecznej i czystej miłości.
Pamiętam jak moja mama mi powtarzała, że nigdy nie należy wychowywać dziecka tak, aby było bogate. Trzeba wychowywać je tak, aby było szczęśliwe. Bezwarunkowo szczęśliwe. A czemu? Bo aby kiedy dorośnie, znało wartość rzeczy, a nie ich cenę.

***
Komentarz = to motywuje!

~~~~~

„Serce czyste, troskliwe i uczuciem mocne jak opoka, 

między dwojgiem ludzi, 

i nigdy na pokaz.”