Rozdział 19

Rozdział dedykuję... A w sumie pozostanie to tajemnicą :D Może osoba ta domyśli się, że o nią chodziło;)))

Dzisiaj wyjątkowo pogadam sobie na koniec notki, bo bd chciała poruszyć kilka kwestii poruszonych w tymże rozdziale, ale aby nie spoilerować zrobię to na koniec:P

Zapraszam:)

~~~~~

Pa­miętacie ten mo­ment, kiedy ja­ko dziec­ko, w wieku koło sied­miu lat, ma­lowaliście ob­ra­zek i niebo to niebies­ki pa­sek u góry kar­tki? I wte­dy przychodzi ten mo­ment roz­cza­rowa­nia, kiedy nau­czy­ciel mówi ci, że tak nap­rawdę niebo zaj­mu­je cała wolną przes­trzeń na ry­sun­ku. I to jest ta chwi­la, kiedy życie zaczy­na być co­raz bar­dziej skom­pli­kowa­ne i nieco nud­niej­sze, po­nieważ za­malo­wywa­nie kar­tki na niebies­ko jest raczej nużącym zajęciem. Ja mimo iż czułem się wciąż po części tym małym dzieckiem, zaczynałem dostrzegać w tych z pozoru nużących rzeczach piękno. Bo czy błękit nieba nie jest cudowny? Zamalowywanie jest raczej nudne, ale czasem trzeba się w życiu wysilić dla niepowtarzalnego efektu końcowego.

Mój szofer pojechał już po Michelle i Evę, ja zaś od rana byłem na miejscu sprawdzając czy wszystko na statku jest tak jak być powinno. Nie chciałem żadnych niespodzianek, no może poza jedną, którą sam szykowałem na dzisiejszy dzień. Przeszedłem po pokładzie podchodząc do barierki. Miałem na sobie przebranie, gdyż chciałem uniknąć rozgłosu i zlotu fanów, a przede wszystkim mediów i prasy. Od rana uśmiech nie schodził mi z twarzy. To miał być cudowny dzień i nie pozwolę aby cokolwiek lub ktokolwiek mi go zniszczył.
Spojrzałem w wodę, która spokojnie obijała się o ściany statku. Pogoda była zaskakująco piękna jak na końcówkę lata. Bezchmurne niebo, delikatny wiaterek i słońce, które miałem wrażenie że się do mnie uśmiecha.
W końcu zobaczyłem jadące w naszą stronę Porsche, które specjalnie kazałem wziąć szoferowi zamiast limuzyny, aby nie wzbudzać żadnych podejrzeń. Zatrzymali się nieopodal, a po chwili z pojzadu wyskoczyła Eva, biegnąca już w moją stronę, nawet nie myśląc by poczekać na mamę.
- Michael! - krzyknęła wbiegając po schodach na pokład i rzucając mi się w ramiona - Nie mogłam się już doczekać!

- Ciii - przykucnąłem przy niej kładąc jej palec na ustach - Nie krzycz skarbie, mam przebranie i nikt nie może wiedzieć, że to ja. Dopóki nie wypłyniemy nie mów do mnie po imieniu, zgoda?

- Przepraszam - rzuciła ze skruchą, na co ją mocno do siebie przytuliłem.
- Nic się nie stało kochanie - ucałowałem ją w skroń - Nie masz mnie za co przepraszać.

- Co znów przeskrobała? - spojrzałem na Michelle idącą w naszą stronę. Uniosła lekko kąciki ust i gdy się podniosłem, ku mojemu zdziwieniu złożyła na moim policzku drobny pocałunek - Nic się tutaj nie zmieniło.

- Owszem - rozejrzałem się po pokładzie.
- Szefie, a to gdzie? - spytał nagle Simon niosąc walizki z samochodu, którym przyjechały - Dać do...
- Daj do mojej kajuty na razie - uśmiechnąłem się do niego i dopiero po chwili się zorientowałem, że jeszcze nie znają się ze sobą - Michelle, Eva... To jest Simon, będzie z nami płynął i sprawował opiekę na statku przez te dwa dni. 

- Miło mi - kobieta wyciągnęła do niego rękę, którą mężczyzna uścisnął posyłając niepewny uśmiech - Ale to chyba nie z nim płynęliśmy za pierwszym razem?
- Nie, Ignacio niestety zwolnił się i wrócił do domu we Włoszech - spojrzałem na nią - Chodźcie, pokażę wam wasze kajuty - pociągnąłem kobietę za rękę, nie przestając się uśmiechać.
Zeszliśmy na dolny pokład, który od naszego pierwszego rejsu uległ małej zmianie.
- Robiłeś remont? - spytała rozglądając się w koło - Ślicznie tutaj.
- Chciałem trochę odświeżyć to miejsce. Tutaj będzie wasza kajuta - otworzyłem wielkie drewniane drzwi i wszedłem za nimi do środka.
Eva pierwsze co to rzuciła się wielkie łóżko posłane białą jak śnieg pościelą. Michelle odsłoniła zasłony wpuszczając do pomieszczenia światło. Na największej ścianie była wielka szafa połączona z komodą i toaletką.
- Tutaj macie łazienkę - wskazałem na białe drzwi w rogu - Moja kajuta jest na korytarzu tuż obok.
- Dziękuję - szepnęła Michelle podchodząc do mnie i ściskając mocno.
- Wiesz... - szepnąłem jej do ucha tak, aby Eva nie słyszała - Jak nie podoba Ci się ta kajuta, zawsze możesz spać w mojej...
- Twoje niedoczekanie - walnęła mnie w ramię na co się zaśmiałem.
Po rozpakowaniu walizek, gdy statek odbił już od brzegu. za namową Evy udaliśmy się na najniższe piętro gdzie mieścił się basen.

Oparta o ściankę basenu przyglądałam się Michaelowi i Evie wygłupiającym się jak małe dzieci. Od zawsze wiedziałam, że Mike marzył o dużej, pełnej rodzinie, dzieciach, możliwości spędzania z nimi czasu... Dlaczego więc mu to odebrałam? Sama już nie wiem, co mną kierowało te sześć lat temu. Jednakże kiedy prześledzę jak wielką karierę przez ten czas zrobił, ile osiągnął dzięki temu, że odeszłam - nie żałuję tej decyzji. Mimo wszystko gdy patrzę na to teraz, serca mi pęka widząc ich razem. 

- Michelle? - Mike podpłynął do mnie widząc, jak się zamyśliłam - Wszystko gra?

- T.. Tak - posłałam mu słaby uśmiech, zatrzymując mimowolnie wzrok na jego torsie - Choroba się nasiliła? - spytałam znów patrząc mu prosto w oczy. Gdy wyciągnęłam rękę by dotknąć jednej z plamek na jego piersi odsunął się ode mnie gwałtownie.
- Nie patrz - rzucił z bólem w oczach, po czym bez słowa wyszedł z basenu zmierzając w kierunku niewielkiej szatni.

- Co się stało? - nawet nie wiem kiedy Eva znalazła się obok mnie.
- Nic kochanie - ucałowałam ją w czoło - My też już wychodzimy. 

Spojrzałam znów w kierunku, w którym zniknął mi z oczu Mike. Wiedziałam jak bardzo źle się czuje w swojej skórze, ze swoją chorobą, która nie znała litości. Od kiedy ostatnio widziałam go bez większej części garderoby, ilość przebarwień była o wiele mniejsza. Nie chciałam go urazić, ale chyba jednak to zrobiłam. Od zawsze uważałam że jest pięknym i atrakcyjnym mężczyzną. Nie miało znaczenia to jak jego ciało się zmieniało, był piękny, bo był sobą.
Po niecałej godzinie opuściłam swoją kajutę spoglądając ostatni raz w stronę śpiącej Evy. Czekając na mnie zasnęła, więc postanowiłam dać jej wypocząć i najciszej jak potrafiłam wymknęłam się z pomieszczenia, kierując schodami na górny pokład. Na jednym z leżaków siedział Michael, zaczytany w jakiejś książce. Duży parasol ochraniał go przez słońcem, a delikatny wiaterek targał jego ciemne loki. 

- Mogę? - zapytałam niepewnie wskazując na mieszczący się obok niego podwieszany fotel. Skinął tylko twierdząco głową, po czym znów zatopił się w lekturze. 

- Michael, przepraszam Cię... Nie chciałam, byś źle odebrał moje słowa. Mike? Proszę spójrz na mnie - niechętnie oderwał wzrok od tekstu i nasze oczy w końcu się spotkały - Nie chciałam aby...
- Wiem - przerwał mi - Po prostu mam dość opinii na temat mojego wyglądu.
- Uważam, że jesteś piękny - rzuciłam jak najbardziej poważnie, a na jego twarzy spoczął delikatny rumieniec, którego o dziwo dawno u niego nie widziałam - Żadna choroba tego nie zmieni.

- Dziękuję - szepnął unosząc delikatnie kąciki ust.

- Co czytasz? - spytałam nagle chcąc zmienić ten trudny dla niego temat - To jest Pismo Święte?
- Owszem - zamknął książkę przyglądając się okładce - Ostatnio często do niego zaglądam.
- Wiesz... Historia uczy nas, że żadna inna przyczyna nie przyniosła tyle śmierci co właśnie słowo boże.

- Jesteś niewierząca? - spojrzał na mnie pytająco, pierwszy raz zadając pytanie w kwestii mojej religii - Nie musisz odpowiadać, jeśli nie chcesz.

- Przestałam gdy skończyłam 15 lat - odpowiedziałam wbijając wzrok w drewnianą podłogę.

- Nawet po śmierci rodziców nie zmieniłaś zdania?
- Po ich śmierci tym bardziej utkwiłam się w przekonaniu, że moje rozumowanie jest słuszne - zmarszczyłam brwi - Skoro tak kocha, to czemu każe cierpieć? Czemu daje życie, by je odebrać? Mordercom pozwala zabijać, a niewinne dzieci w Afryce umierają z głodu. Jak może się temu przyglądać z tą ponoć wielką miłością? Jeśli nawet jakiś bożek tam gdzieś jest, to powinien ponieść karę śmierci, za te wszystkie zbrodnie przeciwko ludzkości.

- Z te­go, że nie wie­rzysz w Bo­ga, nie wy­nika jeszcze, że On w ciebie nie wierzy - posłał mi swój przepiękny uśmiech - On Cię kocha, bez względu na wszystko. Dlaczego go odtrącasz?
- Odmawiam wiary w boga, który jest główną przyczyną konfliktu na świecie, głosi rasizm, seksizm, homofobię i ignorancję a potem zsyła mnie do piekła bo to ponoć ja jestem 'zła' - spojrzałam na Michaela, który był wyraźnie zdziwiony jak i poniekąd zraniony moimi słowami - Nie mam nic przeciwko zorganizowanej religii, każdy czegoś w życiu potrzebuje. Ale ja po prostu nie przyjmuję tej wiary… Myślę, że wszyscy powinniśmy być dobrzy, uczciwi, troszczyć się o innych i ciężko pracować.

- Oczywiście. Każdy powinien czynić i szerzyć dobro. Jednak celem życia człowieka jest wędrówka do Boga. 

- Jasne - zaśmiałam się kpiąco pod nosem -W takim razie jednak Bóg jest okrutny, jeśli powołuje do życia, a później odbiera je wbrew naszej woli.

- Wiem, że zabolała Cię strata rodziców - przybliżył się do mnie, nie spuszczając ze mnie wzroku - Ale bez ciemności nie byłoby światła, bez smutku radości. Bóg nie zsyła nam rozpaczy aby nas zabić, lecz by nowe pobudzić w nas życie.

- Mike nie przekonasz mnie - pokręciłam przecząco głową - Każdy myślący człowiek jest ateistą. Odpowiednio czytana Biblia jest najpotężniejszym kiedykolwiek wymyślonym sprzymierzeńcem Ateizmu. Wiara różni ludzi... Skoro mamy nie mieszkać z ukochaną osobą przed ślubem, nie możemy uprawiać miłości i tym samym nie poznać partnera, jak mamy się zdecydować na życie z nim na wieki? Stąd się właśnie biorą kłótnie, rozwody, rozstania i cierpienie, w tym niczemu niewinnych dzieci. Jego nakazy są przeciwieństwem tego, jak nas stworzył, jakie dał nam potrzeby i cechy. 

- Michelle... Wiara daje szczęście, daje nadzieję i niesie ze sobą pomoc. Dlaczego nie chcesz tego dostrzec? Wierzę, że życie warte jest, aby je przeżyć. Twoja wiara pomoże ci uczynić je pełnym wartości.

- Czyli że co? Nie jestem szczęśliwa bo nie wierzę? - zaśmiałam się pod nosem - Twierdzenie, że wierzący czuje się szczęśliwszy od niewierzącego, nie znaczy nic więcej jak to, że pijany jest szczęśliwszy od trzeźwego. To nie jest tak jak mówi Biblia, że Bóg stworzył człowieka na swój obraz i podobieństwo. Wprost przeciwnie: człowiek stworzył Boga na własne.Wszystkie biblijne cuda znikną wraz z postępem nauki. Gdyby skazać Boga na życie życiem, które narzucił ludziom, popełnił by samobójstwo. 

-Owszem, zdarzają się ludzie, którzy twierdzą, że głodu Boga nigdy nie mieli. Być może to prawda, bo takich deklaracji doświadczalnie zweryfikować się nie da - mówiąc to nie spuszczał ze mnie wzroku - Musimy zatem wierzyć tym, którzy mówią, że wiary nie mają ani jej nie potrzebują. Jednak powszechność wiary w Boga jest tak ogromna, iż obojętność wobec niej lub tym bardziej brak pytania o Boga pozostają czymś osobliwym i bardzo dziwnym. Do Boga na ogół dochodzimy dwiema drogami, przy czym obie są wpisane w naturę człowieka.

- Zwrócić więc uwagę, że wszystkie dzieci rodzą się ateistami i nie mają pojęcia o Bogu. Każdy z nas urodził się ateistą. Fakt, iż jakiś pogląd jest szeroko rozpowszechniony, nie stanowi żadnego dowodu na to, że nie jest on całkowicie absurdalny. Jeśli weźmiemy pod uwagę, że większość ludzkości jest zwyczajnie głupia, należy oczekiwać z dużym prawdopodobieństwem, iż powszechnie panujące przekonania będą raczej idiotyczne niż rozsądne. Z religią i bez niej dobrzy ludzie zachowują się dobrze, a źli - źle, ale żeby dobry człowiek czynił zło : do tego potrzeba religii.

- Nie możesz obwiniać Boga za błędy ludzi... - zmarszczył brwi - Źli sami sobie pracują...

- A te dzieci? - przerwałam mu - Te małe dzieci umierające w szpitalach, głodujące, gwałcone i poniżane, one również sobie na to zapracowały? - nie odpowiedział mi nic spuszczając wzrok, więc kontynuowałam - Największym wrogiem wiedzy nie jest ignorancja, tylko iluzja wiedzy. Religia jest pełna przemocy, nielogiczna, nietolerancyjna, nierozerwalnie złączona z takimi pojęciami jak rasizm, ustrój plemienny czy bigoteria; zakorzeniona w ignorancji i wrogo nastawiona do wszelkich prób poznawczych, pogardliwa wobec kobiet i narzucana dzieciom.Czy nie można widzieć po prostu, że ogród jest piękny, bez konieczności uwierzenia, że kryją się w nim wróżki?

- Nie porównuj tego tak - rzucił trochę oschlej, widocznie po części zdenerwowany już moimi wypowiedziami - Wiara podaje nam to, czego rozum nie może pojąć. Wierzyć można tylko wbrew całej historii i logice świata. Lecz na tym właśnie polega istota wiary: na negacji wszelkich argumentów przeciw istnieniu Boga. Wiara jest marzeniem, a więc czymś piękniejszym i doskonalszym od siły rozumu. Jest kwestią serca.

- W Boga nie wierzę i w jego sprawiedliwość też nie wierzę. Sami tu na ziemi musimy wymierzać sprawiedliwość. Już jako małe dziecko poczułam się zmęczona religią. Wierzę w ludzkość, wierzę w ludzi, ale nie wierzę w coś, czego istnienie przez tysiąclecia nie zostało potwierdzone absolutnie żadnym dowodem - przygryzłam lekko wargę, próbując dobrać słowa tak, aby go nie zranić - Odkryłam, że całkiem dobrą strategią, gdy ktoś pyta mnie, czy jestem Ateistką, jest uświadomić mu, że on również jest ateistą. Wszak nie wierzysz przecież w Zeusa, Apollona, Amona Ra, Mitrę, Baala, Thora, Wotana, Złotego Cielca ani w Latającego Potwora Spaghetti. Ja po prostu poszłam o jednego Boga dalej.

- W takim razie jaka jest Twoja teoria na to wszystko, całe piękno co nas otacza? - rozejrzał się wokół i znów spojrzał na mnie - Słucham więc.

- Spójrz na to tak: niesamowitym jest, że każdy atom naszego ciała pochodzi z gwiazdy, która eksplodowała. Atomy w naszej lewej ręce prawdopodobnie pochodzą z innej gwiazdy niż te w prawej. To najbardziej poetycka rzecz w fizyce: wszyscy jesteśmy gwiezdnym pyłem. Nie było by nas, jeśli gwiazdy by nie eksplodowały, ponieważ pierwiastki takie jak węgiel, azot, tlen, żelazo, wszystko, co jest istotne dla ewolucji, nie zostało stworzone u zarania czasu. Powstały one w nuklearnych paleniskach gwiazd, które były na tyle uprzejme by eksplodować, żeby te pierwiastki mogły się znaleźć w naszych ciałach. Dlatego zapomnij o Jezusie. Gwiazda umarła byś mógł być tu dzisiaj.

- Nie zgadzam się z Tobą - pokręcił przecząco głową - Nie masz racji.
- Masz prawo - uśmiechnęłam się do niego - Masz prawo się ze mną nie zgadzać, tak samo jak ja ma prawo nie zgadzać się z Tobą. Nie będę Cię przekonywać do swoich poglądów, jeśli mają one uczynić Cię nieszczęśliwym. Ta czy siak teraz jesteśmy zdani tylko na siebie. Na to co mamy tutaj, co możemy poczuć i dotknąć, cała reszta wyjdzie w praniu.

- Tu jesteście! - rozmowę przerwała nam biegnąca w naszą stronę Eva - Zasnęłam chyba - wdrapała się mi na kolanka i spojrzała na Michaela - Mike, kiedy ta niespodzianka?
- Jaka niespodzianka? - spojrzałam na nich pytającym wzrokiem wiedząc już dobrze, że Ci dwoje się zgadali i coś knują pod moją nieuwagę.
- Nie interesuj się bo kociej mordki dostaniesz - wystawił mi język - Dowiesz się w swoim czasie.

Rozmowa z Michelle dała mi wiele do myślenia. Nie potrafiłem zrozumieć, pojąć jej sposobu myślenia w tych kwestiach. Nigdy nie zastanawiałem się nawet nad tym czy i w co wierzy. Jej słowa mnie zaskoczyły, nie wiedziałem już nawet jak odpierać jej argumenty, podczas gdy moje ona zniżała do poziomu podkładu. Nie potrafiłem zrozumieć jak może być szczęśliwa z takim podejściem, nigdy nikt nie zasiał we mnie takiego ziarna wątpliwości w wszystko, tak jak ona to zrobiła.

Dzień minął nieubłaganie szybko. Słońce zaczynało powoli chować się za horyzont, a my z Evą postanowiliśmy wcielić w końcu swój nikczemny plan w życie.

- Jesteś pewna, że się kąpie? - spytałem dziewczynki chcąc się upewnić.

- Tak, znając mamę to szybko nie wyjdzie - zaśmiała się i otworzyła lodówkę - Ale duży!
- Świetny, nie? - uśmiechnąłem się od ucha do ucha wyjmując wielki tort z górnej półki - Pewnie myśli, że zapomnieliśmy o jej urodzinach.
- Pewnie sama o nich nie pamięta - rzuciła dziewczynka mocując się z pudełeczkiem gdzie były schowane świeczki.
- Poczekaj, pomogę Ci - rozdarłem papier starając się nie połamać przy tym żadnej świeczki - A teraz siadaj i układaj. Tylko nie podjadaj! - pogroziłem małej palcem, na co się zaśmiała.

- Zobacz - podała mi po chwili jakąś kolorową kartkę - Zrobiłam dla mamusi. 

- Śliczne - uśmiechnąłem się na widok kolorowej laurki, oglądając ją dokładnie w każdym calu - Zrobisz mi taką kiedyś? - objąłem dziewczynkę od tyłu całując w skroń i oddając prezent dla mamy.

- Pewnie! Kiedyś rysowałam laurki dla tatusia, na wypadek gdyby jednak wrócił. Mogę Ci taką zrobić, bardzo Cię kocham Mike - niespodziewanie przytuliła się do mnie oplatając swoimi małymi rączkami moją szyję.
Poczułem jak w oczach zbierają mi się łzy. Nie potrafiłem chyba pogodzić się z tym, że niektórzy odtrącają to, za co ja oddałbym wszystko. Za taką laurkę z napisem 'Dla taty', za codzienny uśmiech dziecka, jego bezwarunkową miłość i słowa 'kocham Cię tatusiu'. Co może być piękniejszego? W takich momentach właśnie chyba najbardziej uświadamiam sobie, jak bardzo widać w tym dzieło samego Boga.

- Michael chyba wyszła... - nagle oderwała się ode mnie i spojrzała w stronę wyjścia z kuchni.

Również usłyszałem jakieś szmery i jak poparzony rzuciłem się w stronę szuflady wyjmując zapałki i odpalając szybko wszystkie świeczki. Eva zgasiła szybko światło i podbiegła do mnie z wielkim uśmiechem na twarzy.

Nie czekaliśmy długo, jak do kuchni weszła niczego nieświadoma Michelle zapalając ze spokojem światło. 

- Niespodzianka! - krzyknęliśmy z Evą równocześnie, a kobieta aż poskoczyła łapiąc się lady, jakby z wrażenia miała zaraz upaść na podłogę. Zmierzyła nas wzrokiem po czym uśmiechnęła się i złapała dłonią za czoło.

- Kompletnie zapomniałam, że mam dzisiaj urodziny - zaśmiała się, po czym Eva jako pierwsza wystartowała przytulając się do mamy i składając jej życzenia.

- Zobacz co mam dla Ciebie - zadowolona wręczyła mamie laurkę - Podoba Ci się?

- Jest przepiękna, dziękuję kochanie - pocałowała ją w policzek i mocno przytuliła do siebie.

Gdy w końcu się od siebie odkleiły, Michelle spojrzała na mnie a ja mimowolnie się zaśmiałem, czując w sercu niepohamowaną radość.

- To chyba teraz moja kolej? - podszedłem do niej i przytuliłem mocno, szepcząc jej na ucho życzenia - Dużo zdrowia, radości, uśmiechu, szczęścia, miłości no i seksu - zaśmiała się, po czym ciszej dodałem tak, aby mogła tylko ona usłyszeć - Te dwa ostatnie to ze mną oczywiście miałem ma myśli.

- Głupek - walnęła mnie w ramię po czym pocałowała w policzek i znów mocno się do mnie przytuliła, chowając twarz w moje włosy.

- Prezent dostaniesz później - wymamrotałem odgarniając jej kosmyk włosów za ucho, patrząc prosto w jej błękitne niczym ocean oczy.

- Nie mogłeś mi dać lepszego prezentu niż to wszystko - rozejrzała się wokół po czym znów jej wzrok spoczął na mnie.
- Mamuś teraz świeczki! - pociągnęła ją nagle Eva za rękę w stronę stołu gdzie stał tort - Pomyśl życzenie - nakazała, na co Michelle przymknęła oczy na chwilę, po czym jednym wydechem zgasiła wszystkie na raz.
- O czym pomyślałaś? - spytałem stając obok niej.
- Nie mogę powiedzieć, bo się nie spełni - rzuciła mi triumfalny uśmiech po czym zajęliśmy się pałaszowaniem tortu.
Wieczór upłynął nam... Czy złym będzie określenie, gdy użyję słowa 'rodzinnie'? Tak, poczułem pierwszy raz od wielu lat, że mam rodzinę. Mam dla kogo żyć, uśmiechać się, z kim porozmawiać, mam przy sobie kogoś, kto nawet przez chwilę nie traktuje mnie jako gwiazdy. Czułem się przyjacielem, partnerem, kochankiem, a momentami przez Evę: nawet ojcem. Były dla mnie rodziną, której nie mogłem stracić.
- Jesteś już śpiąca? - rzuciła Michelle widząc jak dziewczynka ziewa, opierając się główką o moje ramię.
- Nie, muszę ograć Michaela - rzuciła ponownie kostką - Nie dam mu znów wygrać.
- Nie masz ze mną szans w Monopoly, mówiłem Ci - szturchnąłem ją delikatnie śmiejąc się - Ja się nie dam do bankructwa doprowadzić.
- Chodź kochanie i tak już kończymy grę - wyciągnęła do małej rękę, którą dziewczynka w końcu chwyciła. 

- Dobranoc Mike - ucałowała mnie jeszcze na koniec w policzek - Jutro Cię ogram.
- W takim razie czekam - zaśmiałem się - Wrócisz zaraz? - rzuciłem do Michelle gdy były już w drzwiach.
- Oczywiście - odpowiedziała mi posyłając jednocześnie uśmiech - Niedługo wrócę.
Gdy zniknęły mi z oczu zabrałem się za sprzątanie gry z podłogi. Po dziesięciu minutach gdy Michelle jeszcze nie było, podszedłem do lustra, naciągając kołnierzyk koszuli i spojrzałem na swoje plamki pod obojczykami. Przełknąłem głośno ślinę, całą swoją uwagę skupiając na jasnym przebarwieniu, przejeżdżając po nim palcem. Nagle poczułem jak ktoś przylgnął do moich pleców. Podniosłem lekko wzrok i w lustrze zobaczyłem Michelle przytulającą mnie od tyłu i wpatrującą się z uwagą na to co robię. Odwróciłem się do niej i już miałem coś powiedzieć, gdy ona przyłożyła mi tylko palec do ust i zapięła guzik od koszuli, zbliżając jednocześnie swoją twarz do mojej po czym szepnęła mi do ucha: 'nie doszukuj się niedoskonałości tam gdzie ich nie ma'. Spojrzałem jej prosto w oczy, zatrzymując po chwili wzrok na jej wargach, których smak znałem już na pamięć. Gdy już miałem ją pocałować odsunęła się obejmując rękoma brzuch, jakby się bała, że zrobię jej krzywdę.
- Mike... Ja nie mogę tak. To przeze mnie się rozstałeś z Lisą... To wszystko moja wina... - podszedłem do niej i złapałem za podbródek zmuszając by spojrzała na mnie swoimi już zaszklonymi oczami.

- Wiesz... Mam już tego po dziurki w nosie - zacząłem najpoważniej jak potrafiłem - Nie lubię jak ktoś kłamie, jak nie dotrzymuje słowa, jak zawodzi. Nie lubię, jak się zaczynam pozytywnie nastawiać po to, by za chwilę stwierdzić, że każda historia kończy się tak samo. Chcę mieć jasne wyjaśnienie. Chcę wiedzieć na czym stoję. Nie będę wiecznie czekać, nie mogę wiecznie stać w miejscu.  

- Czego ode mnie oczekujesz? - spytała z bólem w głosie - Co chcesz usłyszeć?

- Chcę decyzji - stwierdziłem prostując się, nie mogąc już znieść tej całej zabawy - Jeśli zechcesz, odejdę. Jedno Twoje słowo, a więcej mnie nie zobaczysz. 

- Nie... - szepnęła po czym rzuciła mi się na szyję, ściskając z ogromną siłą - Nie możesz...

- Dlaczego? - odsunąłem ją od siebie, starając się udawać obojętnego. Wiedziałem, że to jedyna teraz szansa, aby odzyskać wszystko, lub bezpowrotnie stracić - Sama mówiłaś, że masz Emilio, a ja tylko...

- Kocham Cię Michael - wymamrotała podłamującym się głosem, jakby naprawdę się bała, że chcę ją zostawić - Zawsze Cię kochałam, tylko Ciebie...

- W końcu to powiedziałaś - uśmiechnąłem się i z rozbiegu wpiłem się w jej usta, na których poczułem słony smak od pojedynczych łez - Nawet nie wiesz jak długo na to czekałem. 

- Codziennie Ci to powtarzałam Mike - przejechała dłonią po moim policzku - Codziennie Ci mówiłam że Cię kocham gdy pytałam: 'Jak się czujesz?' albo gdy kazałam Ci zapiąć pasy w samochodzie, lub cieplej się ubrać, abyś się nie przeziębił. Kocham Cię, można mówić na milion sposobów. Tylko trzeba uważnie słuchać.

- Pozwól teraz, że ja Ci pokażę jak bardzo Cię kocham - nie czekając na odpowiedź ponownie ją pocałowałem z jeszcze większą namiętnością.

Wplotła palce w moje włosy, a ja przygniotłem ją całym swoim ciałem do ściany, odbierając jakiekolwiek drogi ucieczki. Podwinąłem delikatnie jej top, przejeżdżając dłonią po nagim brzuchu. Zaśmiała się przerywając pocałunek i spojrzała mi prosto w oczy, zagryzając wyzywająco wargę.

- I co Panie Jackson? Chce Pan teraz posiąść moje ciało? 

- Chciałbym z nim zrobić wiele rzeczy, poza tą jedną... 

- Czy mam wrażenie, czy Pan mnie teraz prowokuje? - uśmiechnęła się drapiąc delikatnie paznokciami mój kark.

- Powiedz to jeszcze raz - zażądałem - Powtórz.

- Ale, że co?

- „Prowokujesz". Prowokująco układasz przy tym usta.

Uśmiechnęła się zalotnie i tym razem to ona pocałowała, przyciągając mnie jednocześnie do siebie za koszulę. Jej śmiałe ruchy zbudowały we mnie poczucie pewności siebie. Mimo wszystko nie chcąc niczego spieprzyć, starałem się nie być w jakikolwiek sposób wylewny. Wpadliśmy na korytarz, cały czas będąc w swoich objęciach i pochłonięci pocałunkiem, który zdawał się nie mieć końca. Gdy byliśmy już przy drzwiach mojej sypialni spojrzałem na nią niepewnie, odrywając na chwilę nasze usta. Widząc moje zawahanie sama nacisnęła klamkę i wciągnęła mnie za sobą do środka. 

Momentalnie przeniosłem swoje pocałunki z ust na jej policzek, skroń, aż w końcu na szyję, która była u niej jednym z najbardziej wrażliwych miejsc. Przymknęła oczy gładząc mnie delikatnie dłońmi wzdłuż linii kręgosłupa. Jej oddech momentalnie przyspieszył, a ja poczułem znajomy prąd przebiegający moje ciało.

Erotyka zawsze, nawet na drodze perwersji szuka związku ze świętością, którą dawno zgubiła. Oddawanie się erotyce, a wypowiadanie najskrytszych pragnień bez konieczności ich realizacji na jawie. Kobietę piękną można całować bez końca i nigdy nie trafi po raz drugi w to samo miejsce.

Poczułem nagle jak zaczyna powoli rozpinać moje guziki od koszuli. Uśmiechnąłem się obejmując ją i przyciągając mocniej do siebie. Gdy moja koszula znalazła się już na podłodze, nie czekałem dłużej i pewnym ruchem zdjąłem jej top ponownie zatapiając się w jej szyi. 

Czułem jak dostaje gęsiej skórki, a jej ciało drży przy każdym mocniejszym i śmielszym dotyku. Zsunąłem jej getry powoli, całując przy tym jej wibrujący od natłoku emocji brzuch. Nie pozostając mi dłużna zaczęła majstrować przy moim pasku od spodni, a ja czułem falę podniecenia za każdym razem, gdy jej dłonie przejeżdżały blisko mojego krocza. Gdy byliśmy już w samej bieliźnie Michelle pchnęła mnie na łóżko, po czym usiadła na mnie okrakiem, pokazując swoją dominację. Pozwoliłem jej molestować moją szyję, czując jak co chwilę zaciąga skórę zębami. Zjechała niżej całując mój tors. Zaśmiałem się widząc, jak całuje dokładnie i z osobna każdą plamkę na mojej skórze. Nie było przebarwionego miejsca, na którym by nie złożyła delikatnego muśnięcia wargami.

- I nigdy więcej nie waż mi się mówić coś na temat swojego wyglądu - rzuciła cicho podciągając się do góry i całując mnie ponownie w usta.

Zwinnym ruchem obróciłem ją tak, że tym razem to ona była na dole. Leżała na plecach, patrząc mi prosto w oczy świadoma tego, co zaraz się stanie. Włożyłem rękę pod jej plecy unosząc ją delikatnie do góry. Wiedząc o co mi chodzi uniosła się mocniej, dając mi dostęp do zapięcia od stanika. Rzuciłem niedbale jej górną część bielizny za siebie i kontynuowałem, przyglądając się jej z fascynacją. Znów zacząłem całować każdy milimetr jej ciała, zaczynając od ust, szyi, ramion, piersi, brzucha i w końcu wewnętrznej strony ud. Powoli chwyciłem za koronkę jej majtek, która mi teraz bardzo przeszkadzała. W ostatnim momencie jakby coś we mnie drgnęło. Tchórzyłem? Chyba po prostu się bałem, zwyczajnie bałem, że znów ją mogę stracić przez jakąś głupotę. Znów podciągnąłem się do góry i złożyłem drobny pocałunek na jej kącikach ust szepcząc drżącym głosem:

- Nie musisz... Nie musimy jeśli nie chcesz.

Uniosła lekko kąciki ust po czym znów złączyła nas w pocałunku, jakby chciała dodać mi otuchy i powiedzieć, że ona równie mocno tego pragnie. Miałem wrażenie, że nasze serca zaczynają bić tym samym rytmem. Poczułem jak chwyciła moją dłoń, zjeżdżając z nią niżej po swoim brzuchu, zatrzymując się na samym dole, gdzie zaczynała się ostatnia część garderoby jaka jej pozostała. Wiedziałem o co jej chodzi, jednak ona nie czekając, ani nie puszczając mojej dłoni wsunęła ją pod czarną koronkę, delikatnie wyginając się pod wpływem mojego dotyku. Napięcie zrobiło się nie do wytrzymania. Momentalnie wpiłem się w jej szyję, robiąc przy tym gwałtowny ruch dłonią między jej nogami. Jęknęła wbijając paznokcie w moje plecy, jednocześnie unosząc biodra by wzmóc nacisk mojej ręki.

Jak to powiedział Paulo Coelho: Największą rozkoszą nie jest sam seks, ale pasja, która mu towarzyszy. Wtedy seks tylko uzupełnia taniec miłości, lecz nigdy nie jest istotą sprawy. Jej napięcie z każdą chwilą rosło, czułem jak mocno uderzało jej serce. Im mocniejszy ruch wykonywałem dłonią, tym jej pośladki bardziej parły na mnie, na moje zniecierpliwione ciało. Gdy przejechała dłonią po wypukłości moich bokserek ciśnienie w moim podbrzuszu zaczęło się podnosić, koncentrować. Zacisnęła mocniej dłoń na mojej męskości, na co wydobyłem z siebie przytłumiony jęk rozkoszy. Wiedziałem, że nie ma mowy, bym mógł się dłużej powstrzymać. Byłem prawie pewny, że ślepnę na moment. Resztki kontroli gdzieś umykały. Zacisnąłem zęby. Pragnęliśmy oboje przyjemności niezmierzonej, nieokiełznanej. Żądaliśmy czegoś żywiołowego i pierwotnego. W końcu pozbyliśmy się dolnej części swojej bielizny.  Zjechałem pocałunkami na sam dół po jej brzucha, aż do najważniejszego punktu. Czując mój wilgotny język między nogami zaczęła się delikatnie wić, nie mogąc zapanować nad ciałem. To cudowne napięcie rosło z każdą sekundą rozkoszy jaką jej zadawałem. Gdy dźwięk jej jęków się podniósł się - przestałem, wiedząc że w ten sposób zaraz doprowadzę ją na sam szczyt czego nie chciałem. Wolałem dać jej tę rozkosz w lepszy sposób. Podciągnąłem się do góry odnajdując na nowo jej usta. Była teraz tak rozpalona, że miałem wrażenie jakby z jej ciała unosiła się para. Całe jej ciało zdawało się krzyczeć i oznajmiało, że jest gotowa.

Miękki materac i pachnąca pościel. A między nimi my, spragnieni siebie i rozkoszy. Była gotowa - nie czekałem, zresztą czułem jak próbuje naprzeć na moje ciało, domagając się abym dał jej wszystko co miałem. Położyłem się na niej i pocałowałem głęboko. Szarpało nami pragnienie i żądza. Niecierpliwość nie pozwalała nam na nic więcej, to po prostu musiało nastąpić teraz.

Gdy tylko nasze ciała zaczęły łączyć się w jedność, od razu usłyszałem jak jej odgłosy zmieniają amplitudę. Trochę zwolniłem, bawiąc się barwą jej jęków. Czy to nie zabawne,  że można dowolnie sterować czyimś ciałem właśnie z tego jednego miejsca?

Nie minęła chwila, a już moje ciało czuło, a ucho słyszało jak szczytowała. Za każdym razem zwalniałem i składałem na jej policzkach wtedy drobne pocałunki, nie chcąc zadać jej bólu. Wiedziałem jak ciało kobiety jest wrażliwe w tym momencie, jak ważna jest ostrożność, by czerpała z tego jak największą przyjemność. Gdy jej ciało i umysł wracało do normy na nowo starałem się narzucać rytm, nie dbałem o pułapki niebezpiecznej prędkości i wtedy poczułem, jak i w końcu u mnie nadchodzi fala, jak rośnie na horyzoncie, potężnieje, poraża ogromem i nieuchronnością. Zbyt trudno było złapać mi oddech i opanować drżenie całego ciała. Palce dygoczą jak w febrze. Zęby szczękają, wargi sinieją. Wziąłem głęboki, uspokajający wdech. Przez moment się bałem, że spuszczę się niczym dotykany po raz pierwszy prawiczek. Nie mam pojęcia, skąd u mnie to zdenerwowanie. Poczułem jak jej dłonie dociskają moje pośladki do dołu, by wzmóc nacisk.
- No dalej - szepnęła widocznie widząc, że i mnie chce wreszcie dopaść fala największego uniesienia. 

Oboje jękneliśmy, szczytując na koniec w tym samym momencie. Najpiękniejszy finał tańca, jaki można by sobie wyobrazić. Jakby cała scena pulsowała pod Twoje kroki. Opadłem na nią zmęczony, czując jak moje oblane potem ciało przykleja się do jej ciała, które wciąż jeszcze drżało.

Obróciłem się na plecy obok niej. Automatycznie wtuliła się w moje ciało, a ja złożyłem na jej czole czuły pocałunek, wpatrując się w jeden punkt na ścianie.
- Pamiętasz jak Ci powiedziałam, że nie powiem Ci jakie życzenie pomyślałam? Bo bałam się że się nie spełni?
- Owszem.
- Właśnie się spełniło - uśmiechnąłem się i cmoknąłem ją delikatnie w kącik ust.
- Zapomniałem całkowicie - sięgnąłem ręką do szuflady obok łóżka, wyciągając z niej srebrne pudełeczko - Wszystkiego najlepszego.
- Dla mnie? - spojrzała niepewnie biorąc ode mnie prezent. Otworzyła je i z uwagą się przyglądała zawartości, jakby bała się, że może uszkodzić podarunek.
- Michael, musiała kosztować fortunę...
- Kazałem zrobić na zamówienie, każdy szczegół Irysa jest zachowany
Na pomysł o tej broszce wpadłem, gdy byliśmy razem w stajni u Max'a. Chciałem dać jej coś unikatowego, co będzie jej przypominać o tym co kocha najbardziej, będzie jej przypominać o pasji i dawnym życiu, za którym wiedziałem jak bardzo tęskni.
- Jest przepiękna... - szepnęła przejeżdżając palcem po błyszczących kamieniach, zatopionych w białym złocie - Dziękuję - pocałowała mnie namiętnie w usta.
- Mogę mieć prośbę? - wyrwałem nagle.
- Oczywiście.
- Obiecaj mi... - zacząłem zmęczonym głosem, gubiąc się we własnych słowach.
- Tak? - spojrzała na mnie z czułością - Co mam Ci obiecać?
- Że już nigdy nie znikniesz, nie zranisz mnie, nie zostawisz i nie porzucisz. Będziesz ze mną zawsze, będziesz moja i tylko moja, do samego końca.
- A czymże jest ten koniec?
- Do śmierci - spojrzałem na nią bojąc się odpowiedzi - Po prostu abyś była już na zawsze.
- W takim bądź razie obiecuję Ci... - przerwała na chwilę cmokając mnie krótko w usta - Że będę z Tobą na zawsze, dopóki śmierć nas nie rozłączy.

***

Komentarz = to motywuje!

***

Misiaki na koniec mały 'komentarz' ode mnie:

Mam nadzieję, że nie uraziłam nikogo rozmową Miśki i Michasia na pokładzie, tą w kwestii wiary i niewiary. Oczywiście nie miało to na celu nikogo do niczego nakłaniać ani przekonywać, bo jak nawet Michelle powiedziała na koniec rozmowy tamtej: "Masz prawo się ze mną nie zgadzać."

Ja jak większość z was wie - mam do tego podejście takie, jakie przedstawiała Miśka (jej zdanie jest moim własnym), więc jej 'teorie' na ten temat pisało mi się znacznie łatwiej, niż argumenty Michasia. Pomysł z tą rozmową przyszedł mi nagle w trakcie pisania rozdziału. Chyba potrzebowałam gdzieś po prostu wylać po części co myślę o tym wszystkim, a że Miśka to takie moje lustrzane odbicie, to dlaczego nie poruszyć tematu?

No i macie też te wyczekiwane seksy xD

Wiem, że wolicie zawsze oczami MJ więc proszę bardzo, aczkolwiek i tak jakoś nie jestem z tego opisu zadowolona. Mam wrażenie że jest za długi, za dużo w nim szczegółów 'cielesnych' a mniej uczuciowych. Mimo wszystko odniosę się do pewnej MOJEJ kwestii, aby uprzedzić przed hejtem w temacie opisu stosunku. Jako osoba... Hm, która wie o czym mówi/pisze - piszę tak a nie inaczej. Dla niektórych sytuacje gdy się dotykali lub mówiąc kolokwialnie 'robili dobrze', a mówiąc jeszcze lepiej 'gra wstępna' - w moim odczuciu seks bez tego, to nie jest seks. Chciałam to zaznaczyć, gdyż dziwi mnie gdy słyszę że: Bosz jak można że dotykać, wsadzić rękę w gacie (nie wspominając o 'językowych' kwestiach). To ja się pytam jak ma wyglądać seks? Buzi tu i tam i potem co? Włożyć - Wyjąć - Włożyć - Wyjąć i tak aż do orgazmu? W tym właśnie nie ma uczucia. Gra wstępna pomaga nam pozbyć się bariery wstydu, sprawia przyjemność i doprowadza do stanu, którego jak ktoś kiedyś nie przeżył - ja słowami ująć nie umiem. Od pocałunków samych nie da się zrobić tak jak powinno: partnera powinno się wprowadzić do innego świata, żeby usta siniały a ręce drżały jak w delirce, trzeba go przygotować  (mówię głównie o kobitkach, bo jak sb wyobrażam stosunek bez takiego przygotowania itd to aż współczuję takim kobietom, jak myślę to aż mnie zabolało xD). Seks to ma być szaleństwo w którym człowiekowi odbiera wszystkie zmysły a w aktach dotyku (bez względu czy to ręka, język czy inne pierdy) jest też uczucie. No ale jak ktoś nigdy nie doświadczył to ciężko zrozumieć o czym mówię.
Chcę tylko uświadomić, aby nie było problemów że tak dokładnie opisałam całe zajście. Same pocałunki to nie jest nawet namiastka tego. Owszem jest to ważne bo seks z miłości różni się od tego jaki można zobaczyć w tanim pornolu. Zresztą sami się przekonacie, bo ja sama kiedyś miała podejście jak większość, w praktyce wszystko się zmienia:) Nikomu nie narzucam swojej racji - zróbcie z tym co chcecie. Ja mam chociaż po tym rozpisaniu spokojne sumienie:)
No ale jak zawsze końcową ocenę pozostawiam wam:P

Pozdrawiam i zapraszam do oceny!

~~~~~

"Proszę, wyszeptaj mi, że się mylę, zrób to...

zanim zdecydowanie i nisko Cię pochylę."

Rozdział 18

No i macie kolejny rozdział!<3

Myślę, że jest całkiem całkiem pozytywny i wam się spodoba :D

Ja wiem, ja lubię tym dwoje życie utrudniać xD Ale dzięki temu właśnie pewnie to czytacie ciągle i jesteście ze mną za co wam ogromnie dziękuję!<333

Mam takie pytanie: Czy ktoś z was czytelników ma rodzinę lub znajomych mieszkających we Fracji? Chodzi mi o Paryż lub lazurowe wybrzeże. Wybieram się na majówkę na 8 dni na stopa do Francji i szukam na miarę możliwości aby po paru dniach spania w namiocie i dworcach móc gdzieś jedną noc chociaż przeżyć xD Nie macie pojęcia jak na takich wyprawach człowiek docenia ciepłą wodę i kawałek podłogi xD

Obiecuję, że nie zajmę dużo! Kawałek dywanu albo kafelka w kuchni wystarczy ;3

PS: Tak, czyli przygotujcie się że na majówkę znów bd na blogu przerwa od rozdziałów na 8-9 dni xD

Pozdrawiam i zapraszam do czytania i oceny!<3

~~~~~

Złe rozstanie zabiera wszystkie wspomnienia pozostawiając wrogość i nienawiść. Dobre zakończenie pozwala pamiętać wszystkie piękne chwile, wszystkie szczęśliwe momenty, ale nie pozwala zapomnieć, potęgując ból tęsknoty. Nienawiść niszczy marzenia, tęsknota pozostawia je przy życiu dając im nadzieję. Ja nie potrafię zapomnieć, nie potrafię wyrzucić wszystkich wspomnień, ale chyba też nie potrafię z nimi żyć. Wczorajszy szczęśliwy dzień został zabrany, a teraźniejszość staje się dla mnie już po prostu nieznośna.

Siedziałem na tylnym siedzeniu w limuzynie, wyczekując Michelle z Evą, które powinny zaraz być. Dzisiejsza poranna kłótnia z Lisą strasznie źle wpłynęła na moje samopoczucie. Zauważyła rozcięcie na mojej dłoni, które było spowodowane wczorajszą bójką z Emilio. Nie chcąc jej okłamywać powiedziałem po prostu prawdę, która najwyraźniej zabolała ją bardziej niż mogłem sobie wyobrazić. Miałem już dość ciągłych awantur, krzyków – gdyż normalna rozmowa ostatnio była chyba niemożliwa. Tak bardzo byłem pogrążony w własnych myślach, że nawet nie zauważyłem kiedy Michelle z Evą pojawiły się przy limuzynie. Szybko wypadłem z auta wpuszczając je do środka. Złożyłem na policzku Michelle delikatny pocałunek na powitanie, który chyba lekko zbił ją z tropu, gdyż oblała się delikatnym rumieńcem.

- Michael, bardzo Cię boli? – spytała Eva gdy pojazd ruszył już w kierunku cmentarza. Również zauważyła niewielką ranę na kostkach na mojej dłoni. Uniosłem  lekko kąciki ust i odparłem:
- Nie, nie boli – pogłaskałem ją po policzku – Co wy na to, aby zrobić dzisiaj pizze? – spojrzałem w stronę kobiety uśmiechając się zadziornie.
- Uwielbiam pizzę! – dziewczynka zaklaskała w dłonie.

- Chcesz nasz wszystkich otruć? – oczywiście gdyby Michelle nie rzuciła w moją stronę jakiejś docinki, nie byłaby sobą – Wiesz w ogóle jak to się robi? – zaśmiała się.

- Nikt nie robi lepszej pizzy ode mnie – zmierzyłem ją wzrokiem przygryzając zalotnie wargę – Jeszcze będziesz prosić o dokładkę.

- To może Ty się z powołaniem minąłeś? Powinieneś w pizzerii robić, a nie na scenie fałszować.

- Ja fałszuję? – zaśmiałem się – Dobre sobie.

- Zobaczymy dzisiaj na co Cię stać kucharzyku – puściła mi oczko nie mogąc ukryć cisnącego się na jej usta uśmiechu.
Musiałem być czujny. Wiedzieć jakich pytań nie zadawać. Kiedy milczeć, dotykać, kiedy być, a kiedy zniknąć. Chciałem by była pewna, że będę dokładnie wtedy i w takim stopniu ,żeby mnie czuła, a jednocześnie za mną tęskniła.

Po wizycie na cmentarzu pojechaliśmy prosto do Neverlandu. Eva nie mogła wprost się odkleić od Michaela. Brakowało jej chyba mężczyzny w jej życiu, po prostu brakowało jej ojca, który otoczyłby ją miłością, zapewnił bezpieczeństwo i po prostu był bez względu na wszystko. Mimo iż dawałam jej wszystko co mogłam, starałam się aby nie odczuwała braku jednego z rodziców, to wiem, że nigdy nie będę w stanie jej zastąpić taty.

- Wszystko gra? – Mike spojrzał na mnie z troską.

- T… Tak. Zamyśliłam się tylko – posłałam mu fałszywy uśmiech.

Ostatnimi czasy widzę, jak coraz bardziej mu ulegam. Pozwalam mu być blisko siebie, mimo iż obiecałam sobie, że nie dopuszczę do złamania pewnych reguł. Problem chyba tkwił w tym, że to ja coraz bardziej za nim tęskniłam… Nie potrafiłam, nie chciałam się od niego odsuwać a wręcz odwrotnie  - pragnęłam go coraz bardziej i bardziej.

Gdy limuzyna zatrzymała się, wysiadłam i niepewnie rozejrzałam się po posiadłości.

- Nie ma jej – odparł Michael, najwyraźniej domyślając się o co mi chodzi – Pojechała do studia, nie wróci do wieczora.

- Nie chcę Ci robić kłopotu – szepnęłam spuszczając wzrok, a on ujął moją twarz w dłonie podnosząc i zmuszając tym samym, bym na niego spojrzała.

- Nigdy nie byłaś dla mnie kłopotem – ucałował mnie w czoło, po czym we trójkę weszliśmy do posiadłości.

Evie oczywiście zapał do gotowania minął tak szybko jak się pojawił. Michael na jej prośbę włączył jej w salonie jakąś bajkę, a sami poszliśmy zrobić tą nieszczęsną pizzę.

- Od czego zaczynamy? – zapytał Mike wchodząc do kuchni – Mamy pieczarki, szynkę, ser, kukurydzę…
- Panie kucharz o cieście nie zapomnij – zaśmiałam się opierając o blat – Chyba, że zamiast pizzy sałatkę chcesz zrobić.

- Bardzo śmieszne – pogroził mi palcem i zaczął wyjmować składniki z lodówki.

- Po co Ci majonez? – spojrzałam na niego jak na wariata – Serio sałatkę chcesz robić?

- To na sos – zaśmiał się – Jak pizza to z sosem czosnkowym. 

- Będziesz walić na kilometr.

- A co, masz w planach się ze mną całować, że będzie Ci to przeszkadzać? – przygryzł wargę szczerząc się głupkowato.

- Dawaj już te składniki lepiej – podeszłam do niego i zaczęłam ustawiać wszystko na blacie – Przyprawy gdzie masz?

- Powinny być w szafce na górze – wskazał brodą na mebel. 

Wyjęłam z niej przyprawy do pizzy oraz sosów. Spojrzałam na Michaela, który wyraźnie szukał czegoś uparcie zaglądając do każdej szuflady. Oparłam się o stół i przyglądałam mu się z uwagą, próbując się nie roześmiać.

- Mogę wiedzieć czego Ci brakuje? – w końcu nie wytrzymałam i spytałam.

- Nie mam pojęcia gdzie Isa trzyma mąkę – podrapał się po głowie – Chyba muszę do niej zadzwonić.

- Poczekaj, pomogę Ci – pokręciłam głową i zabrałam się za penetrowanie szafek w poszukiwaniu mąki – A nie ma w spiżarni, kotłowni czy co wy tam macie?

- Nie mam pojęcia, Isa zawsze rządziła w kuchni więc…

- Dobra dzwoń do niej bo prędzej z głodu umrę, niż  Ty się zorientujesz gdzie co masz.

Wyszedł z kuchni wybierając numer swojej gosposi. Opadłam na krzesło rozglądając się po pomieszczeniu z uwagą. Kuchnia była niezwykle duża i jasna. Wszędzie panował idealny porządek, widać było, że Isabella dba o to miejsce tak jak powinna.

- Była na dole w piwnicy – rzucił wchodząc do środka i machając paczką mąki przed sobą – To Ty szykuj składniki, a ja się zajmę ciastem.

- Pewny jesteś? – zmierzyłam go wzrokiem – Może to ja się ciastem zajmę.

- Nie, za słaba jesteś do tego – zaśmiał się widocznie zadowolony z siebie – To zostaw mnie.
- Masz rację… Ciągle na ręcznym jechać musisz to pewnie rączki masz teraz nieźle wyćwiczone – wystawiłam mu język w zamian za co rzucił we mnie plastrem szynki.
- Odwołaj to! – zaśmiał się biorąc do ręki kolejną porcję jedzenia, gotowy do wyrzutu w moim kierunku – Jeszcze będziesz chwalić te ręce.

- Twoje niedoczekanie – wzięłam plaster sera celując dokładnie w sam środek twarzy naszego Króla.
Jak zapewne można było się spodziewać: rozpoczęła się wojna na jedzenie. Rzucaliśmy się wszystkim co było pod ręką: szynką, pieczarkami, serem – aż w końcu Mike zrobił coś, czego się kompletnie nie spodziewałam….
- Żartujesz – obiegłam stół na drugą stronę chowając się przed tym wariatem – Odłóż tą mąkę…

- Sama się o to prosiłaś – wskoczył na stół i już po chwili mnie dopadł. Usłyszałam tylko nad sobą huk, aż nagle wszystko wokół mnie zaszło jakby gęstą mgłą.

-IDIOTO!!! – wrzasnęłam otrzepując się z mąki, którą miałam dosłownie wszędzie – Czy Tobie całkiem już się poprzestawiało w tej durnej łepetynie?!  

- Oj wyluzuj – zaśmiał się sam strzepując z siebie biały puch – No i musze iść po nowe opakowanie… Widzisz to Twoja wina.

- Że co słucham? – zmierzyłam go wzrokiem i sama nie wiem kiedy chwyciłam karton z mlekiem. Otworzyłam go i nim Mike zdążył się zorientować co chcę zrobić, chwyciłam za jego spodnie odchylając je i wlałam mu zawartość kartonu prosto na krocze.
- Zwariowałaś?! – krzyknął odskakując ode mnie jak poparzony, a ja prawie się tarzałam ze śmiechu – Jak ja teraz wyglądam?

- Jakbyś się posiusiał… - znów nie mogłam się uspokoić i śmiałam się jak opętana – Oj Mike, chyba pora w pampersy zainwestować.

- Niech ja Cię dorwę… - zaczęłam uciekać, ale już po paru krokach złapał mnie od tyłu i wrzucił na stół. Leżałam na plecach, a Michael wisiał nade mną cały brudny od mąki – I co teraz?

- Teraz mogę śmiało stwierdzić, że z Ciebie dupa a nie kucharz – zaśmiałam się – No i że chyba trochę Ci się mokro w spodenkach zrobiło, wiesz ja wszystko rozumiem… No ale żeby tak od razu taką ilością białego, że aż po nogawce Ci poszło? – znów wybuchliśmy śmiechem.

Nagle jego wzrok zatrzymał się na moich wargach, a nasz śmiech momentalnie zmienił się w milczenie. Spojrzał mi prosto w oczy, jakby pytał o pozwolenie, a jednocześnie chciał tym powiedzieć, jak bardzo tego pragnie.

Zbliżył swoją twarz do mojej, nie spuszczając ze mnie wzroku nawet na sekundę. Poczułam jak jego ciało zaczyna wgniatać mnie delikatnie w stół, a ja prosiłam w duchu, aby się nie odsuwał nawet o milimetr. Poczułam na szyi jego ciepły oddech. Przez moje ciało zaczęły przepływać tak dobrze znane wibracje, a jego usta będąc tak blisko kusiły jak nigdy. Nie spuszczaliśmy z siebie wzroku, jakbyśmy się sprawdzali, które szybciej się złamie. Czułam jakby czas stanął w miejscu. Mimo iż nasze usta jeszcze się nie zetknęły, już czułam na wargach jego smak. Toczyłam wewnętrzną walkę ze sobą, wiedząc że mogę później tego żałować. Serce chciało mi wyskoczyć z klatki piersiowej, domagając się tego, co uważałam za zakazane. Nie mogłam znów mu się oprzeć, to było silniejsze niż cokolwiek innego, po prostu wplotłam szybkim ruchem dłonie w jego włosy i przyciągnęłam do siebie, wtapiając się zachłannie w jego usta.

Jest taki moment, w którym obydwoje unosząc się gdzieś ponad ziemią w zmysłowym uniesieniu, upajając się dotykiem swoich ciał, nagle ponad wszystko zaczynamy odczuwać pragnienie pocałunku, szukamy swoich ust aby się w nim spełnić, a wtedy w tym pocałunku jest wszystko: namiętność, miłość, porządnie, wdzięczność, piękno... Bezgranicznie oddajemy się sobie nawzajem. Istnieje tylko cudowność dotyku naszych ciał i ust. Chyba nigdy moje usta nie dotykały niczego tak pięknego, jak jego usta w tamtej chwili.
Sama byłam zaskoczona swoją reakcją. Poczułam, jakby coś we mnie momentalnie pękło. Tak jak lina się zrywa, tak jak błyskawica przecina niebo, tak jak ptak wzbija się do lotu. To był moment, impuls, wszystko czego chciałam, czego pragnęłam w tamtej sekundzie. Domyślałam się jak bardzo jest usatysfakcjonowany, że tym razem to ja odbiłam piłeczkę, tym razem to ja pokazałam jak bardzo tęsknię i go pragnę. W tamtej chwili nie liczyło się zupełnie nic. Czułam się jak w transie, odłączona całkowicie od świata zewnętrznego. Jednak w pewnym momencie usłyszałam jakiś trzask, musiało minąć trochę czasu nim zorientowałam się, że był to dźwięk zamykanych drzwi. Oderwaliśmy się z Michaelem od siebie pewni, ze to Eva weszła do nas do kuchni. Zeskoczyliśmy ze stołu i spojrzeliśmy w stronę, z której dobiegał dźwięk. W tamtej chwili serce mi zamarło, oddech się zatrzymał a źrenice poszerzyły do granic możliwości.
Lisa stała oparta o drzwi, przyglądając się nam z bólem wymalowanym na twarzy. Gdy w jej oczach pojawiły się łzy dopiero uświadomiłam sobie do czego doprowadziłam. Spojrzałam na Michaela, który nie spuszczał wzroku z kobiety. Zerwałam się momentalnie z miejsca i wybiegłam z kuchni wymijając Lisę w progu. Wleciałam do salonu, gdzie siedziała moja córeczka zapatrzona w telewizor.
- Eva zbieraj się, musimy jechać - starałam się mówić jak najbardziej spokojnie, nie chcąc wzbudzać w małej jakichkolwiek wątpliwości - Kochanie pospiesz się.
- Ale co się stało? Czemu tak szybko? - spojrzała na mnie zeskakując z kanapy i patrząc na mnie ze zdziwieniem - Mamusiu... Dlaczego jesteś cała biała? - spojrzałam na siebie i chwytając ją za rękę rzuciłam:
- To mąka, paczka wybuchła mi w rękach - skłamałam otrzepując się - Chodź kochanie nie ma czasu.
- A co z pizzą? Przecież...
- Eva proszę - spojrzałam na nią błagalnym wzrokiem.
Nic więcej nie mówiła. Opuściłyśmy posiadłość łapiąc szybko taksówkę, którą wróciłyśmy do domu Natali. Gdy przyjeżdżałam na LA obiecywałam sobie, że do tego nie dojdzie. Nie spotkam Michaela, nie będę z nim rozmawiać, utrzymywać jakiegokolwiek kontaktu... I co? Dokąd to musiało zajść?
Byłam na siebie wściekła. Gdybym nie uległa, nic by się nie stało. Lisa by nas nie przyłapała, nie widziałaby tego wszystkiego. Po raz kolejny niszczę mu życie. Co ze mną jest nie tak?

Stałem zapatrzony w Lisę, nie mogąc wydobyć z siebie ani jednego słowa. Wiedziałem, że zabolało ją to co zobaczyła. Nigdy nie chciałem aby cierpiała, nie chciałem aby to wszystko potoczyło się w taki sposób. Weszła w głąb kuchni i oparła się o blat na przeciwko mnie. W końcu podniosła wzrok i nasze spojrzenia się spotkały. 

- Nie będę się usprawiedliwiać - szepnąłem zagryzając nerwowo wargę - To ja sprowokowałem sytuację. Zaprosiłem ją i...

- Wiem - rzuciła obojętnie - Michael, chyba powinniśmy skończyć tę całą szopkę...

- Dlaczego mówisz to tak spokojnie? - spojrzałem na nią - Myślałem że pół kuchni rozniesiesz po tym co widziałaś.

- Nie - pokręciła przecząco głową - Ja wiedziałam, że Ty w sercu masz tylko i wyłącznie ją. Oszukiwaliśmy siebie już dużo wcześniej, nim Michelle się zjawiła w LA. Gdy się przyjaźniliśmy, mogliśmy rozmawiać ze sobą godzinami, a teraz? Albo kłótnie albo grobowa cisza. Powiedz Ty szczerze, kochasz mnie?

- Kocham - mówiłem spokojnym głosem - Kocham Cię jak siostrę, jak przyjaciółkę - kobieta podeszła do mnie i przytuliła się mocno.
Objąłem ją i przymknąłem oczy czując wyraźną ulgę. Skrzywdziłem ją, ale zrozumiała. Poczułem jak w moich oczach zbierają się łzy. Sam nie wiem czy z wyrzutów sumienia czy ze szczęścia, że Lisa mnie nie znienawidziła.

- Przepraszam Cię - szepnąłem jej do ucha - Strasznie przepraszam... Nie chciałem Cię okłamywać.
- Ja też nie jestem bez winy - odkleiła się ode mnie i spojrzała na mnie z troską - Ja też nie grałam fair. Wychodziłam z domu i widywałam się z innymi mężczyznami. Krzywdziłam Cię celowo... Oboje zachowywaliśmy się jak dzieci zamiast usiąść i poważnie porozmawiać.
- Nie chcę Cię stracić...
- Nie stracisz Mike - uniosła lekko kąciki ust - Zawsze będę blisko. Chcę abyś był szczęśliwy a widzę, że Twoje szczęście jest bardzo blisko, tylko musisz wyciągnąć po nie w końcu porządnie rękę i chwycić z zamiarem, że nigdy go już nie wypuścisz.
- Dziękuję - tym razem to ja do niej podszedłem i przytuliłem się niczym małe dziecko.

- A teraz mi powiesz... - oderwała się ode mnie i uśmiechnęła szeroko - Znam Cię i ta mąka wszędzie mnie nie dziwi, ale Twoje mokre krocze trochę mnie zaczyna niepokoić.
- Co? - spojrzałem na swoje spodnie i zaśmialiśmy się - Nie, to tylko mleko, znaczy takie z kartonu... - znów wybuchnęliśmy śmiechem.
- Dobra, nie tłumacz się już lepiej - wychodząc z pomieszczenia rzuciła w progu jeszcze - Michael... Nie trać czasu, tylko przebież się i jedź za nią. Nie marnuj czasu.
- Jeszcze raz Ci dziękuję - ucałowałem ją w czoło na pożegnanie - Nie musisz się wyprowadzać. Możesz zostać w Neverlandzie tyle, ile zechcesz.
- Nie... Jutro się spakuje i na dniach znikam. Poza tym, prawdopodobnie nie będę wracać do domu a przeniosę się do Aleca.
- Aleca? - zmarszczyłem brwi unosząc kąciki ust.
- Spokojnie, poznam was niedługo - puściła mi oczko i wyszła z pomieszczenia zostawiając mnie samego ze swoimi myślami.
Opadłem na krzesło chowając twarz w dłoniach. Już dawno powinniśmy z Lisą to skończyć. Brakowało nam chyba tylko odwagi, chęci na szczerą rozmowę. Przyzwyczajenie trzymało nas przy sobie, nic poza tym. W końcu zebrałem się w sobie i biegiem ruszyłem do łazienki, chcąc jak najszybciej zmyć z siebie mąkę i pojechać do Michelle.

Ubrany w czyste ciuchy wsiadłem w swój prywatny samochód i ruszyłem w kierunku centrum LA. Ulice były zakorkowane i droga dłużyła mi się niemiłosiernie. Trąbiłem, próbowałem się przeciskać ale na nic. W pewnym momencie miałem już ochotę zostawić auto na środku drogi i pobiec pieszo. Czekając na ostatniej już krzyżówce na czerwonym świetle wyjrzałem przez szybę, obserwując idące akurat dwie dziewczyny ulicą. Miały może około 16 lub 17 lat. Ubrane dość wyzywająco, szły i śmiały się z czegoś. Nagle wzrok brunetki spoczął w moim kierunku, a nasze spojrzenia się spotkały. Dziewczyna zaczęła coś krzyczeć i biec w moją stronę. Dopiero sobie uświadomiłem, że poza kapeluszem i okularami nie mam na sobie żadnego przebrania. Spojrzałem na sygnalizację świetlną, która ciągle pokazywała czerwone. Gdy kobieta była już kilka metrów od auta i słyszałem wyraźnie jak krzyczy moje imię i nazwisko, ruszyłem z piskiem opon nie zważając na to, że wjeżdżam na krzyżówkę między rozpędzone auta z innych stron. Rozległo się trąbienie, a ja w ostatniej chwili wyminąłem jakieś BMW, z którym o mały włos bym się nie zderzył. Wyjeżdżając na prosto spojrzałem w lusterka, czy nie jedzie za mną policja. Uśmiechnąłem się sam do siebie wiedząc, że się udało. 

Zaparkowałem jak najbliżej wejścia i biegiem ruszyłem z samochodu w stronę budynku, chcąc znów uniknąć rozpoznania mojej osoby. Będąc pod drzwiami wziąłem głęboki oddech i zapukałem, czując jak wali mi serce.

- Michael? - otworzyła mi wyraźnie zdziwiona Natalia, której na mój widok automatycznie wpełzł uśmiech na usta - Do Michelle przyjechałeś?
- Jest w domu? - przygryzłem wargę - Musze z nią porozmawiać.

- Jasne, właź - wpuściła mnie do środka i zlustrowała wzrokiem - Nie żebym była wścibska, ale był u Ciebie w domu jakiś wybuch?
- Co? - spojrzałem na nią zdziwiony - O czym mówisz?
- O tym że Miśka wyglądała jak bałwan gdy wróciła, podobno taksówkarz jej nie chciał do auta wpuścić tak się z niej mąka sypała - zaśmialiśmy się - Jest w łazience teraz, kąpie się. Chcesz coś do picia?
- Herbatę - posłałem jej słaby uśmiech i udałem się za kobietą do kuchni, gdzie przy stole dostrzegłem jedzącą coś Evę.
- Michael! - dziewczynka dojrzawszy mnie zostawiła jedzenie i podbiegła uwieszając się na mojej szyi - Mamusia mówiła, że musimy iść... Pokłóciliście się?

- Nie kochanie, nic się nie stało - odgarnąłem jej kosmyk włosów za ucho - Spakowana na jutro? Z samego rana wypływamy.
- A jak mamusia się nie zgodzi? - spojrzała na mnie smutno - Ja bardzo chcę płynąć.
- Zgodzi się, zostaw to mnie - pocałowałem ją w czółko i wstałem z kolan - A teraz jedz ładnie wszystko do końca. 

Spojrzałem na Nat, które stała przy kuchence czekając aż woda się zagotuje. Przyglądała się nam dokładnie, co mnie trochę zdziwiło, jednak moje rozmyślenia przerwała Michelle wchodząca do kuchni, ubrana w pomarańczowy sweter, odkrywający jej długie nogi.
- Nat czy mogę... - przerwała gdy dojrzała mnie opartego o ścienę - Co Ty tutaj robisz?
- Przyszedłem porozmawiać.
- Chyba nie ze mną powinieneś teraz rozmawiać - dostrzegłem w jej oczach ból. Wiedziałem, że czuje się winna całej tej sytuacji - To nie jest...
- Nie marudź tylko chodź - złapałem ją za nadgarstek i pociągnąłem w stronę jej sypialni, zostawiając Evę z Natalią w kuchni.

Zamknąłem za sobą drzwi i spojrzałem na kobietę, która już otwierała usta by coś powiedzieć, ale nie dałem jej wydobyć z siebie żadnego dźwięku gdyż z rozbiegu wtopiłem się w jej usta ujmując jednocześnie jej twarz w swoje dłonie. Odwzajemniła, jednak po chwili odsunęła mnie spuszczając wzrok.

- Mike nie mogę... Przepraszam za to co się dzisiaj stało.
- Kocham Cię - szepnąłem podchodząc do niej i przytulając delikatnie do siebie - Rozmawiałem z Lisą. To koniec. Oboje doszliśmy do wniosku, że ten związek nie miał sensu.
- Boże... To wszystko moja wina - wyszarpnęła mi się i usiadła na łóżku chowając twarz w dłonie - To przeze mnie się rozstaliście...

- Nie, nie mów tak - ukucnąłem przed nią biorąc jej dłonie w swoje i składając na nich drobny pocałunek - Ten związek był fikcją na potrzeby mediów, oraz na zaspokojenie swoich ludzkich potrzeb. Kochamy się z Lisą, ale jak rodzeństwo. Znam ją wiele lat, zawsze miałem ją za osobę bliską, ale nigdy nie darzyłem jej uczuciem chociażby podobnym, do tego co czuję do Ciebie - spojrzała na mnie zaszklonymi oczami - Lisa nie była zła. Sama przyznała mi rację i stwierdziła, że nadszedł najwyższy czas przestać się oszukiwać. 

- Ale gdyby nie ja...

- Ale gdyby nie Ty - przerwałem jej - Zapewne dalej byśmy się dusili w tym czymś, czego nawet związkiem nie można było nazwać - nie spuszczałem z niej wzroku. Po chwili opadła na podłogę obok mnie rzucając mi się na szyję, chowając twarz w moje włosy. 

Objąłem ją mocno, próbując się nie rozpłakać. W końcu zaczynałem mieć chyba nadzieję, że jeszcze wszystko da się ułożyć, że mogę odzyskać utracone szczęście. Siedzieliśmy tak chwilę na podłodze, gdy usłyszeliśmy ciche pukanie. Michelle odkleiła się ode mnie, jednak wciąż pozostawała maksymalnie blisko.
- Proszę - rzuciła w stronę drzwi, w których po chwili ukazała się Eva.
- Mogę? - spytała swoim cieniutkim głosikiem, na co kobieta wyciągnęła do niej ręce na znak, aby przyszła do nas. Dziewczynka wgramoliła się mamie na kolanka ciągnąc mnie za koszulę na znak, abym je przytulił. Bez zawahania wykonałem polecenie, czując jak wali mi serce. Nie miałem już nic do stracenia. Musiałem i chciałem walczyć, nie mogłem się poddać, nie teraz.
Świadomość tego, że pewnego dnia będę martwy jest jednym z najważniejszych narzędzi, jakie pomogły mi w podjęciu największych decyzji mojego życia. Prawie wszystko – zewnętrzne oczekiwania wobec ciebie, duma, strach przed wstydem lub porażką – wszystkie te rzeczy są niczym wobec śmierci. Tylko życie jest naprawdę ważne. Pamiętanie o tym, że kiedyś umrzesz jest najlepszym sposobem jaki znam na uniknięcie myślenia o tym, że masz cokolwiek do stracenia. Już teraz jesteś nagi. Nie ma powodu, dla którego nie powinieneś żyć tak, jak nakazuje ci serce.

***

Komentarz = to motywuje!

~~~~~

"A gdy Cię odnajdę, pokażę Ci to, 

czego Twoje serce nigdy nie widziało..."

Rozdział 17

Kochani moi powracam do was z kolejnym rozdziałem<3
Z Chorwacji wróciłam jak widać w jednym kawałku. Ogólnie stwierdzam, że to były moje najlepsze święta ever xD Ale jak chcecie z tej wyprawy 'szerszą' relację to pojawi się ona na dniach na:
http://bedziesz-miedzy-gwiazdami.blogspot.com/ 

A tymczasem zapraszam was na kolejny rozdział, który coś czuję że się większości spodoba :D
PS: Mogę was już poinformować, że Remember, I love You będzie miało 25 rozdziałów łącznie. Cześć trzecia nie wiem jeszcze w ilu się 'zmieści', ale to już dalsza sprawa:)
Zapraszam do czytania i oceny!<3

~~~~~

Samotność to niedokończone rozmowy i pytania bez odpowiedzi, ale i jeden kubek w kuchni, jednoosobowa pościel w sypialni i wolna półka w łazience. Samotność to bycie samemu w sercu i w głowie. Samotność jest wtedy, kiedy nie masz komu opowiedzieć o swoim dniu. Kiedy niedziela nie jest jeszcze jednym wolnym dniem, który można fantastycznie wykorzystać, tylko Twoim przekleństwem. Kiedy wolisz robić wszystko, byle nie wracać do domu, bo wiesz, że nikt tam na ciebie nie czeka. Samotność jest wtedy, kiedy nie masz do kogo zadzwonić w środku nocy i powiedzieć ‘jest mi źle’. Samotność to szare dni i bezsenne noce. Samotność - kiedy ściany pokoju wiedzą o Tobie więcej, niż ktokolwiek inny, a jedynym bytem znającym na pamięć twój kolor oczu, jest sufit twojej sypialni. A smutek? Smutek to samotność. Może walić się świat, ale kiedy masz z kim dzielić cierpienie, to wszystko jest do zniesienia. Nie ma żadnego, tak dobrego powodu do walki, jak druga osoba. Dla siebie rzadko chcemy walczyć, za to dla osoby, która znaczy dla nas wszystko, jesteśmy w stanie przenosić góry. 

Otworzyłem oczy czując nieprzyjemny ból w kręgosłupie. Spanie na krześle nie pozwalało na wiele zmian pozycji, zwłaszcza, że jakiekolwiek ruchy uniemożliwiała mi Michelle wtulona we mnie jak w ukochaną zabawkę. Uśmiechnąłem się i pogładziłem ją po włosach, czując niepohamowaną radość w sercu.

Właśnie tego pragnąłem, by przytuliła się mocno, pozwoliła aby me ramiona dały jej poczucie bezpieczeństwa, aby mój oddech uspokoił jej serce, aby moje ciepło ukoiło jej niepokój, a moja siła dała jej wiarę w przyszłość. 

- Dzień dobry - szepnąłem widząc jak powoli otwiera oczy i poprawia się na moim ramieniu.
- Która godzina...? - wyjąkała wciąż nie mając pełnego kontaktu z otoczeniem. Spojrzała w końcu na mnie i dopiero zaczęła przetwarzać wszystkie informacje - Mike... Jak Ty w ogóle się tutaj znalazłeś?
- Przyszedłem w nocy.
- Tyle wiem - przewróciła oczami po czym skierowała wzrok na śpiącą na łóżku Evę - Dlaczego?
- Chciałem być przy was. To nie jest wystarczający powód?
- Nie powinieneś...

- I znów to robisz - przerwałem jej śmiejąc się kpiąco pod nosem.
- O czym Ty mówisz?
- Znów każesz mi tęsknić za Tobą w Twojej obecności - odpowiedziałem ze spokojem, patrząc jej prosto w oczy.
Chwilę milczała, po czym ponownie się do mnie przytuliła, chowając twarz w moje włosy. Przycisnąłem ją mocniej do siebie wciągając jej tak dobrze mi znany zapach. Michelle od zawsze była dla mnie zagadką. Tak jak w tej chwili: najpierw raniła jednym słowem, by po chwili pokazać jak bardzo żałuje i wcale nie myśli tak, jak mówi. Mur który stawiała potrafił runąć, miała swoje słabości i granice, których musiałem po prostu szukać, przynajmniej dopóki sama nie ustali ze sobą, czego chce od życia.
- Przepraszam... - szepnęła po chwili, wciąż wtulona we mnie - Dziękuję, że jesteś tutaj.
- Zawsze będę - pocałowałem ją w skroń, zerkając w stronę łóżeczka, gdzie spoglądała na nas zaciekawiona Eva - Nie śpisz już? - rzuciłem lekko zdezorientowany, a Michelle odkleiła się ode mnie z prędkością światła.

- I tak widziałam! - dziewczynka zaśmiała się, spoglądając na nas ciekawsko - I baaaardzo się cieszę.
- Ty już nie bądź taka do przodu bo Ci tyłu zabraknie - rzuciła Michelle wstając i siadając na łóżku obok córki - Jak się czujesz kochanie? - pogłaskała ją po główce, składając na niej drobny pocałunek.

- Dobrze - spojrzała na mnie tymi ciekawskimi oczkami - A Ty Mike kiedy przyszedłeś?

- Przed chwilą - uprzedziła mnie w odpowiedzi Michelle, nie chcąc zapewne aby Eva wiedziała, że spędziłem tutaj z nimi prawie całą noc. 

Kolejne trzy godziny spędziliśmy w trojkę na rozmowie. W końcu przyszedł lekarz i powiedział, że wszystko jest już w jak najlepszym porządku i Eva może wrócić do domu. W czasie gdy gotowi do opuszczenia szpitala czekaliśmy na wypis, nasz spokój zakłócił nikt inny jak sam Pan Honses. 

Gdy tylko zobaczyłem jak pojawił się w drzwiach, coś się we mnie zagotowało. Przypomniała mi się rozcięta warga Michelle, strach w oczach Evy oraz sam fakt, że znów chce mi je odebrać. Spojrzał na mnie marszcząc brwi, wyraźnie niezadowolony z mojej obecności tutaj. Zmierzyłem go wzrokiem, jednak postanowiłem zachować przynajmniej pozorny spokój, aby nie robić scen przy dziecku.
- A on tutaj czego? - warknął patrząc na Michelle, która była wyraźnie tak samo zdziwiona jego obecnością jak ja.
- Zadzwoniłam do Michaela, bo nie miałam transportu do domu - skłamała, a ja w środku kipiałem ze złości widząc, jak bardzo musi się bać konsekwencji, że bała się wyjawić mu prawdę - Czekamy na wypis i...
- I nie mogłaś do mnie zadzwonić? 

- Mówiłeś, że masz dużo pracy z tymi zdjęciami i nie chciałam Ci...
- Zamknij się! Idiotę ze mnie robisz?! - tym razem nie wytrzymałem. Widząc jak odnosi się do Michelle, oraz jak zaczął zmierzać w jej kierunku coś we mnie pękło. Wstałem gwałtownie z krzesełka i z rozbiegu popchnąłem do na ścianę tak, że z hukiem uderzył o nią plecami.
- Może trochę grzeczniej? - syknąłem nie spuszczając z niego wzroku. Wściekły odepchnął mnie poprawiając swój garnitur.

- Trzymaj Jackson łapy przy sobie. Gówno masz tutaj do powiedzenia. 

- Chcesz wiedzieć ile mam do powiedzenia? - warknąłem, czując jak Michelle łapie mnie za nadgarstek i odciąga do tyłu.
- Michel idź już lepiej - szepnęła do mnie przepraszającym głosem.

- Aby znów Ci zrobił krzywdę?
- O czym Ty mówisz? - Emilio podszedł do nas mierząc mnie wzrokiem - Jedynym zagrożeniem dla niej jesteś Ty sam Jackson.
- Dotknij ją jeszcze raz, a pożałujesz - syknąłem stając z nim twarzą w twarz.

- Akurat to gdzie i jak ją dotykam to nasza osobista kwestia - zaśmiał się a ja czułem jak zaczynam tracić panowanie nad sobą - Lepiej znikaj do domu gwiazdeczko. 

- A Ty gdzie żeś był, gdy Cię potrzebowały, hm? Gdzie żeś był, gdy Eva trafiła do szpitala, a Michelle potrzebowała pomocy? Szybko sobie przypomniałeś.

- Radzę Ci już iść, jeśli nie chcesz sam wylądować na szpitalnym łóżku.
- Grozisz mi czy obiecujesz? - zaśmiałem się i już znów miałem ruszyć w jego kierunku, ale zatrzymała mnie Michelle.
- Proszę przestańcie, nie przy dziecku - spojrzała na mnie błaganym wzrokiem - Michael idź. Poradzę sobie.
- Nie zostawię Cię - skwitowałem - Odwiozę was do domu.
- Michael... Proszę - przeszywała mnie wzrokiem. Już chciałem jej odpowiedzieć, gdy poczułem jak Emilio łapiąc mnie za ramię odwraca w swoją stronę. Złapał mnie za szyję i nie spuszczając wzroku rzucił:
- Słyszałeś ją? Wypierdalaj mi stąd.
Jednym ruchem odepchnąłem jego rękę i rzuciłem nim o szafę z takim impetem, że całe skrzydło drzwi wpadło do środka razem z nim. Michelle próbowała mnie odciągnąć, słyszałem też jak Eva coś krzyczała, jednak byłem w takim amoku, że nic nie mogło mnie uspokoić. Wyciągnąłem go za koszulę z szafy i uderzyłem z pięści w twarz. Nagle do gabinetu wpadła jedna z pielęgniarek wraz z lekarzem.
- Co się tutaj dzieje?! - wrzasnęła, a doktor widząc całą sytuację odepchnął mnie od mężczyzny, nim zadałem mu kolejny cios.

- Panie Jackson jak nie chce Pan być jutro na pierwszych stronach gazet to proszę opuścić szpital, albo wzywam ochronę!
Spojrzałem przepraszająco na Michelle, po czym podszedłem do szafki obok łóżka Evy chwytając swój kapelusz, maskę i okulary.
- Michael! - krzyknęła Eva widząc, że kieruję się do wyjścia.
Wiedziałem, że nie powinienem, jednak podszedłem do niej i złożyłem drobny pocałunek na policzku dziewczynki, przytulając ją do siebie mocno.
- Nie bój się, nie pozwolę was skrzywdzić - szepnąłem jej do ucha tak, aby tylko ona mogła usłyszeć - Jeśli coś się będzie działo masz dzwonić. Pamiętasz? Na mały palec?
- Na mały palec - odpowiedziała uśmiechając się do mnie.
Ostatni raz spojrzałem w stronę ukochanej, która z przerażeniem patrzyła w stronę lekarza, który chyba sprawdzał zakrwawiony nos Emilio. Nie chciałem, nie miałem siły się tłumaczyć więc w końcu zrezygnowany opuściłem pomieszczenie zakładając na siebie swoje przebranie. 

Kiedy znajdujemy się w sytuacji zagrożenia, najlepsze wyjście to okazać równie wielką agresję jak przeciwnik, a potem pójść o krok dalej. Podnieść stawkę, żeby użyć pokerowej terminologii. I dopiero kiedy zdobędziemy psychologiczną dominację, pokazawszy kto tu jest szefem, możemy zacząć rozmawiać. Nie powinno się być ani trochę tchórzem. Jeżeli sytuacja tak wygląda, że należy komuś dać w szczękę i jeżeli czujesz po temu ochotę - powinno się walić i nie pytać nikogo o zgodę.

Gdy Michel wyszedł miałam ochotę pobiec za nim. Nie chciałam mu pokazywać jak bardzo się boję, nie chciałam mu robić znów problemów, gdyż miał ich wystarczająco dużo. Mimo iż nie popierałam jego reakcji i tego co zrobił przed chwilą - w głębi serca byłam mu wdzięczna, że chciał mnie bronić za wszelką cenę. Podeszłam do Emilia, który siedział na krześle i trzymał przy nosie chusteczkę. Lekarz stwierdził, że nie doszło do złamania, jednak przerażała mnie ilość krwi jaka się przed chwilą sączyła.
- Wszystko dobrze? - ukucnęłam przy mężczyźnie spoglądając na niego z troską. Mimo iż wiedziałam jak mnie traktuje, jak mnie krzywdzi to nigdy nie chciałam dla niego źle. Każdy ma prawo się pogubić, nikt nie zasługuje na cierpienie i ból, zarówno psychiczny jak i fizyczny.
- Teraz pytasz mnie czy dobrze, a chwilę temu stałaś po stronie tego kretyna? - syknął opuszczając rękę z chusteczką.
- Nie byłam po niczyjej stronie. Oboje się zachowywaliście jak dzieci.
- Co on tutaj robił? - warknął, nie zmieniając swojego oschłego tonu, który przyprawiał mnie o gęsią skórkę.

- Spotkałam go wczoraj, gdy wybiegłam od Ciebie z gabinetu - przerwałam na chwilę przypominając sobie co się wtedy stało - Rozmawialiśmy chwilę, po czym zadzwoniła do mnie Natalia, że Eva jest w szpitalu. Podwiózł mnie i to wszystko.
- I siedział z Tobą cały dzień i noc do dzisiaj? - zaśmiał się sarkastycznie.

- Oczywiście, że nie. Przyjechał niedawno... Chciał sprawdzić jak się czuje Eva i odwieźć nas do domu.

- Jasne - wstał z krzesła i zaczął chodzić po pomieszczeniu - Byłem dzisiaj u Ciebie, chciałem Cię przeprosić za wczoraj. Natalia mi powiedziała, że jesteś w szpitalu z małą, więc przyjechałem i co zastaję? Jak zawsze Jacksona!

- Proszę, odpuść - mówiłam najspokojniej jak potrafiłam - Prowokowałeś go. Oboje się napędzaliście i widzisz do czego doszło.
- Zrekompensuję mu się.
- Przestań - rzuciłam poważniej - Mam dość waszych chorych gierek.

Rozmowę przerwał nam lekarz z wypisem dla mojej córeczki. Nie poruszaliśmy już z Emilio tego tematu. Opuściliśmy szpital w ciszy i tak samo jechaliśmy w drodze do domu. Widziałam po Evie, że bała się Emilia. Nie chciałam tego, jednak nie potrafiłam jej pomóc gdy sama odczuwałam przy nim niepokój, którego nie mogłam się pozbyć za wszelką cenę. Chyba dopiero zaczęło wtedy do mnie docierać, w jak wielkim bagnie teraz siedzę. Związek z Emilio stawał się z dnia na dzień coraz bardziej toksyczny, a ja nie miałam pojęcia jak się z tego wyplątać. Nie mówiąc o tym, że coraz bardziej ulegałam Michaelowi, który nie odpuszczał mimo, iż starałam się trzymać go z dala od siebie i Evy. Wszystko zaczynało się plątać. Gubiłam się we własnych kłamstwach, których ciężar stawał się dla mnie coraz gorszy.
Gdy zajechaliśmy pod dom Natali poczułam wielką ulgę. Chciałam w końcu odpocząć od tego wszystkiego.

- Widzimy się jutro? - spytał gasząc silnik swojego samochodu - Dzisiaj zapewne nie ma na co liczyć.
- Eva dopiero wyszła ze szpitala, nie zostawię jej - skwitowałam przypominając sobie, że przecież obiecałam wczoraj Evie, że jutro pojedziemy do Neverlandu, a pojutrze na rejs. I jak teraz mam to wytłumaczyć Emilio? Musiałam się jakoś wymigać na te kilka dni.  - Posłuchaj... Ja... Może powinniśmy zrobić sobie kilka dni przerwy, co?

- O czym Ty mówisz? 

- Ostatnio nie było najlepiej, zamiast się kłócić może warto odpocząć od siebie te kilka dni.
- Chcesz mieć wolną drogę do Michela? - zaśmiał się - Dobre.
- Chcę po prostu spędzić trochę czasu z córką i Natalią. Sam mówiłeś, że masz dużo pracy, a kilka dni przerwy dobrze nam zrobi, jeśli chcesz aby między nami się jeszcze ułożyło musimy spróbować - wiedziałam, że to na niego podziała.
Niechętnie, jednak zgodził się na kilka dni wolnego od siebie nawzajem. Dzięki temu nie musiałam już się zastanawiać, jak mu powiedzieć o kolejnej wizycie u Michaela, a tym bardziej o rejsie.
Gdy weszłyśmy z Evą do mieszkania od razu zaatakowała mnie Natalia, której kazałam poczekać na mnie w salonie. W pierwszej kolejności poszłam z córką do jej pokoju, chcąc porozmawiać o dzisiejszej sytuacji.
- Kochanie, Emilio i Mike dzisiaj mocno przesadzili i...
- Wcale nie - przerwała mi - Michel bardzo dobrze zrobił!
- Nie zrobił dobrze. Nie powinien się tak zachowywać, przemoc nie jest dobra.
- Ale Emilio jest zły.
- Nie można tak załatwiać spraw - pogłaskałam ją po włoskach - Michel chciał dobrze, ale to go nie usprawiedliwia.
- Jesteś teraz zła na Michaela? I nie popłyniemy statkiem? - spojrzała na mnie smutno, na co uniosłam lekko kąciki ust.
- Jestem na niego trochę zła, ale popłyniemy - na te słowa rzuciła mi się na szyję mocno przytulając.
- Dziękuję - szepnęła wciąż obejmując mnie swoimi małymi rączkami.
Porozmawiałam z nią jeszcze chwilę, po czym wróciłam do zniecierpliwionej Natali, która nerwowo przerzucała kanały w telewizorze.
- Jesteś! - rzuciła gasząc urządzenie - Miśka Emilio był u mnie! Nie wiedziałam co powiedzieć, więc powiedziałam prawdę że jesteś w szpitalu z Evą. Nie chciałam aby myślał, że jesteś u Michaela i...

- Wiem - usiadłam obok niej na kanapie - Był w szpitalu. Michel również.
- Widzieli się? - spojrzała na mnie zaciekawiona.
- Mało powiedziane...
- Opowiadaj - usiadła po turecku wyczekując mojej historii, którą jej opowiedziałam zaczynając od sesji z Emilio, tego jak mnie uderzył, jak Michel uratował mnie przed pędzącym Jeepem oraz całą resztę aż do dzisiejszego poranka -  Jakim cudem Michel przyjechał znów w nocy? 

- Nie mam pojęcia - spuściłam wzrok - Przebudziłam się i po prostu był. Usiadł obok mnie i spał tak ze mną całą noc.
- Dobrze, że przestawił mleczaki temu durniowi.
- Nat daj spokój...
- Miśka Ty jesteś durna jak nie wiem! Przecież ten człowiek Cię bije, uderzył Cię, a Ty go jeszcze bronisz? Gdzie się podziała moja przyjaciółka, która nie dawała sobie nigdy nikomu na łeb wejść?

- Zasłużyłam sobie.

- Że co? - spojrzała na mnie jak na wariatkę - Co Ty znów pieprzysz?

- Te sześć lat temu swoim odejściem skreśliłam wszystko. Zasłużyłam sobie teraz na to wszystko. Emilio mi pomaga tylko uświadomić sobie, jak głupia byłam kiedyś. 

- Głupoty to Ty teraz gadasz - walnęła mnie w ramię - Fakt, popełniłaś kiedyś trochę błędów, a nawet trochę więcej niż trochę, ale to nie oznacza, że masz katować siebie w taki sposób. Co byś zrobiła, gdyby Michael Cię uderzył?

- Mike nigdy nie skrzywdziłby mnie - odpowiedziałam bez zastanowienia - Nie podniósł by na mnie ręki.
- Wiem, ale co byś zrobiła w takiej sytuacji? Pytanie na logikę.
- Pewnie bym nigdy w życiu więcej na niego nie spojrzała.
- To dlaczego pozwalasz Emilio na to wszystko, skoro Michela byś od razu znienawidziła? - spojrzała na mnie wyczekująco.
- Bo fakt, że skrzywdziłby mnie ktoś kogo kocham, zabolałby mnie tysiąc razy bardziej niż ból zadany przez osobę do której nic nie czuję - spuściłam wzrok - Emilio nie zadaje mi nic poza bólem fizycznym.

- Co masz zamiar zrobić teraz? 

- Nie wiem... Chciałabym wrócić do Londynu, żyć tam znów z dala od tego wszystkiego. 

- Ode mnie też? - spojrzała na mnie smutno. Bez namysłu przytuliłam przyjaciółkę.
- Od Ciebie nigdy.
- No ja myślę - zaśmiałyśmy się - Swoją drogą ucieczka Ci nic nie da. Poza tym obiecałaś mu, że zostaniesz do końca miesiąca.
- Cholerne obiecane trzy tygodnie...
- Zostały Ci już tylko dwa, więc nie marudź.

- No i rejs...
- Rejs? - spojrzała na mnie zaciekawiona.
- Nie mówiłam Ci?  Wczoraj z Evą znów mnie wzięli pod włos. Jutro chce nas zabrać do Neverlandu, a pojutrze na rejs.
- Jak za starych, dobrych czasów - uśmiechnęła się - I dobrze, może to Ci coś wbije do tej pustej łepetyny.
- Dzięki, na Ciebie zawsze można liczyć.
- Do usług - spojrzała na mnie triumfalnie i wstała z kanapy - Idę zrobić sobie herbaty. Chcesz coś?
- Nie... Pójdę do siebie się zdrzemnąć.

Idąc do swojej sypialni zajrzałam ostatni raz do pokoiku Evy. Siedziała przy stoliku coś rysując, więc najciszej jak potrafiłam przymknęłam jej drzwi i poszłam do siebie. Rzuciłam się na łóżko ciesząc, że nie muszę spędzić kolejnej nocy na krześle. Chociaż nie wiem czy nie wolałabym spędzić jej tak ale znów w objęciach Michaela, niż samotnie w wygodnym łóżku. Uśmiechnęłam się sama do siebie na tą myśl, gdy z transu wyrwał mnie dźwięk mojej komórki. Spojrzałam na wyświetlacz gdzie wyświetlał się nie kto inny jak 'Michael'. Chwilę się zawahałam, jednak w końcu wcisnęłam zieloną słuchawkę.
- Halo? - rzuciłam spokojnym głosem, czując jak wali mi serce.
- Przepraszam Cię za dzisiaj - słyszałam po jego tonie, jak wiele kosztowały go te słowa - Nie chcę, aby między nami się coś zepsuło przez dzisiaj i...
- Nie gniewam się - przerwałam mu - Nic się nie stało. Sprowokował Cię. Nie pochwalam tego co zrobiłeś, ale nie mam Ci za złe.
- Dziękuję - szepnął z wyraźną ulgą - Nie pozwolę by was skrzywdził.
- Spokojnie, nic się nie dzieje.
- Nie żałuję tego co dzisiaj zrobiłem - skwitował - Zrobiłbym to ponownie, tylko tym razem dwa razy mocniej.
- Daj spokój - zmieniłam temat - Jutro o której po nas będziesz?

- Mogę z samego rana jeśli chcesz.
- Rano chciałam iść z Evą do rodziców na cmentarz - przygryzłam wargę.
- W takim razie pojedziemy razem. Również planowałem na dniach ich odwiedzić.
- Michel... - zastanowiłam się chwilę, czy aby na pewno chcę zadać to pytanie - A co z Lisą? Nie chcę wchodzić między was, a jutro skoro mamy być z Evą u Ciebie to...
- Nie martw się. Lisa teraz całe dnie spędza w studio. Wychodzi o siódmej i wraca późnym wieczorem, więc nie ma najmniejszego problemu.
- Nie chcę, abyście się przeze mnie kłócili...
- Jeśli się mamy kłócić, to nie przez Ciebie - przerwał na chwilę - Muszę kończyć, Jermaine chyba już przyjechał. Będę jutro rano przed dziewiątą u was.
- Do jutra w takim razie - uśmiechnęłam się sama do siebie.

Gdy połączenie dobiegło końca opadłam na poduszki czując jak wszystko we mnie buzuje. Co ten człowiek ze mną robił?

Mam czasem wrażenie, że dla mnie łagodniał, lecz wobec reszty świata pozostawał sobą. Z jednej strony wciąż był tym samym mężczyzną, w którym się zakochałam: stanowczym i szarmanckim, a z drugiej - zmienił się. Był wszystkim, czego pragnęłam, czego potrzebowałam od drugiego, niedoskonałego człowieka.

***

Komentarz = to motywuje!

~~~~~

" A Ty miej cierpliwość do mych lęków."

Rozdział 16

Ostatnio każdy czegoś ode mnie chce, jestem rozchwytywana na prawo i lewo i już normalnie nie wiem w co i gdzie mam ręce włożyć xD
Kolejny post nwm kiedy będzie, być może dopiero za tydzień, gdyż póki co nie zanosi się aby nasz planowany wyjazd na święta miał nie wypalić, więc dopiero notka się pojawi po moim powrocie do Polski ( a nie wiem dokładnie czy to bd poniedziałek czy co, bo jedziemy z kolegą w ciemno i znając życie wszystko wyjdzie w praniu xD). Zła jestem, bo mieliśmy wybrać się w trójkę z koleżanką moją jeszcze, ale postanowiła nas wystawić na kilka dni przed wyjazdem... No nic pojedziemy sami, a w Zagrzebiu mamy załatwiony u innych studentów polaków tam nocleg, więc szykuje się mega wyprawa :D
Chcecie wiedzieć coś więcej o moich zwariowanych pomysłach, wyjazdach i przeżytych przygodach?
W takim razie zapraszam chętnych na:
http://bedziesz-miedzy-gwiazdami.blogspot.com/
Jest to mój nowy blog, o tematyce innej niż fanfic o MJ. Znajomi wiele razy mówili mi abym zrobiła coś podobnego, gdyż jest co opowiadać z mojej perspektywy :D
Znajdziecie tam relacje z moich wyjazdów (w tym też będą tam relacje z praktyk z Grecji, na które jak wiecie wybieram się od sierpnia do października).
Dobra, nie marudzę już:)
Zapraszam na nowy rozdział:)))

~~~~~

Każdego ranka otrzymujesz dwadzieścia cztery złote godziny. To jedna z niewielu rzeczy na świecie, które dostaje się za darmo. Za wszystkie pieniądze świata nie można kupić ani jednej dodatkowej godziny. Więc co robić z bezcennym skarbem? Pamiętać przede wszystkim, że musimy go wykorzystać, bo dostajemy go tylko raz. Jeśli zmarnujemy te dwadzieścia cztery godziny, nic i nikt nie odda nam ich z powrotem. 

Gdy tylko odebrałam telefon od Nat wiedziałam, że musiało stać się coś złego. Może po prostu przeczucie, a może instynkt macierzyński, który jest tak wyczulony na krzywdę własnego dziecka. Wyleciałam z restauracji z prędkością światła, chcąc jak najszybciej znaleźć się w szpitalu i dowiedzieć dokładnie wszystkiego od mojej przyjaciółki. Michael dogonił mnie po chwili, zapewne ubierając w środku z powrotem w swoje przebranie.
- Michelle zaczekaj - złapał mnie na chodniku za rękę - Tam jest taksówka, chodź.
Po chwili już siedzieliśmy w środku. Podałam kierowcy adres szpitala i poprosiłam, aby jechał możliwie jak najszybciej, gdyż zależy nam na czasie. Mężczyzna na szczęście nie rozpoznał Michela i ruszył bez zbędnych pytań i rozmyśleń.

- Co się dokładnie stało? - spytał szeptem Mike, gdy oparłam się głową na jego ramieniu próbując powstrzymać cisnące mi się do oczu łzy.
- Nie wiem... Nat mówiła abym jak najszybciej przyjechała i tam mi wszystko opowie...
- Uspokój się - pocałował mnie w czubek głowy, a ja wtuliłam się w jego szyję - Nic jej nie będzie, nie płacz.
- Mogłam nie iść na tą głupią sesję... Powinnam była siedzieć z nią w domu, a nie zostawiać znów na głowie Natali...
- To nie Twoja wina - rzucił poważnym tonem - Nie chcę nawet słyszeć, jak się obwiniasz.
- Dlaczego tak właściwie ze mną jedziesz?
- Że co? - spojrzał na mnie marszcząc brwi.
- Nie musiałeś, poza tym w szpitalu mógłby Cię ktoś rozpoznać i...
- Nie denerwuj mnie jeszcze bardziej - przerwał mi - Mam sobie iść? Tego właśnie chcesz? Nie mam zamiaru Cię męczyć swoją obecnością.
- Nie to miałam na myśli... Przepraszam... - przytuliłam się do niego jeszcze mocniej, wciągając zapach jego perfum.
Resztę drogi jechaliśmy w ciszy. Siedziałam cały czas przylepiona do boku Michaela, wycierając potajemnie pojedyncze łzy. Podróż dłużyła mi się niemiłosiernie, jakby samochód stał w miejscu.
Gdy w końcu auto się zatrzymało pod szpitalem wyjęłam szybko portfel z kieszeni, ale Mike zatrzymał mnie dłonią i rzucił:
- Ja zapłacę, biegnij już.
Nie czekając dłużej wyszłam z samochodu i wpadłam do szpitala jak huragan. Od razu skręciłam w korytarz prowadzący na oddział dziecięcy. Nagle na końcu kolejnego korytarza ujrzałam chodzącą nerwowo Natalię. Podbiegłam do niej, a dziewczyna na mój widok mocno mnie objęła i wtulona w moje włosy zaczęła przepraszać.
- Miśka tak strasznie Cię przepraszam... To moja wina ja nie chciałam... Ja...
- Mów co się stało? Gdzie jest Eva? - mówiłam dość nerwowym tonem - Gdzie ona jest?
- Tutaj - wskazała na białe drzwi obok nas - Przed chwilą wróciła z płukania żołądka, jest z nią lekarz i kazał mi tutaj zaczekać.
- Płukania żołądka? - spojrzałam na przyjaciółkę z niedowierzaniem.
- Jestem już - nawet nie zauważyłam, gdy znalazł się obok nas Michael - Cześć Nat - przywitali się buziakiem w policzek, po czym mężczyzna spojrzał na mnie - Co się stało?
- Chodźcie - Nat pociągnęła mnie za rękę w stronę ławki, na której wszyscy usiedliśmy - Po spacerze wróciłam z nią do domu. Zjadłyśmy obiad, a potem poszła do siebie grać na skrzypcach. Nagle przyszła do mnie do kuchni i zapytała, czy skoro zjadła obiad to może wziąć kilka cukierków, które leżą na stoliku w pokoju mamusi. Zgodziłam się, ale w życiu mi nie przyszło do głowy że miała na myśli tabletki! - Nat się rozpłakała i przytuliła do mnie mocno - Miśka ja tak strasznie Cię przepraszam...
- To nie Twoja wina - szepnęłam całując ją we włosy - To ja nie powinnam zostawiać tabletek przeciwbólowych na wierzchu.
- Po co Ci były tabletki przeciwbólowe? - Mike spojrzał na mnie pytająco - Nic nie mówiłaś...
- Bo nie ma o czym - skwitowałam - Ostatnio miewam częste bóle głowy. Gdy są naprawdę mocne to biorę jedną tabletkę. Ale ja biorę jedną, raz na jakiś czas, nie to co niektórzy - skarciłam go wzorkiem, a Mike spuścił głowę szybko się domyślając o co mi chodziło.
W końcu białe drzwi, za którymi była moja córka otworzyły się. Bez namysłu wstałam i podbiegłam do wychodzącego na korytarz lekarza:
- Panie Doktorze czy wszystko z nią w porządku? - czułam jak szklą mi się oczy.
- Pani jest matką?
- Tak. Nazywam się Michelle Evans. Czy moja córka...?
- Proszę się uspokoić - uśmiechnął się do mnie delikatnie - Zjadła tabletki przeciwbólowe, ale dzięki szybkiej reakcji i płukaniu żołądka nie doszło do żadnych uszkodzeń narządów. Może Pani wejść do małej, proszę jednak w przeciągu 15 minut przyjść do mnie dopełnić wszelkich formalności.
- Dziękuję - rzuciłam o wiele spokojniejsza i wpadłam do sali, gdzie leżała moja kruszynka.

 Przysiadłam na stołku obok łóżeczka i pogłaskałam ją po włoskach. Spała spokojnie, równomiernie oddychając. Poczułam jak łzy spływają mi po policzkach. Spojrzałam w stronę drzwi, gdzie w progu stała Nat. Podeszła do mnie po chwili i przysiadła się obok, opierając głowę na moim ramieniu.
- Jeszcze raz przepraszam... Nie nadaję się na opiekunkę, a co dopiero na matkę... Nie dziwię się Tom'owi, że mnie zostawił...
- Przestań - warknęłam - Jesteś cudowną kobietą, opiekunką, a na pewno będziesz najbardziej zajebistą mamuśką na świecie - przytuliłam ją mocno do siebie.
- Czyli nic jej nie jest? - spytała spoglądając na mnie wciąż przerażona tym co się stało.
- Miejmy taką nadzieję.

Gdy Michelle zniknęła za drzwiami, podszedłem do lekarza, który zmierzał już w kierunku swojego gabinetu. Poprawiłem swoje sztuczne wąsy i ruszyłem za nim z nadzieją, że nie rozpozna mnie ani on, ani nikt z innych ludzi w szpitalu.
- Doktorze, przepraszam? - mężczyzna zatrzymał się i spojrzał na mnie wyczekująco - Chciałem tylko zapytać, czy z Evą wszystko w porządku?
- Jest Pan ojcem? Kimś z rodziny?
- Em... - zamyśliłem się i poczułem ukłucie w sercu - N... Nie..
- W takim razie nie mogę Panu udzielić żadnych informacji.
- Proszę mi tylko powiedzieć, czy z małą wszystko dobrze? Wyjdzie z tego, tak?
- Jak już mówiłem jej mamie, wszystko jest pod kontrolą - posłał mi słaby uśmiech i ruszył przed siebie.
Sam nie wiedząc co myśleć wróciłem z powrotem pod drzwi, gdzie leżała Eva. Oparłem się o futrynę i spojrzałem na wtulone w siebie Michelle i Natalie, oraz na leżącą obok na łóżku Evę. Była spokojna, oddychała równomiernie pogrążona w krainie snów. Bałem się o nią, żadne dziecko nie zasługuje na to by cierpieć, jednak obawa o nią była bardziej wewnętrzna... Zdawałem sobie sprawę, że pokochałem Evę. Nie tak, jak można kochać obce sobie dziecko - pokochałem ją niczym własną córkę, o której od zawsze marzyłem. Ani sława, ani pieniądze nie dadzą tego, co może dać prawdziwa rodzina. Dom, do którego chce się wracać. W którym czeka na nas coś więcej niż ściany i meble. To nigdy nie rozgrzeje serca tak, jak prawdziwe uczucia i emocje. Czym jest szczęście, gdy nie mamy się z kim nim podzielić? Owszem, trzeba jakoś żyć - ale trzeba też żyć dla kogoś.
- Czemu tak stoisz? - Michelle spojrzała na mnie i posłała smutny uśmiech - Wejdź.
Niepewnie wkroczyłem do pokoju. Nat wstała nagle z miejsca i rzuciła:
- Muszę jechać do biura, bo niedługo dojdzie do tego, że własny ojciec mnie zwolni - spojrzała na Miśkę - Dacie sobie radę?
- Zawsze dajemy - uśmiechnęła się - Zapewne przetrzymają Evę do jutra, więc nie czekaj na mnie.
- Nie wrócisz na noc?
- Zostanę z nią.
- Jakbyś czegoś potrzebowała to dzwoń - pocałowała ją w policzek na pożegnanie, po czym pożegnała się ze mną i wyszła.
Odprowadziłem kobietę wzrokiem i podszedłem do Michelle, siadając obok niej. Mój wzrok znów zatrzymał się na śpiącej dziewczynce. Wziąłem jej małą rączkę w swoje dłonie i pocałowałem, na co poruszyła się nieznacznie otulona białą jak śnieg pościelą.
- Tak strasznie się bałam... - wyszeptała Michelle kładąc głowę na moim ramieniu. Objąłem ją automatycznie ramieniem przyciskając mocniej do siebie.
- Widzisz... Mówiłem Ci, że wszystko będzie dobrze.
- Zostaniesz z nią chwilę? Muszę iść do lekarza i...
- Jasne, leć - uśmiechnąłem się i znów całą swoją uwagę skupiłem na dziewczynce.
Gdy Michelle wyszła zostawiając nas samych, zdjąłem z nosa okulary, by móc przyjrzeć się jej dokładniej. W oczach zaczęły mi się zbierać łzy, których powstrzymanie było niemożliwe. Przysunąłem krzesełko maksymalnie do łóżka i oparłem się ręką na kołdrze, kładąc jednocześnie głowę. Palcem jeździłem po dłoni dziewczynki, kreśląc różne, dziwne znaczki. Przymknąłem na chwilę oczy wypuszczając powietrze z ust. Nie wiem ile tak leżałem, moje myśli zdawały się zatrzymać w czasie, a może po prostu przysnąłem? Poczułem nagle, jak ktoś delikatnie pociągnął mnie za włosy, a po chwili usłyszałem jej cieniutki, anielski głos:
- Michael...?
Podniosłem się automatycznie spoglądając w jej ciemne oczka. Uśmiechnąłem się przez łzy i pogłaskałem po policzku, po czym złożyłem na nim drobnego buziaka.
- Jak się czujesz księżniczko? - nie wypuszczałem jej małej łapki ze swoich dłoni.
- Dobrze - uniosła lekko kąciki ust - A gdzie mamusia?
- Zaraz przyjdzie, jest u Pana Doktora - znów się uśmiechnąłem, nie mogąc tłumić w sobie szczęścia, jakie teraz panowało w moim sercu - Nic Cię nie boli? Na pewno dobrze się czujesz?
- Tak. Strasznie się cieszę, że jesteś tutaj - spojrzała na mnie z ukosa - Znów wyrosły Ci wąsy?
- Tak, dokładnie tak - zaśmiałem się.
- Eva? - do pokoju weszła nagle Michelle, która również widząc w pełni sił córkę uśmiechnęła się mimowolnie - Kochanie wszystko dobrze? - usiadła na łóżku obok niej całując ją w czoło - Jak się czujesz?
- Michael już pytał, dobrze - spojrzała na mnie, a potem znów na mamę - Mamuś, bo ja nie wiedziałam, że te cukierki są niedobre. Nie chciałam źle...
- Wiem myszko - pogłaskała ją po głowie - Nie gniewam się.
- A kiedy wrócimy do domku?
- Pan Doktor mówił, że możliwe że już jutro.
- To super - Eva spojrzała na mnie - Michael, a popłyniemy na ten rejs co obiecałeś?
- Eva, już zaczynasz? - Michelle skarciła ją wzrokiem - Dopiero co się przebudziłaś.
- Umówmy się tak - zacząłem - Jeśli jutro wyjdziesz ze szpitala, to na następny dzień przyjadę po was i pojedziemy znów do Neverlandu i zostaniecie u nas na kolacji. A jeśli Twoja mama mnie przez ten czas nie zabije, to na kolejny dzień popłyniemy w rejs.
- Tak! - wyciągnęła do mnie rączki, a ja bez zawahania przytuliłem ją do siebie.
- Nie ciesz się, bo to morderstwo może jeszcze dość do skutku - kobieta zmierzyła mnie wzrokiem - Znów to robisz Mike.
- Odbierzesz jej tę radość? - razem z Evą spojrzeliśmy na nią.
Nie wiem czy to widok córki w szpitalu na nią zadziałał, ale zgodziła się. W końcu jak można odmówić radości własnemu dziecku, które jeszcze chwilę temu mogliśmy stracić bezpowrotnie?  Tak więc zgodziła się na ten rejs, który był moją ostatnią szansą na próbę odzyskania tego, na czym mi najbardziej teraz zależało.
Siedzieliśmy we trójkę aż do zmierzchu. Rozmawialiśmy, śmialiśmy się i wygłupialiśmy, jakbyśmy byli prawdziwą rodziną. W końcu Eva zasnęła. Mimo iż uśmiech nie schodził jej z twarzy, widać było że jest zmęczona całym dniem i tym, co się dzisiaj wydarzyło. Wyszliśmy z Michelle na korytarz, który o tej godzinie był już całkiem pusty.
- Idź do domu - uniosła lekko kąciki ust - Jesteś zmęczony.
- Ty również jesteś zmęczona.
- Zostanę przy niej - spuściła wzrok - Nie mogę jej zostawić samej.
- Zostanę z wami.
- Nie, musisz wracać do siebie, tam jest Twoje miejsce.
- Obiecujesz, że jeśli będzie się coś dziać to zadzwonisz?
- Tak - uśmiechnęła się do mnie po czym mocno przytuliła - Dziękuję.
- Nie dziękuj, nie dziękuje się za takie rzeczy. Zrobiłem to bo chciałem. Dla nas.
Gdy w końcu się ode mnie oderwała, spojrzałem w jej błękitne niczym ocean oczy. Dotknąłem dłonią jej policzka, po czym przeniosłem wzrok na jej wargi. Sam nie wiem kiedy się to stało, co wtedy myślałem, ani co mną kierowało, ale po prostu nachyliłem się i delikatnie musnąłem jej wargi składając na nich delikatny pocałunek. Znów spojrzeliśmy sobie w oczy, jednak żadne nic nie odpowiedziało. Skarciłem siebie w myślach i odsunąłem się od niej marszcząc brwi.
- Przepraszam, ja tylko chciałem... - zacząłem, jednak wściekły na siebie nie dokończyłem zdania, tylko po prostu odwróciłem się i ruszyłem korytarzem w stronę wyjścia.

Miłość to nie jest ta jedna chwila, kiedy mężczyzna patrzy kobiecie w oczy i czuje, że ziemia usuwa mu się spod nóg, a w jej duszy dostrzega to wszystko, za czym tęskni jego własna. Miłość przychodzi powoli, właściwym nurtem, własnej rzeki, nigdy nie myląc drogi, a składają się na nią, w równych proporcjach, szacunek i wzajemnie wsparcie. Ważna jest obecność, świadomość że ukochana osoba jest obok z własnej woli, gdyż po prostu chce z nami być. 

Wszedłem do mieszkania najciszej jak potrafiłem. Odwiesiłem płaszcz i poszedłem do kuchni, która wysprzątana przez naszą gosposię wydawała się teraz strasznie wielka i pusta. Zapaliłem światło i wyjąłem z lodówki sok pomarańczowy. Oparty o blat piłem pomarańczową ciecz, rozmyślając cały czas o tym że Eva razem z Michelle są teraz w szpitalu. Czułem potrzebę bycia tam teraz razem z nimi, chciałem pomóc, jednak jakie miałem do tego prawo? Mimo iż Michelle twardo trzymała się swojego zdania i podtrzymywała mur, który zbudowała - powoli zaczynał się rozpadać. Granica robiła coś coraz cieńsza, a ja w końcu mogłem próbować być na tyle blisko, na ile chciałem być.

- Gdzie byłeś? - do kuchni weszła Lisa owinięta w szlafrok - Dzwoniłam do studia, mówili że wyszedłeś o wiele wcześniej.

- Pokłóciłem się z Q - rzuciłem dopijając sok do końca.

- Więc gdzie byłeś tyle czasu?

- W szpitalu - rzuciłem nie chcąc jej więcej okłamywać.

- Coś się stało? - podeszła do mnie i spojrzała mi w oczy dotykając dłonią mojego policzka - Źle się czujesz? Coś Ci dolega?

- Moje kiepskie zdrowie to jedno - nie chciałem jej mówić o moich prawdziwych problemach zdrowotnych - Ale byłem tam gdyż Eva wylądowała w szpitalu i...

- Eva? - przerwała mi - Byłeś u córki tej wywłoki?

- Zważaj na słowa - warknąłem - Ona nigdy się o Tobie w taki sposób nie wyrażała, wręcz przeciwnie.

- Wali mnie co ona o mnie mówi i myśli. Nie widzisz, że wszystko się przez nią wali?

- Już wcześniej się waliło.

- I przesiedziałeś z nią cały dzień? - zaśmiała się pod nosem.

- Owszem. Nie mam zamiaru Cię okłamywać. Poza tym co Cię tak boli? Jak Ty wychodzisz na całe noce nie mówiąc gdzie i do kogo, to nie czujesz się specjalnie winna, czyż nie?

- Ty bierzesz mnie w ogóle na poważnie? - zmierzyła mnie wzrokiem.

- A Ty? - odstawiłem pustą szklankę do zlewu i stanąłem przed kobietą i zacząłem, mówiąc spokojnym ale zarazem poważnym głosem - Jeśli chcesz udowodnić mi to, że traktujesz i mnie i moje życie poważnie... - zawahałem się - Co byś zrobiła, gdybym Ci powiedział, że chcę mieć dziecko?

- Co chcesz mieć? - spojrzała na mnie wielkimi oczami zdziwiona moim pytaniem - Jakie dziecko?

- Dziecko - powtórzyłem - Owoc miłości kochających się ludzi. 

- Teraz, podczas kłótni mówisz mi nagle, że chcesz mieć dziecko? Czy Ty siebie słyszysz?

- Bardzo dokładnie - zmarszczyłem brwi.

- Nawet nie chcę o tym słyszeć.

- I widzisz, tutaj jest Twój problem - podszedłem do niej bliżej - Nie potrafisz powiedzieć żeby po prostu z tym poczekać, żeby przemyśleć lub się zastanowić, tylko od razu wszystko rzucasz do kosza. Nie potrafisz porozmawiać ze mną, spróbować rozumieć i znaleźć wspólnego języka. 

- Idź do tej swojej siksy, może ona Ci dziecko da - warknęła - Zrobicie sobie całą drużynę piłkarską.

- Gdy jeszcze z nią byłem i rozmawialiśmy o dziecku - zacząłem - Mówiła że nie jest gotowa, że jest za młoda i lepiej poczekać. Poczekać, rozumiesz? Ale nie powiedziała mi nigdy wprost, że nie chce mieć ze mną dziecka.

- Winisz mnie za szczerość? - zaśmiała się.

- Mam dość - syknąłem i wyminąłem ją kierując się w stronę wyjścia.

Chwyciłem płaszcz i opuściłem budynek kierując się w stronę samochodu. Założyłem na nos tylko okulary i kapelusz, gdyż o tej godzinie i tak na ulicach nie było prawie żadnej żywej duszy. Wyjechałem z posiadłości z piskiem opon. Od razu wiedziałem gdzie chcę pojechać, co jest mi teraz potrzebne.

Drogi były całkiem puste, więc po niecałych trzydziestu minutach byłem już pod szpitalem. Wszedłem do środka naciągając mocniej kapelusz na twarz. Wszedłem na piętro kierując się na oddział dziecięcy, gdzie minąłem się z jakąś pielęgniarką.

- Przepraszam Pana, ale czas odwiedzin skończył się dawno temu, nie może Pan tutaj przebywać.

- Ja do Evy Evans, jej mama jest u niej teraz. 

- Rozumiem, jednak nie mogę...

- Bardzo proszę. Ja... Ja... - zająknąłem się chwilę - Ja jestem ojcem. I... I bardzo mi zależy, więc bardzo Panią proszę...

- No dobrze - przyglądała mi się z zaciekawieniem, jednak chyba nie rozpoznała mnie lub dobrze grała niezorientowaną - Proszę tylko nie kręcić się po szpitalu.

- Dziękuję - uśmiechnąłem się i szczęśliwy ruszyłem przed siebie. 

Nie byłem dumny, że okłamałem pielęgniarkę w sprawie ojcostwa. Mówiąc to czułem wręcz ukłucie w sercu, czyżby było spowodowane tym, że pragnąłem by moje słowa były prawdą? 

Otworzyłem delikatnie drzwi zerkając do środka. Michelle spała na krześle z głową opartą na ramie krzesełka. Eva leżała na pleckach zwrócona w stronę okna, ściskając w rączkach kant pościeli. Uśmiechnąłem się na ten widok i najciszej jak potrafiłem wszedłem do środka zamykając za sobą drzwi. Położyłem kapelusz i okulary na stoliku obok łóżeczka dziewczynki, po czym złożyłem na jej policzku drobny pocałunek i mocniej nakryłem kołdrą. Michelle poruszyła się delikatnie na krześle. Wziąłem drugi, pusty stołek i postawiłem obok niej chcąc być maksymalnie blisko. Gdy usiadłem przebudziła się. Podniosła głowę i zmierzyła mnie zaspanymi wciąż oczkami.

- Mike... Co Ty tutaj...?

- Ciii, śpij - zmierzyła mnie jeszcze wzrokiem nie rozumiejąc o co chodzi, ale w końcu bez zbędnych pytań poprawiła się na krześle przysuwając do mnie. Objąłem ją ramieniem, pozwalając by wygodnie ułożyła się na moim torsie. Spanie na krześle nie należy do najprzyjemniejszych form odpoczynku, jednak fakt że była obok mnie, że siedziała wtulona w mój bok, był dla mnie największą formą wygody. Nic nie jest tak intymne, jak spanie obok drugiej osoby. Człowiek jest wtedy całkowicie bezbronny. Spanie obok drugiej osoby, w odległości paru centymetrów to akt absolutnej ufności.

Przyglądałem się jeszcze chwilę śpiącej Evie, gładząc przy tym Michelle po włosach. W końcu i ja przymknąłem oczy. Przez chwilę zacząłem się bać, że już nigdy nie będzie tak jak kiedyś. Że to uczucie umrze, po prostu tak jak umierają ludzie.

Jak to powiedział Paulo Coelho - umiera się na wiele spo­sobów: z miłości, z tęskno­ty, z roz­paczy, ze zmęcze­nia, z nudów, ze strachu. Umiera się nie dla­tego, by przes­tać żyć, lecz po to, by żyć inaczej. Kiedy świat za­cieśnia się do roz­miaru pułap­ki, śmierć zda­je się być je­dynym ra­tun­kiem, os­tatnią kartą, na którą sta­wia się włas­ne życie.

***

Komentarz = to motywuje!

~~~~~

"Przytuliła się... i poczułem, jak serce mocniej zabiło, 

poczułem jak przez tę krótką chwilę, gdy jej przy mnie nie było;

 serce za serca bliskością tak bardzo tęskniło."